288 - หรือจะเป็นจวิ้นกง?

288 - หรือจะเป็นจวิ้นกง?

ระยะทางจากวังฮวาชิงเกียงในชานเมืองหลวงอยู่ห่างออกไปประมาณสี่สิบลี้ เมื่อฮ่องเต้ออกเสด็จในครั้งนี้ มีผู้ติดตามไม่น้อยกว่าสามหมื่นคน

โดยเฉพาะเมื่อครั้งนี้ถึงกับมีไท่ซ่างหวงเข้าร่วม ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจมาก

เนื่องจากไท่ซ่างหวงเงียบหายไปนานแล้ว หลายคนถึงกับคิดว่าไท่ซ่างหวงอาจสวรรคตแล้วด้วยซ้ำ

ไม่นานนัก ขบวนก็เดินทางมาถึงวังฮวาชิงเกียง

ในอดีตสถานที่แห่งนี้เคยเป็นวังฤดูหนาวของฮ่องเต้ต้าโจว มันมีความโอ่อ่าหรูหราเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่ราชวงศ์ต้าเฉียนเข้าครอบครองอาณาจักรก็แทบไม่เคยแวะเข้ามาพักผ่อนที่นี่เลย เพราะการเงินของท้องพระคลังขัดสนอยู่เสมอ

“มาเถอะ ระวังด้วย ต้องทำทุกอย่างอย่างเบามือ!” หลี่เยว่บอกกล่าวต่อขันที ขณะที่พวกเขากำลังช่วยกันอุ้มฉินโม่ลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง

ถึงแม้ที่นี่จะอยู่กลางภูเขา แต่ก็ไม่ได้หนาวเท่าไรนัก ดอกเหมยยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงามเป็นอย่างยิ่ง

ฉินโม่อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ "การสร้างที่นี่จะต้องใช้เงินเท่าไหร่กันนะ!"

"เป็นมรดกของราชวงศ์โจวว่ากันว่าสร้างขึ้นด้วยค่าใช้จ่ายถึงแปดล้านตำลึง ทุ่มแรงงานถึงหนึ่งแสนคน และใช้เวลาสามปีถึงจะแล้วเสร็จ และนั่นเป็นค่าเงินตั้งแต่เมื่อร้อยปีก่อน!" หลี่เยว่กล่าว

“ราชบุตรเขย ไท่ซ่างหวงอยากให้ท่านไปเลือกห้องพัก!”

เว่ยจงกล่าวขณะเดินเข้ามา

“ทราบแล้ว เว่ยกงกง!”

“เสด็จปู่รักเจ้ามากจริงๆ!” หลี่เยว่กล่าวอย่างน้อยใจเล็กน้อย “สุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่เป็นหลานแท้ๆ?”

“แน่นอนว่าเป็นเจ้าสิ เจ้าหน้าเหมือนกับท่านปู่ราวกับแกะ ไม่จำเป็นต้องตรวจเลือดเลย!”

วังฮวาชิงกว้างใหญ่มากจนคล้ายเป็นวังหลวงขนาดย่อม มีประตูสี่ด้านคือทิศตะวันออก ตะวันตก ทิศใต้ และทิศเหนือ มีตำหนักน้อยใหญ่มากมาย และสวนดอกไม้ของราชวงศ์ถึงสี่แห่ง

ฮ่องเต้และฮองเฮาประทับอยู่ที่ตำหนักกลาง ส่วนไท่จื่ออยู่ที่ตำหนักทิศตะวันออก หลี่หยวนและสนมอยู่ในเขตทิศใต้ ขณะที่โอรสและธิดาของฮ่องเต้อยู่ในเขตตะวันตก ส่วนเขตทิศเหนือเป็นที่อยู่ของข้าราชบริพาร

“ฉินโม่ มาเถอะ เจ้าก็พักกับข้า” หลี่หยวนกล่าว

“ท่านปู่นั่นไม่ได้หรอก ข้าคนนอกจะพักที่นี่คงไม่เหมาะสม!”

เดิมทีหลี่เยว่ยังไม่ได้แต่งงานจึงพำนักที่ตำหนักอันหนานได้อย่างไม่มีปัญหา แต่สำหรับหลี่หยวนที่มีสนมหลายคน ข้าราชบริพารมาอยู่ร่วมอาจเกิดปัญหาไม่สะดวก

“เจ้าพักอยู่ที่ขอบนอกสุด ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม เช่นนี้ข้าจะได้ดูแลเจ้า!” หลี่หยวนไม่ให้ฉินโม่มีโอกาสปฏิเสธ “เด็กๆ เอาของของฉินโม่ไปที่ตำหนักผิงอัน!”

