747 - เช่าฐานทัพ

747 - เช่าฐานทัพ

"กินๆๆ เอาแต่กิน ข้าถามเจ้า เรื่องซือตานกับกิเอ๋อ เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

ฉินโม่ไม่เล่นตลกต่อหน้าทูตจากรัฐบริวาร เพราะจะทำให้พวกตนเสียหน้า เขากัดขาไก่คำหนึ่งก่อนขบคิด

หากต้าเฉียนไม่เป็นพันธมิตรกับซือตาน ประเทศเล็กๆ นี้คงถูกซงหนูกลืนกินไปตั้งแต่แรก และจะทำให้ซงหนูติดชายแดนกับเกาหลีโดยตรง

ซือตานในโลกคู่ขนานก็เหมือนพี่น้องแท้ๆ ของชาวเติร์ก แต่ในโลกใบนี้พวกเขาเป็นคนล่ะเผ่า จะหวาดกลัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงเป็นพันธมิตรอันเหนียวแน่นกับเกาหลี ดังนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายไม่มีทางเลวร้ายอย่างแน่นอน

เพราะฮ่องเต้โจวหยางทำสงครามกับเกาหลีจนทั้งสองฝ่ายประสบความเสียหายอย่างหนัก ทำให้รัฐเล็กๆ ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงชายแดนของทั้งสองประเทศต่างได้ผุดได้เกิดมีเวลาสะสมกำลัง

น่าเสียดายที่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาเกาหลีและต้าเฉียนได้ทำสงครามทางน้ำครั้งใหญ่ทำให้ความสัมพันธ์ทั้งสองฝ่ายเลวร้ายลง รัฐเล็กๆ ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงถูกบีบให้ต้องเข้าร่วมกับต้าเฉียนซึ่งเป็นอาณาจักรที่ใหญ่กว่า ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขากับเกาหลีเลวร้ายลงเล็กน้อย

"ในเมื่อพวกเขากลัว เช่นนั้นเราตั้งกองทัพเข้าไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?" ฉินโม่กล่าว "อย่างไรเสีย ตอนนี้เส้นทางการค้าในทะเลกำลังคึกคัก หากเราสร้างท่าเรือที่ชายฝั่งของทั้งสองประเทศ ก็สามารถช่วยส่งเสริมเศรษฐกิจของพวกเขา และยังช่วยเหลือพวกเขาได้ทันทีอีกด้วย ดีแค่ไหน?"

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนในที่ประชุมต่างพยักหน้าเห็นด้วย

ซือถูป้าตบเข่าด้วยความตื่นเต้น "แผนนี้ดี อย่างนี้กองเรือก็มีที่พักระหว่างทาง และการเดินทางไปยังรัฐบริวารอื่นๆ ก็รวดเร็วขึ้น

หากเกาหลีมีความเคลื่อนไหวใดๆ เราก็สามารถโจมตีจากสองด้านได้!"

หลี่ซุนกงและคนอื่นๆ ต่างพยักหน้า "ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!"

"นำแผนที่มา!" หลี่ซื่อหลงกล่าว

เกาซื่อเหลียนรีบอุ้มแผนที่หนังแกะมาวางบนโต๊ะ

หลี่ซื่อหลงจ้องไปที่แผนที่ หากต้องการโจมตีเกาหลี การร่วมมือจากซือตานและกิเอ๋อเป็นสิ่งจำเป็น

แต่เช่นที่ทูตจากซือตานกล่าวไป การเดินทางไปกลับอาจล่าช้าเกินไป

หากตั้งกองทัพในสองประเทศโดยตรง การโจมตีเกาหลีจะง่ายขึ้น

หลังจากได้ยินแผนการ ทูตทั้งสองตกลงเช่าที่ดินให้ต้าเฉียนใช้เป็นฐานทัพ

หลี่ซื่อหลงเผยรอยยิ้ม แผนการของฉินโม่ยังคงดำเนินต่อไป

เมื่อต้าเฉียนตั้งกองทัพแล้ว การถอนหรือไม่ถอน จะเป็นสิ่งที่ต้าเฉียนตัดสินใจเอง

เขาตั้งตารอวันที่กษัตริย์ทั้งสองจะคุกเข่า ขอให้ต้าเฉียนรับดินแดนของพวกเขาเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร

