436 - จดหมายจากจิ้งอัน

436 - จดหมายจากจิ้งอัน

พี่น้องทั้งสอง แม้จะเติบโตในธิเบต แต่พูดภาษาต้าเฉียนได้ดี เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากการสอนขององค์หญิงจิ้งอัน

โดยเฉพาะม่างลั่วม่างจ้าน ที่ดูเหมือนจะ "ได้ลักษณะจากบรรพชน"

หลี่เยว่คล้ายกับฮ่องเต้องค์ก่อนถึงแปดส่วน ม่างลั่วม่างจ้านก็มีความคล้ายถึงห้าส่วน

ปกติเด็กผู้ชายมักจะหน้าตาเหมือนบิดา แต่ทำไมถึงเหมือนตาได้?

ฉินโม่คิดได้เพียงว่าคงเป็นเพราะพันธุกรรมของฮ่องเต้องค์ก่อนนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ลั่วเสวี่ยเองก็ดูดี แม้จะมีความเป็นธรรมชาติและเรียบง่าย ไม่ได้มีคิ้วโก่งเรียวดั่งสตรีในเมืองหลวง แต่รูปร่างคิ้วที่เป็นธรรมชาติของนางกลับดูดีอย่างมาก

นางมีดวงตาที่ดำขาวเด่นชัด เมื่อยิ้มมีความเขินอายเล็กน้อย ฟันขาวสะอาดสะอ้าน

หากจะพูดกันตามตรง สตรีในตระกูลหลี่ล้วนมีความงดงาม

เมื่อขึ้นนั่งบนรถม้าสี่ล้อ พี่น้องทั้งสองรู้สึกแปลกตา รถม้านี้ต่างจากที่พวกเขาเคยใช้ในธิเบต

ทั้งกว้างขวางและนั่งสบาย

ฉินโม่พาทั้งสองไปยังย่านตะวันออกที่เจริญรุ่งเรือง เดินชมถนนฉางอัน ก่อนจะพาไปยังร้านอาหารของตระกูลฉิน

พี่น้องทั้งสองถึงกับตะลึงไปกับความแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นในธิเบต

นอกจากนี้ ฉินโม่ยังเอาใจพวกเขาด้วยการไม่เสิร์ฟอาหารที่พวกเขาไม่ชอบ

ลั่วเสวี่ยลองกินเค้กชิ้นหนึ่ง ก่อนจะยิ้มตาหยี

"อร่อยมาก ขอบคุณพี่เขย!"

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ!" ฉินโม่ยิ้มพลางจิบชา "เมื่อมาเมืองหลวงแล้ว อย่าเกรงใจ ถือว่าที่นี่คือบ้านของพวกเจ้า"

ม่างลั่วม่างจ้านเองก็รู้สึกถึงความอบอุ่นจากฉินโม่ "ขอบคุณพี่เขย!"

ถึงแม้เขาจะดูเคร่งขรึมกว่า แต่ยังคงปฏิบัติตัวตามมารยาทที่อาโข่วสอนมาอย่างเคร่งครัด

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเศษเค้กติดอยู่มุมปากของลั่วเสวี่ย เขาก็เช็ดให้ด้วยความเอ็นดู

หลังจากมื้ออาหาร ฉินโม่ก็สร้างความประทับใจให้พี่น้องทั้งสองเป็นอย่างมาก

"ไปกันเถอะ พี่เขยจะพาพวกเจ้าเข้าวัง!"

…

ที่ตำหนักไท่จี๋ ผู้คนมากมายยืนรออยู่

เมื่อพี่น้องทั้งสองก้าวเข้าสู่ตำหนัก พวกเขารู้สึกตื่นตระหนกกับบรรยากาศที่ขึงขัง

หลี่ซื่อหลงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ขณะที่หลี่หยวนประทับด้านซ้าย ด้านล่างเต็มไปด้วยเหล่าองค์ชายและองค์หญิง

"ฝ่าบาท บุตรชายและบุตรีขององค์หญิงจิ้งอันมาถึงแล้ว!" ฉินโม่แสดงความเคารพ ก่อนจะหันไปบอกพี่น้องทั้งสอง "เบื้องหน้าคือเสด็จลุงของพวกเจ้า ฮ่องเต้ต้าเฉียน และทางซ้ายคือเสด็จตาของพวกเจ้า แสดงความเคารพซะ!"

ชายหนุ่มและหญิงสาวทั้งสองรีบคุกเข่าลงบนพื้น "ถวายบังคมเสด็จลุง ถวายพระพรเสด็จตา ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน!"