“ท่านปู่ ท่านทำเช่นนี้เท่ากับทำให้ข้าทำผิด!”

“ทำผิดเรื่องอะไร?”

หลี่หยวนหัวเราะเบาๆ “ข้าจะให้สาวใช้น้อยสองคนกับเจ้า ให้พวกนางดูแลเจ้าเป็นอย่างดี!”

ฉินโม่รู้สึกเก้อเขินทันที “ท่านปู่ แบบนี้จะดีหรือ?”

“พอได้แล้ว สาวใช้พวกนี้เป็นฝาแฝดที่หายาก สองพี่น้องก็น่ารักมาก เดิมทีข้าตั้งใจจะรับไว้ในตำหนักของข้าเอง แต่คิดไปคิดมาก็เห็นว่าเจ้าน่าจะต้องการมากกว่า!”

ฝาแฝด?

ฉินโม่ในใจปลื้มมาก อดไม่ได้ที่จะเกาหัวอย่างเขินอาย “ท่านปู่ ใจดีเกินไปแล้ว ข้าแทบจะไม่กล้ารับเลย ว่าแต่สองสาวใช้น้อยนี้อยู่ที่ไหน รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร ข้าจะได้ดูว่าเข้ากับใจหรือไม่ ถ้าไม่ถูกใจ ข้าจะได้ไม่รับ!”

หลี่เยว่เองก็มองอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าท่านปู่จะไปหาฝาแฝดมาจากไหน

“เสวี่ยเหอ ชิวเยว่ ออกมา!” หลี่หยวนกล่าว เพียงไม่นาน สองสาวใช้ที่หน้าตาคล้ายกันเก้าในสิบส่วนเดินออกมาอย่างสง่างาม

สาวใช้น้อยทั้งสองคนนี้ หน้าตาน่ารัก มีคิ้วเรียวยาว ปากสีแดงสด ตาดำขาวคมชัดดูคล้ายกับองุ่น

ผิวขาวเนียนชุ่มชื้น พี่น้องคู่นี้มวยผมไว้คนละข้าง เหมือนกับภาพสะท้อนของกันและกัน

“ต่อไปนี้ เจ้าทั้งสองจะรับใช้อฉินโม่ จงดูแลเขาให้ดี หากขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย ข้าจะไม่อภัยให้พวกเจ้า!”

สองพี่น้องรีบคุกเข่าลง “เพคะ บ่าวนี้จะปฏิบัติตามพระบัญชา!”

“ไปเก็บข้าวของของฉินโม่!” หลี่หยวนโบกมือให้ สองสาวพี่น้องก็เดินจากไปอย่างนอบน้อม

“เจ้าเด็กโง่ ชอบหรือไม่?” หลี่หยวนลูบหนวดขาวหัวเราะพลางถามอย่างอารมณ์ดี

“ท่านปู่ ข้ากับสองสาวน้อยพี่น้องนี้ดูท่าจะมีวาสนาต่อกัน!” ฉินโม่ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้น

หลี่เยว่ถึงกับอิจฉา “เสด็จปู่ ท่านดูจะเอ็นดูฉินโม่เกินไปแล้วกระมัง?”

“ทำไม เจ้าเองก็อยากได้สาวใช้หรือ?” หลี่หยวนปรายตามองเขา “อายุยังน้อยควรเอาเรี่ยวแรงไปทำสิ่งที่เหมาะสมจะดีกว่า!”

หลี่เยว่ฝืนยิ้ม “พะยะค่ะ!”

“ไป ไปแช่น้ำพุกันเถอะ!” หลี่หยวนกล่าว “หลี่เยว่ เจ้าก็ตามมาด้วย!”

ทุกเขตต่างมีบ่อน้ำพุร้อนซึ่งกว้างใหญ่ถึงหลายวา ในพระตำหนักใหญ่ไพศาล ไอน้ำพวยพุ่ง และมีเหล่าสาวใช้แต่งกายเบาบางคอยรับใช้ข้างๆ

ฉินโม่ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ขณะมองดูหลี่หยวนกับหลี่เยว่แช่น้ำพุร้อน ส่วนตัวเขาได้แต่นอนเฉยบนฝั่ง เหมือนปลาแห้งตาย

เอาเถอะ ถือว่าเป็นการอบไอน้ำแล้วกัน โชคดีที่ยังมีสาวใช้ช่วยนวดหลังอย่างแผ่วเบา นับว่าสบายมาก

“เสด็จปู่เดี๋ยวหลานนวดหลังให้!”

