749 - ตามต้าเฉียนล้วนอิ่มหนำ

749 - ตามต้าเฉียนล้วนอิ่มหนำ

เหล่าทูตก็พากันตำหนิญี่ปุ่น

"ญี่ปุ่นโอหังเหลือเกิน คิดจะเทียบเคียงกับมหาอาณาจักร ช่างไม่รู้จักประมาณตน หากฝ่าบาททรงเรียก เราซือตาน จะเป็นชาติแรกที่ตอบรับคำสั่ง!"

"ข้ากิเอ๋อก็จะร่วมด้วย!"

สองประเทศนี้ตั้งใจแน่วแน่ที่จะยืนเคียงข้างต้าเฉียน

หลังจากกล่าวจบ พวกเขาหันไปมองฉินโม่ด้วยท่าทีเอาใจ

ฉินโม่ตบไหล่ทั้งสองคน "พวกเจ้า มีอนาคตที่ดีแน่นอน ตามต้าเฉียนไป ซือตานและกิเอ๋อจะเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ"

"ขอบคุณท่านอ๋องน้อย!" ทั้งสองเคยเห็นความเก่งกาจของฉินโม่เมื่อปีที่แล้ว จึงไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน

"คราวนี้ข้าจะส่งของเล็กๆ ที่ระเบิดได้กลับไปให้พวกเจ้า!" ฉินโม่กล่าว

พอดีว่ามีระเบิดมือที่ใช้ดินดำรุ่นเก่าซึ่งกำลังจะเลิกใช้ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นดินเหลืองแล้ว

พวกระเบิดเล็กเหล่านี้ก็เหมาะจะขายให้กับสองประเทศนี้ ให้พวกเขาได้ลิ้มลองรสชาติของพลัง

แน่นอนว่าพวกเขาจะยิ่งภักดีต่อไป

"ท่านอ๋องน้อย ใช่...ใช่ระเบิดมือหรือไม่?" สองคนดีใจจนแทบพูดไม่เป็นประโยค

ฉินโม่ยิ้มพลางพยักหน้า

"ขอบคุณท่านอ๋องน้อย! ซือตานจะอยู่เคียงข้างต้าเฉียนตลอดไป!"

"กิเอ๋อก็เช่นกัน!"

ทั้งสองคนตื่นเต้นสุดขีด ใครๆ ก็รู้ถึงอานุภาพของระเบิดมือของต้าเฉียน

ต้าเฉียนใช้มันพิชิตรัฐหนานฟานถึงสามครั้ง

หากพวกเขานำระเบิดมือกลับไปได้ กษัตริย์จะต้องประทานรางวัลให้อย่างงาม

ด้วยอาวุธเหล่านี้ แม้เกาหลีหรือซงหนูจะมา พวกเขาก็ไม่กลัว

ตามต้าเฉียนมีเนื้อกินแน่นอน!

กิเอ่อเจินเป่ยถึงกับตัวสั่น ต้าเฉียนมีทั้งกำลังทหารและอาวุธอันทรงพลัง

หากซือตานและกิเอ๋อตอบรับคำสั่ง ญี่ปุ่นจะต้านทานได้อย่างไร?

เขาคุกเข่าลงตรงหน้า ฉินโม่

"ท่านอ๋องน้อย ข้าผิดไปแล้ว การที่องค์หญิงได้เป็นภรรยารองของท่าน ถือเป็นเกียรติของญี่ปุ่น

ขอได้โปรดช่วยกราบทูลฝ่าบาท อย่าได้ส่งทัพไปโจมตีเลย!"

ฉินโม่มองกิเอ่อเจินเป่ยที่ดูเหมือนสุนัขเชื่องๆ ก่อนจะส่ายหน้า "เทียบกับสวีอินเกา เจ้านี่กระดูกอ่อนเกินไป!"

"ใช่ ข้ากระดูกอ่อน!" กิเอ่อเจินเป่ยตบหน้าตัวเองอย่างแรง ในใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น หากญี่ปุ่นมีพลังมากกว่านี้ เขาคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!

แต่ไม่ว่าเขาจะทำเช่นไร ฉินโม่ก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง

"ท่านอ๋องน้อย ได้โปรดเห็นแก่หน้าขององค์หญิง ช่วยกราบทูลฝ่าบาทด้วยเถิดว่า ญี่ปุ่นไม่มีเจตนากบฏจริงๆ"

กิเอ่อเจินเป่ยอ้อนวอน "ได้โปรดเมตตาด้วยเถิด!"