เหล่าองค์ชายและองค์หญิงต่างมองพี่น้องทั้งสองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ชื่อขององค์หญิงจิ้งอัน ถือเป็นสิ่งต้องห้ามในราชวงศ์ต้าเฉียน

ทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึง พระบิดาก็มักจะกริ้วหนัก

"เด็กๆ ลุกขึ้นเถอะ เร็วเข้า!"

หลี่หยวนลุกขึ้นอย่างรีบร้อน ก้าวลงจากบัลลังก์ แม้แต่เว่ยจงที่ตามมาติดๆ ก็เกือบจะพลาดไม่ทัน

เมื่อมาถึงหน้าพี่น้องทั้งสอง หลี่หยวนจับมือพวกเขาขึ้นพลางมองสำรวจด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ "เหมือน...เหมือนจริงๆ ทั้งจมูกและดวงตา เหมือนกับเสวี่ยเอี้ยนของข้าไม่มีผิด"

หลี่หยวนรอวันนี้มานานนับสิบปี

แม้ว่าการแต่งงานของจิ้งอันจะเป็นตราบาปของประเทศ แต่เด็กสองคนนี้ไม่มีความผิดใดๆ

โดยเฉพาะลั่วเสวี่ย นางเหมือนกับองค์หญิงจิ้งอันราวกับพิมพ์เดียวกัน

แม้จะเป็นครั้งแรกที่พี่น้องทั้งสองพบกับหลี่หยวน แต่กลับรู้สึกอบอุ่นและสนิทสนม

เมื่อเห็นหลี่หยวนดวงตาแดงก่ำและพูดด้วยเสียงสั่น ลั่วเสวี่ยเองก็น้ำตาคลอเช่นกัน

หลี่ซื่อหลงก้าวลงจากบัลลังก์ด้วยท่าทางสงบนิ่ง มองดูพี่น้องทั้งสองก่อนเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ยังไม่สงบ "เหมือน...เหมือนน้องสี่(ตอนก่อนหน้าบอกว่าองค์หญิงเก้า)ไม่มีผิดเลย!"

องค์หญิงหลี่เสวี่ยเอี้ยนเป็นคนที่สนิทสนมกับเขามากที่สุด

ในตอนที่หลี่เสวี่ยเอี้ยนคุกเขาลาก่อนเดินทางไปแต่งงาน หลี่ซื่อหลงรู้สึกเศร้าใจอย่างยิ่ง

"เด็กดี ตลอดทางนี้ เจ้าเจอความลำบากมามากใช่หรือไม่?"

หลี่หยวนจับมือของพี่น้องทั้งสองไว้ เว่ยจงจัดหาที่นั่งให้ทั้งสามคน และพวกเขานั่งคุยกันในท้องพระโรง

"เมื่อได้พบกับเสด็จตา ก็ไม่มีอะไรลำบากแล้ว!" ม่างลั่วม่างจ้านกล่าว

หลี่หยวนพยักหน้ารัว "แม่ของพวกเจ้า สบายดีหรือไม่?"

"สบายดี เพียงแต่คิดถึงเสด็จตามาก ครั้งนี้พระมารดาเขียนจดหมายหลายฉบับให้พวกเรานำกลับมาด้วย" ม่างลั่วม่างจ้านตอบ

"เร็ว เอามาให้ข้าดู!"

สิบกว่าปีที่ผ่านมา หลี่หยวนไม่เคยได้พบกับหลี่เสวี่ยเอี้ยนเลย แม้แต่จดหมายสักฉบับก็ไม่มี

ม่างลั่วม่างจ้านหยิบกระดาษกองหนาออกมาจากเสื้อ กระดาษในธิเบตถือเป็นสิ่งของที่มีค่า และกระดาษเหล่านี้ก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีด บ่งบอกว่าเก็บไว้มานาน

หลี่หยวนมองดูซองจดหมาย ก่อนจะลังเลที่จะเปิด "จิ้งอวิ๋น มานี่ ช่วยข้าเปิดและอ่านให้ฟังหน่อย!"