การตั้งกองทัพประจำการนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่

แต่การตั้งกองบัญชาการหรือการตั้งกองทัพประจำการเป็นคนละเรื่องกัน

ก่อนหน้านี้ ต้าเฉียนได้ยึดอันหนานและตั้งกองบัญชาการอันหนานขึ้นมา

ภายหลังฉินโม่เสนอให้ย้ายประชากรไปตั้งถิ่นฐานเพิ่มอีกจำนวนมาก

หลี่ซื่อหลงจึงตัดสินใจแบ่งพื้นที่อันหนานออกเป็นสามเขตและหลายอำเภอ ใช้ขุนนางปกครองแบบแต่งตั้ง ผลลัพธ์ก็ดีมาก

"เช่นนั้น รายละเอียดต่างๆ เจ้าทั้งสองไปพูดคุยกับจงเหอเถอะ!" หลี่ซื่อหลงกล่าว

ถังเจี้ยนก้าวออกมา "กระหม่อมรับพระบัญชา!"

ทูตจากซือตานและกิเอ๋อไม่คาดคิดว่าทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกเบาใจขึ้น

เมื่อต้าเฉียนตั้งกองทัพประจำการ หากซงหนูหรือเกาหลีกล้ารุกราน พวกเขาก็ไม่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไป

เหล่าทูตจากรัฐบริวารอื่นๆ ก็รู้สึกโล่งใจ โดยเฉพาะทูตจากรัฐชวีตูเม่ยและเยี่ยชาฮ์

เพราะสองรัฐนี้มีพรมแดนติดกับกิเอ๋อ

แต่สีหน้าของกิเอ่อเจินเป่ยกลับไม่สู้ดีนัก

การที่ต้าเฉียนตั้งกองทัพประจำการในสองประเทศและเป็นกองทัพเรือ หมายความว่าเส้นทางไปยังญี่ปุ่นของต้าเฉียนจะสั้นลงถึงหนึ่งในสาม

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดว่าประเทศของตนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อว่านจี้ ก็รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง

"จริงสิ กิเอ่อเจินเสี้ยว พวกเจ้าญี่ปุ่นไม่คิดจะให้ต้าเฉียนเช่าที่ดินตั้งกองทัพบ้างหรือ?" ฉินโม่กล่าวถาม

"ข้าคือกิเอ่อเจินเป่ย ไม่ใช่กิเอ่อเจินเสี้ยว!"

"ก็เหมือนกันนั่นแหละ" ฉินโม่โบกมือ "หากตั้งกองทัพบนญี่ปุ่น นอกจากจะช่วยรักษาความสงบในภูมิภาคแล้ว ยังทำให้ญี่ปุ่นเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นอีกด้วยนะ"

กิเอ่อเจินเป่ยถึงกับกระตุกมุมปาก "เรื่องนี้กระหม่อมตัดสินใจเองไม่ได้ แต่เมื่อกลับไปแล้ว จะนำเรื่องนี้กราบทูลต่อเทนโนอย่างแน่นอน!"

ไม่หลงกลแน่

ฉินโม่ส่ายหน้า รู้สึกได้ว่าญี่ปุ่นมีแผนการใหญ่ซ่อนอยู่

"ฝ่าบาทแห่งต้าเฉียน กระหม่อมมาในครั้งนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่งจะทูล" กิเอ่อเจินเป่ยกล่าว "องค์หญิงใหญ่แห่งญี่ปุ่น เดินทางมายังต้าเฉียนได้หนึ่งปีแล้ว

ได้ยินมาว่าฝ่าบาททรงพระราชทานให้นางเป็นทาสรับใช้แก่บุตรชายของฉินจวิ้นอ๋อง

กระหม่อมขอทูลถามฝ่าบาทว่า ทรงมองญี่ปุ่นเป็นอย่างไร?"

"องค์หญิงของเราถือเป็นดั่งอัญมณีที่ล้ำค่าที่สุดในรัชสมัยของเรา นางเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายังต้าเฉียน แต่กลับต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

กระหม่อมเห็นองค์หญิงที่อ่าวป๋อไห่ ถูกลมแดดแผดเผาและต้องตกปลาอยู่ทุกวัน

กล่าวกันว่า บุตรชายของฉินจวิ้นอ๋องมีคำสั่งให้นางตกปลาให้ได้วันละห้าสิบจิน ไม่เช่นนั้นจะไม่อนุญาตให้นอน

กระหม่อมขอถามฝ่าบาท หากเป็นองค์หญิงของต้าเฉียนเอง ฝ่าบาทจะไม่รู้สึกสงสารบ้างหรือ?"