ฉินโม่ยิ้มบางๆ แล้วเรียกสวีเชวี่ยเข้ามา "ไปพาแขกทุกคนไปที่หงลู่กว่าน ดูแลพวกเขาให้ดี โดยเฉพาะทูตจากซือตานและกิเอ๋อ พาไปเลี้ยงที่ร้านอาหารทะเลของข้า ให้กินให้อิ่มหนำสำราญ!"

"รับทราบ ท่านผู้บัญชาการ!"

สวีเชวี่ยยิ้มก่อนนำเหล่าทูตออกจากตำหนัก

เมื่อทุกคนออกไปแล้ว ฉินโม่เตะกิเอ่อเจินเป่ยล้มลงกับพื้น

"ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการคำอธิบายจากข้าหรือ?"

"ไม่แล้ว ข้าไม่ต้องการแล้ว!"

"ให้กษัตริย์ญี่ปุ่นมาขอขมาด้วยตัวเอง คงเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งภายในประเทศของพวกเจ้าตอนนี้ก็ไม่นิ่งนัก

ข้าได้ยินจากเกาเหรินว่า เทนโนกำลังพยายามปฏิรูป แต่พวกหัวเก่ากลับมีอิทธิพลมาก คอยขัดขวางอยู่ตลอด

จริงๆ แล้ว ต้าเฉียนไม่จำเป็นต้องส่งทัพไปเลย แค่ส่งข่าวกลับไป พวกหัวเก่าก็จะลุกขึ้นต่อต้านเอง

จากนั้น ข้าจะกราบทูลฝ่าบาทให้แต่งตั้งผู้สืบทอดที่มีความสามารถจากบุตรของกษัตริย์เซียวเต๋อ เช่น... กู่เหรินต้าเสียน เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลโซกะใช่หรือไม่?"

(มันเป็นชื่อจีนผมก็ไม่รู้จะแปลงเป็นญี่ปุ่นยังไง)

คำพูดของฉินโม่ทำให้กิเอ่อเจินเป่ยตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขารู้เรื่องภายในญี่ปุ่นได้อย่างไร?

"เอาอย่างนี้ เจ้ากลับไปบอกให้กษัตริย์ญี่ปุ่นเขียนจดหมายขอขมา ส่งองค์ชายคนหนึ่งมารับโทษที่เมืองหลวง และชดใช้เงินหนึ่งล้านตำลึง เรื่องนี้ถึงจะจบ!" ฉินโม่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ท่านอ๋องน้อย ข้าตัดสินใจเองไม่ได้!"

"เช่นนั้นก็ไม่มีทางเลือกแล้ว" ฉินโม่ทำสัญญาณมือ ราชองครักษ์ก็เข้ามาจับตัวกิเอ่อเจินเป่ยทันที

จากนั้นเกาซื่อเหลียนเข้ามาแจ้งว่า "จิ้งอวิ๋น ฝ่าบาทเรียกพบ!"

ฉินโม่เดินตามเกาซื่อเหลียนไปยังตำหนักเฉียนลู่ทันที

"ฝ่าบาท มีอะไรหรือ?"

"นั่งก่อน" หลี่ซื่อหลงยังคงโกรธไม่หาย "ข้าคิดจะโจมตีญี่ปุ่น เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

"ดีเลย!" ฉินโม่ตอบทันที

หลี่ซื่อหลงถึงกับตกใจ เจ้าคนนี้ที่เอาแต่พูดว่าจะเกษียณ ทำไมถึงตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้?

"ข้าหมายถึง ให้เจ้าคุมทัพไปโจมตีญี่ปุ่น" หลี่ซื่อหลงกล่าว

"เข้าใจแล้ว!" ฉินโม่พยักหน้า

"เกาซื่อเหลียน เจ้าออกไปดูหน่อยสิว่าพระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกหรือเปล่า"

เกาซื่อเหลียนแกล้งชะโงกหน้าออกไป "ฝ่าบาท เหมือนจะขึ้นจากทิศตะวันตกจริงๆ"

"เจ้าตั้งใจจะไปโจมตีญี่ปุ่นจริงๆ หรือ?" หลี่ซื่อหลงถามด้วยความสงสัย

"อืม ที่อื่นข้าไม่อยากไป แต่ญี่ปุ่นข้าอยากไป!"