"ท่านปู่ ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะ" ฉินโม่กล่าวอย่างลังเล เพราะเกรงว่าในจดหมายอาจมีเรื่องส่วนตัวที่ไม่เหมาะสมจะเปิดเผย

"ไม่เป็นไร เจ้าช่วยอ่านเถอะ" หลี่หยวนกล่าวหนักแน่น ชีวิตนี้สิ่งที่เขารู้สึกผิดที่สุดคือการเสียสละบุตรีของตนเอง

เรื่องนี้กลายเป็นแผลในใจของเขา เขากลัวว่าในจดหมายหลี่เสวี่ยเอี้ยนอาจเล่าถึงความยากลำบาก แต่เขาก็อยากให้หลี่ซื่อหลงได้ฟังสิ่งที่น้องสาวของเขาเขียน

---

จดหมายฉบับแรก เขียนขึ้นในฤดูหนาวปีแรกนับตั้งแต่พี่นางออกจากวัง วันที่ยี่สิบเอ็ดเดือนสิบสอง

ฉินโม่เปิดจดหมายอ่าน เส้นอักษรเริ่มเลือนลาง แต่ยังพออ่านออก เห็นได้ชัดว่าหลายส่วนเลอะเพราะน้ำตา

"พระบิดา วันนี้คือวันคล้ายวันเกิดของพระองค์ บุตรีอกตัญญูไม่มีโอกาสได้อยู่ร่วมงาน

ภูเขาในธิเบตสูงชันและเส้นทางยาวไกล นับจากนี้บุตรีไม่อาจอยู่เคียงข้างพระองค์อีกแล้ว

พระองค์มีอาการเจ็บขา ฤดูหนาวจะยิ่งเจ็บมากขึ้น โปรดใส่เสื้อผ้าหนาๆ

ดื่มสุราให้น้อยลง และระวังเรื่องอาหารการกินให้มาก

โปรดวางใจ บุตรีอยู่ที่นี่ทุกอย่างเรียบร้อยดี และจะพยายามทำให้ธิเบตและต้าเฉียนอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขให้ได้"

เมื่อจดหมายฉบับแรกจบลง หลี่หยวนแหงนหน้ามองเพดานของท้องพระโรง

"จิ้งอันของข้า!"

---

จดหมายฉบับต่อมาเป็นปีที่สองของรัชศกบู๊เต๋อ(รัชสมัยของหลี่หยวน) และมีจดหมายต่อเนื่องมาจนถึงปีที่เก้าของรัชศกนี้

จากนั้น เปลี่ยนมาเป็นรัชศกหลงจิ้ง(รัชสมัยของหลี่ซื่อหลง)ปีแรก ในปีนี้มีจดหมายสองฉบับ โดยฉบับหนึ่งเขียนถึงหลี่ซื่อหลง

ฉินโม่มองไปยังหลี่ซื่อหลง "พระบิดา จะให้ข้าอ่านหรือไม่?"

หลี่ซื่อหลงลังเลอยู่ในใจ เขาเฝ้าถามตัวเองว่าควรอ่านหรือไม่

ปีนั้น เขาฆ่าพี่ใหญ่และน้องชายคนที่สาม ทั้งยังบีบบังคับให้พระบิดาสละราชสมบัติ น้องสี่ของเขาย่อมต้องรู้เรื่องนี้

นางจะเขียนอะไรในจดหมาย? จะด่าทอเขาหรือเปล่า?

ทุกคนจับจ้องมองเขาอย่างลุ้นระทึก

ข้าราชบริพารผู้บันทึกเรื่องราวประจำวันถือพู่กันเตรียมพร้อม

"อ่าน!" หลี่ซื่อหลงกล่าวในที่สุด

ฉินโม่เปิดจดหมายอ่าน "พี่รองข้าได้ยินว่าท่านได้เป็นฮ่องเต้แล้ว ข้าที่อยู่ไกลถึงธิเบตไม่สามารถมาร่วมพิธีราชาภิเษกของท่านได้ ข้าทำได้เพียงแสดงความยินดีผ่านจดหมายเท่านั้น พระบิดาเองก็แก่แล้ว การได้พักผ่อนในวัยชราก็ดี

สำหรับพี่ใหญ่และพี่สาม ข้าได้สร้างวิหารให้พวกเขาในธิเบต เพื่อให้ได้รับการสักการะตลอดไป

หวังว่าพี่รองจะไม่โกรธเคืองข้า

ข้ารู้ว่าพี่รองเป็นคนมีความสามารถและมีความฝันใหญ่โต ข้าเชื่อว่าท่านจะเป็นฮ่องเต้ที่ดี

ข้าขอร้องท่าน ช่วยดูแลพระบิดาให้ดี ได้โปรดดูแลแทนข้าด้วย ขอถวายพระพรท่านจากธิเบต!"

หลี่ซื่อหลงแหงนหน้ามองเพดาน และน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

………..