"ห้าสิบจินต่อวัน ต่อให้เป็นชาวประมงก็ยังลำบาก

หากวันไหนมีลมแรงหรือฝนตกหนัก องค์หญิงก็ต้องเสี่ยงชีวิตออกไปทะเล"

เมื่อกิเอ่อเจินเป่ยพูดจบ ดวงตาแดงก่ำ ทุกคนหันไปมองฉินโม่

แม้คนของต้าเฉียนจะไม่ใส่ใจนักต่อองค์หญิงจากญี่ปุ่น แต่สิ่งที่ฉินโม่ทำดูจะเกินไป

แค่เป็นทาสรับใช้ก็นับว่าอัปยศแล้ว ยังต้องตกปลา ไม่ครบก็ไม่ให้หลับ

หลี่ซื่อหลงนึกขึ้นมาได้ว่าเคยมีองค์หญิงจากญี่ปุ่นคิดจะเข้าสู่ตำหนักใน

เขาจึงพระราชทานให้นางเป็นทาสของฉินโม่ และให้ฉินโม่จัดการตามใจชอบ

การเป็นทาสรับใช้ก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว ญี่ปุ่นหยิ่งผยองนัก การไม่ประหารหญิงชั่วคนนี้ก็นับว่าเมตตาแล้ว

แต่เมื่อถูกทูตตำหนิต่อหน้าผู้คนมากมาย สีหน้าของเขาก็ไม่สู้ดี

"จิ้งอวิ๋น นี่มันเรื่องอะไร? ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าดูแลองค์หญิงญี่ปุ่นให้ดีหรือ? ทำไมถึงให้นางเป็นทาส?"

"อะไรนะ? ทาสอะไรกัน ข้าแค่ให้นางอยู่ข้างกาย ข้าก็ไม่รู้ นางดูเอาใจใส่มาก

วันๆ คอยล้างเท้าและอุ่นเตียงให้ข้า ข้าบอกนางหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องทำแบบนั้น!"

นางยังเป็นองค์หญิงใหญ่ของญี่ปุ่น

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นางก็ไม่ยอมฟัง ถ้าไม่ให้รับใช้ นางก็จะบอกว่าข้าไม่ชอบนาง

ข้าเป็นคนใจดี จะให้ขัดต่อความต้องการของสตรีได้อย่างไร?" ฉินโม่ทำหน้าตาไร้เดียงสา ราวกับการให้องค์หญิงโซกะ ซาจิโกะรับใช้ตนนั้นเป็นเพราะถูกบังคับ

กิเอ่อเจินเป่ยโกรธจนแทบกัดฟัน เขาได้ยินเรื่องของฉินโม่จากสวีอินเกาก่อนเดินทางมายังต้าเฉียน และรู้ว่าฉินโม่เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้แห่งต้าเฉียน

แต่เขาไม่คิดว่า ฉินโม่จะพูดโกหกหน้าตายได้ขนาดนี้

"เจ้าพูดจาเหลวไหล! องค์หญิงของพวกเราไม่ได้ต่ำต้อยถึงเพียงนั้น การที่เจ้าทำให้นางเป็นทาสรับใช้ เปรียบเสมือนเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของญี่ปุ่น

เมื่อเทนโนได้ยินเรื่องนี้ ทรงกริ้วเป็นอย่างมาก จึงส่งข้ามาเพื่อรับตัวองค์หญิงกลับไป!"

หากโซกะ ซาจิโกะได้แต่งงานกับฉินโม่ก็ไม่เป็นไร จะโดนรังแกอย่างไรก็ยังถือว่ามีประโยชน์ เพราะตำแหน่งของฉินโม่สูงส่ง

แต่การที่ฉินโม่ทำให้นางเป็นทาส กลับกลายเป็นการดูหมินศักดิ์ศรีของญี่ปุ่นอย่างรุนแรง

"หรือเจ้าคิดว่าองค์หญิงของเราชอบตกปลา ตกปลาทุกวัน? ญี่ปุ่นของพวกเราแม้จะไม่แข็งแกร่งเท่าต้าเฉียน หรือมั่งคั่งเท่า แต่ตั้งแต่นางเด็กๆ ก็ได้รับการดูแลอย่างดี

อย่าว่าแต่ตกปลาเลย แม้แต่กินปลายังต้องให้ข้ารับใช้เลือกก้างออกให้ก่อน!"

กิเอ่อเจินเป่ยตะโกนด้วยความโกรธ "พวกเราต้องการคำอธิบายจากต้าเฉียน!"

…………..