จริงๆ แล้วฉินโม่ไม่อยากออกจากเมืองหลวง เพราะชีวิตในเรือนสบายกว่า อีกทั้งอีกไม่กี่เดือน หญิงในบ้านหลายคนก็จะคลอดบุตร เขาไม่อยากออกห่างจากบ้านนาน

แต่โอกาสที่ญี่ปุ่นหยิบยื่นมาให้ครั้งนี้ ถ้าไม่ลงมือ คงต้องรอไปอีกนาน

จะกดดันให้ญี่ปุ่นยอมรับผิด แล้วอย่างไร?

ใครจะเก่งเรื่องแกล้งทำตัวต่ำต้อยได้เท่าพวกเขา?

ควรรีบจัดการตั้งแต่ตอนนี้เพื่อปูทางไปสู่การพัฒนาอุตสาหกรรมบันเทิงในอนาคต

ที่นัมบะ(โอซาก้า)อากาศอบอุ่นดีเสียด้วย

หลี่ซื่อหลงลูบหนวดอย่างครุ่นคิด "เจ้าคิดให้ดีนะ การเดินทางทางทะเลไม่เหมือนบนบก ไปกลับก็ใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี"

เขาต้องการโจมตีญี่ปุ่นเพราะคนเหล่านี้ไม่รู้จักสำนึกตัวเอง

และในขณะนี้ ภายในต้าเฉียนก็สงบเรียบร้อย ไม่มีภัยพิบัติ อีกทั้งคลังหลวงก็เต็มเปี่ยมหลังจากหนึ่งปีที่ผ่านมา

อาวุธและยุทโธปกรณ์พร้อมแล้ว ถึงเวลาแสดงพลังของมหาอาณาจักรให้พวกเขาเห็น

"ก็พอได้ ตอนนี้กองเรือป๋อไห่มีกำลังประมาณแปดหมื่นนาย ออกคุ้มกันไปแล้วสองหมื่น เหลืออยู่สี่ถึงห้าหมื่น ก็น่าจะเพียงพอ"

ฉินโม่หยิบแผนที่ออกมาจากอกเสื้อแล้วกางบนโต๊ะ

แผนที่นี้เขาวาดขึ้นเองโดยอ้างอิงจากความทรงจำและแผนที่ที่เกาเหรินนำกลับมา

ตอนบุกหนานฟานครั้งแรก ฉินโม่ใช้ความทรงจำวาดแผนที่โดยประมาณ แม้จะมีจุดคลาดเคลื่อนบ้าง แต่โลกนี้มีภูมิประเทศคล้ายกับอีกโลกหนึ่งถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

ตั้งแต่นั้นมา เวลาว่างเขามักใช้เวลาเปรียบเทียบและแก้ไขแผนที่รอบๆ ต้าเฉียนตามความจำ

"พระบิดา เราสามารถเริ่มจากอ่าวป๋อไห่ แล้วมุ่งหน้าไปทางว่านจี้ จากนั้นยกพลขึ้นบกที่อินป๋ากว๋อ(โอกินาว่า) ก่อนจะบุกตรงไปยังนัมบะ!"

อินป๋ากว๋อเป็นหนึ่งในอาณาเขตของญี่ปุ่น

เนื่องจากอยู่ใกล้นัมบะ แผนที่บริเวณนี้จึงละเอียดเป็นพิเศษ

หลี่ซื่อหลงประหลาดใจ "เจ้าพกแผนที่ติดตัวตลอดเวลา หรือว่าเจ้าคิดจะโจมตีญี่ปุ่นอยู่แล้ว?"

"เปล่าหรอก ข้าแค่คัดลอกมาจากเกาเหริน ตั้งใจจะให้คนทำแผนที่อย่างละเอียดเก็บไว้ที่บ้าน แต่ดันใช้ได้พอดี" ฉินโม่อธิบาย

"เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อหรือ?"

หลี่ซื่อหลงแค่นเสียง "เจ้าดูเหมือนจะเกลียดญี่ปุ่นเป็นพิเศษ ข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้าต่อยทูตของพวกเขา"

"ใช่ ข้าเกลียดพวกมันมาก ใครใช้ให้พวกมันกล้าทำตัวเทียบชั้นพ่อตาข้า ข้าต้องฆ่าพวกมันให้หมด!" ฉินโม่กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด

…………