709 - เหตุร้ายในวัง

709 - เหตุร้ายในวัง

ในหอสังเกตการณ์แห่งฟ้าสวรรค์ หยวนเทียนกังกำลังคำนวณดาวจื่อเว่ย

ทันใดนั้น เสียง "ปัง!" ก็ดังขึ้น

เข็มบนเข็มทิศหักพังในชั่วพริบตา

หยวนเทียนกงตกตะลึง ก่อนจะนึกถึงบางสิ่ง รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้น แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ดวงอาทิตย์กลับไม่แสบตาเหมือนเคย ขอบของดวงอาทิตย์ถูกปกคลุมด้วยหมอกบางๆ และในตอนกลางวัน เขากลับมองเห็นดาวจื่อเว่ย

เขาตบต้นขาตัวเองอย่างแรง มองไปยังพระราชวัง "เกิดเรื่องร้ายแล้ว!"

ในพระราชวัง ขณะนี้มีมีดสั้นเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอกของหลี่ซื่อหลง

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้สีหน้าของหลี่ซื่อหลงเปลี่ยนไป

เขามองไปยังสตรีในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ เดิมทีเซียวอวี้โหรวยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่ตอนนี้กลับหยุดร้อง น้ำตาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและจิตสังหาร

"น้องหญิง เจ้า..."

ผ่านมาหลายปี นางในที่สุดก็สำเร็จ แต่ในขณะนี้ ด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของนางสั่นเทา

"ไปตายซะ!"

นางชักมีดสั้นออกมา เตรียมจะแทงหลี่ซื่อหลงอีกครั้ง

เกาซื่อเหลียนที่ยืนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ ตะโกนด้วยความโกรธและซัดเซียวอวี้โหรวกระเด็นออกไป

ก่อนหน้านี้ เขาเคยได้ยินคำพูดของเซียวอวี้โหรวและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ของขวัญจากฉินโม่ เขาเป็นผู้ส่งต่อ หากฉินโม่มีปัญหา แล้วตัวเขาจะรอดหรือ?

กำลังจะลงมือฆ่านาง หลี่ซื่อหลงกลับกล่าวว่า "อย่าฆ่านาง!"

อู่เช่อที่ซ่อนตัวอยู่ก็ปรากฏตัวออกมาทันที ยืนปกป้องหลี่ซื่อหลงอย่างแน่วแน่ "รีบไปตามหมอหลวงมา!"

เขาฟาดมือสับไปที่ท้ายทอยของเซียวอวี้โหรวจนหมดสติไป

หลี่ซื่อหลงกุมหน้าอก ใบหน้าซีดเผือด สายตาพร่ามัว ก่อนที่จะล้มไปข้างหน้า

"ฝ่าบาท!"

เกาซื่อเหลียนรีบประคองหลี่ซื่อหลงไว้ ตวาดอู่เช่อด้วยความโกรธ "เจ้ามันไร้ความสามารถ นี่หรือคือการปกป้องฝ่าบาทของเจ้า?"

อู่เช่อไม่มีสีหน้าใดๆ มองเกาซื่อเหลียนด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าเองก็ไม่ต่างกัน หากไม่อยากตาย จงคิดให้ดีก่อนจะพูด!"

เกาซื่อเหลียนไม่กล้าตอบโต้ รีบพาหลี่ซื่อหลงขึ้นเตียง ขณะนี้มีเงาอารักขาอยู่ อู่เช่อถือไพ่เหนือกว่า หากเรื่องนี้ถูกโยนความผิดมาให้เขา ตายไปก็ไร้ค่า

ทางที่ดีที่สุดคือช่วยชีวิตฝ่าบาทกลับมาก่อน

ไม่นานนัก ข่าวหลี่ซื่อหลงถูกลอบปลงพระชนม์ในพระราชวังก็แพร่กระจายออกไป

พระราชวังที่เคยเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ราชองครักษ์ในวังเริ่มเคลื่อนไหว ประตูเมืองพระราชวังถูกปิดลง

ราษฎรที่อยู่ด้านนอกต่างถูกไล่กลับบ้าน

ก่อนที่ประตูเมืองจะปิดลงตั้งแต่ช่วงเช้า

หลี่เต้าหยวนและหลี่ฉุนกงรีบนำคนเข้าวัง

เมื่อกงซุนฮองเฮาทราบข่าวว่าหลี่ซื่อหลงถูกลอบปลงพระชนม์ นางตื่นตระหนกจนเกือบหมดสติ

"รีบ เร็ว ไปตามหมอหลวงมา!"

นางวิ่งไปยังหลังวังด้วยความร้อนรน

ในตำหนักต้าหัน หลี่หยวนกำลังเขียนนิยาย

เขาสาบานว่าจะเขียนนิยายที่เหนือกว่านิยายของฉินโม่

นิยายที่ลึกซึ้งและเป็นที่รักของราษฎร

แต่เมื่อเขียนถึงช่วงสำคัญ เขากลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล

เขาเดินวนไปมาในตำหนัก ขณะนั้นเอง เสียงระฆังในวังดังขึ้น

เขาหยุดนิ่งก่อนที่เว่ยจงจะวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ "ไท่ซ่างหวง ฝ่าบาททรงถูกลอบปลงพระชนม์ในวังหลัง!"