“อืม!” หลี่หยวนตอบรับเบาๆ

หลี่เยว่ดีใจ รีบก้าวขึ้นไปทำหน้าที่อย่างกระตือรือร้น

“เด็กน้อยข้าค่อนข้างพอใจในตัวเจ้า ไม่ขัดขืน ไม่แข่งขัน แค่ก้มหน้าทำงานของตัวเองให้ดี แล้วยังรู้จักดูแลฉินโม่ด้วย ในอนาคตเจ้าคงจะเป็นอ๋องที่เฉลียวฉลาดอีกคนหนึ่ง!” หลี่หยวนกล่าวชม

หลี่เยว่ยิ้มรับ “ขอบคุณเสด็จปู่ที่ชื่นชม หม่อมฉันคนข้างพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ แถมมันยังเป็นหน้าที่ของพวกเราที่เป็นเชื้อพระองค์ทุกคนด้วย กินเงินหลวงแล้วไม่ทำงานนับว่าไม่ต่างอะไรจากมดปลวก”

หลี่หยวนพยักหน้าอย่างพอใจ “คิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว ต่อไปเมื่อเจ้าได้ไปปกครองแคว้น ก็ต้องเป็นอ๋องที่สร้างคุณประโยชน์แก่ราษฎร!”

“หม่อมฉันจะไม่ทำให้เสด็จปู่ผิดหวังแน่นอน”

หลี่เยว่เข้าใจดีว่า ทั้งพระบิดาและท่านปู่คาดหวังให้เขาเป็นอ๋องที่เฉลียวฉลาดมีคุณธรรม

แต่ว่า เขาก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้ทั้งหมด

ในขณะนั้นเอง หลี่ซื่อหลงเดินเข้ามา เมื่อเห็นฉินโม่ที่นอนคว่ำอยู่ริมบ่อน้ำพุ ก็ดูจะโกรธเคืองและขันปนกันไป “เจ้านี่ มองข้าก็ไม่เอ่ยทักทาย?”

“ฮึ!”

ฉินโม่หันหน้าไปอีกทางทันที!

“เจ้าโง่ ยังโกรธข้าอยู่อีกหรือ?”

“ถ้ามีธุระก็ว่ามา ถ้าไม่มีก็กลับไปตำหนักของเจ้าเถอะ จะมาที่นี่ทำไม?” หลี่หยวนที่เห็นเขาก็รู้สึกระคายเคือง “ยังจะถามว่าฉินโม่โกรธหรือไม่ ข้าเองยังโกรธเลย แล้วเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร?”

หลี่ซื่อหลงฝืนยิ้ม “พระบิดา ขอท่านอย่าเติมเชื้อไฟเลย ฉินโม่ก็ค่อนข้างดื้อดึงอยู่แล้ว”

หลี่หยวนทำเสียงขึ้นจมูก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลี่ซื่อหลงถอดเสื้อผ้าออก แล้วลงไปในน้ำพุร้อน เขาถามฉินโม่ว่า “ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

“ไม่ตาย!” ฉินโม่แค่นเสียงตอบ

หลี่ซื่อหลงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ทำไมเจ้าถึงคิดเล็กคิดน้อยนัก ถ้าเจ้าไม่สร้างความวุ่นวาย ข้าจะตีเจ้าหรือ?”

“อีกไม่นานเจ้าก็จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังไม่รู้จักทำตัวให้ผู้ใหญ่สบายใจบ้างเลย?” หลี่ซื่อหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เช่นนี้เถอะ ข้าจะตั้งให้เจ้าเป็นโหวระดับหนึ่ง เจ้าว่าอย่างไร?”

“ไม่เอา ข้าไม่อยากเป็น!”

“ก็แค่โหวยังเอามาพูดได้? เรื่องที่ฉินโม่จัดการมา มีเรื่องใดบ้างที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่?” หลี่หยวนแค่นเสียง

“ถ้าเป็นจวิ้นกงล่ะ เป็นอย่างไร?” หลี่ซื่อหลงถามต่อ

“ไม่เอา เป็นขุนนางแล้วได้อะไร ข้าอยู่บ้านสู้ไก่เลี้ยงหมายังสนุกกว่า!”

“เจ้าหนุ่ม แค่เจ้ามีอายุเพียงเท่านี้ก็ได้ตำแหน่งจวิ้นกงแล้ว ยังจะต้องการอะไรอีก? หรือเจ้าคิดจะเป็นอ๋อง?”

“ฉินโม่ต่อไปจะเป็นกว๋อกงอยู่แล้ว จวิ้นกงตำแหน่งขุนนางบ้านนอกนั่นจะนับเป็นอย่างไรได้?” หลี่หยวนเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “หากกลัวว่าขุนนางของเจ้าจะไม่พอใจก็อย่ามอบออกมา ข้าเบื่อดูเจ้าเล่นละคร!”

………..