ปากกาขนนกในมือหลี่หยวนหล่นลงพื้น "เจ้าว่าอะไร?"

เว่ยจงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฝ่าบาททรงถูกลอบปลงพระชนม์!"

หลี่หยวนถอยหลังไปสามก้าว ก่อนจะทรงตัวได้ "ใคร?"

"ได้ยินว่าเป็นสนมในวังหลัง!"

"เจ้าพวกไร้ประโยชน์! คนคัดสนมทำงานอย่างไรกัน? แล้วอู่เช่อกับเกาซื่อเหลียนล่ะ? ขยะ ทั้งหมดมันขยะ!"

เลือดในร่างกายของหลี่หยวนเดือดพล่าน หัวใจเต้นรัว มือเท้าชาเย็น

บุตรชายคนโตของเขาตายไปแล้ว บุตรชายคนที่สามก็ตายเช่นกัน เขาในวัยชรา ยังจะต้องมาส่งบุตรชายอีกหรือ?

เขาบังคับตัวเองให้สงบลง "เร็ว เร็ว พาข้าไป!"

ฉินโม่กำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่ที่บ้าน

อากาศร้อนขึ้นทุกที

กำลังจะเรียกจูจูมาร่วมกินไอศกรีม ฉินเซียงหรูกลับผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เร็ว เข้าไปในวัง ฝ่าบาทเกิดเรื่องแล้ว!"

ฉินโม่อึ้งไป "ใคร?"

"อย่าพูดมาก ตามข้าไปเร็ว อย่าให้สะใภ้รู้เรื่องนี้ พวกนางกำลังตั้งครรภ์ ไม่ควรให้เกิดอารมณ์สะเทือนใจ" ฉินเซียงหรูกล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

ฉินโม่ไม่เคยเห็นฉินเซียงหรูแสดงสีหน้าเช่นนี้มาก่อน

หัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนเกิดคลื่นพายุในจิตใจ หรือว่า...

เป็นไปไม่ได้ เขายังแข็งแรงสมบูรณ์ ไฉนถึง...?

หรือว่าเพราะผลของผีเสื้อขยับปีก ทำให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม...?

"ท่านพ่อ ฝ่าบาท..."

"อย่าพูดมาก!" ฉินเซียงหรูเอ่ยอย่างใจร้อน ก่อนจะรีบวิ่งออกไป ฉินโม่ได้แต่ตามหลังเขาไป

บนรถม้า ฉินโม่ที่ได้รับฟังเรื่องราวในพระราชวัง ทุบกำปั้นลงไปบนตัวรถอย่างแรง "เจ้าพวกไร้ค่า! อู่เช่อเฒ่าโง่นั่นปกป้องฝ่าบาทอย่างไร?"

ฉินเซียงหรูไม่ได้ตอบอะไร หากหลี่ซื่อหลงสิ้นพระชนม์ อาณาจักรต้าเฉียนก็จะพบปัญหาใหญ่

เหล่าองค์ชายที่พอจะรับภาระได้ต่างอยู่ภายนอกเมือง ที่บ้านเหลือเพียงเด็กเล็กๆ

แม้ว่าไท่ซ่างหวงจะพอประคองสถานการณ์ได้ แต่สิ่งที่จะตามมาหลังจากนั้นกลับยากจะคาดเดา

ไม่นานนัก รถม้าก็มาถึงประตูเฉิงเทียน ขุนนางที่เกี่ยวข้องล้วนมาถึงแล้ว

ข้างประตูด้านข้างเปิดออก เว่ยจงเดินออกมาจากด้านใน "ฉินกว๋อกง จ้าวกว๋อกง เว่ยกว๋อกง ติงหยวนกว๋อกง และจูกว๋อกงโปรดเข้ามา ส่วนที่เหลือรออยู่ด้านนอก!"

ช่วงเวลาเช่นนี้ ผู้ที่สามารถเข้าไปได้ล้วนเป็นผู้ที่ฝ่าบาทไว้วางใจที่สุด

กลุ่มคนรีบเร่งเดินเข้าไป

ในตำหนักฉางเซิง

หลี่หยวนและกงซุนฮองเฮาอยู่ในตำหนัก หลี่ซื่อหลงนอนอยู่บนเตียง สีหน้าซีดขาว มุมปากมีเลือดไหลออกมาตลอดเวลา

เหล่าสตรีในตำหนักร้องไห้สะอึกสะอื้นกันระงม

หลี่หยวนระบายความโกรธด้วยการเตะหมอหลวงจนล้มไปหลายคน "พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์! ถ้ารักษาชีวิตบุตรข้าไม่ได้ ข้าจะฝังพวกเจ้าไปพร้อมกัน!"

ทุกคนในตำหนักตกใจจนหน้าซีดเผือด

หมอหลวงพากันก้มกราบร้องขอชีวิตไม่หยุด

………..