ตอนที่ 38 ประชุม

ตอนที่ 38 ประชุม

เฉินเฉินมาถึงร้านกาแฟมิกกี้ก่อนคนอื่น

ในฐานะร้านกาแฟระดับไฮคลาส มิกกี้คาเฟ่มีห้องส่วนตัวที่มีธีมแตกต่างกันซึ่งร้านอื่นไม่มี เฉินเฉินได้จองห้องธีมบ้านมหัศจรรย์ล่วงหน้าหลายชั่วโมง

พอถึง เขาเช็กเวลาพร้อมโทรเรียกพนักงานมา แล้วสั่งให้ตัดไฟในห้องทันทีที่ได้รับสัญญาณเป็นข้อความจากเขา

พนักงานไม่เคยเจอคำขอแปลกๆ แบบนี้ แต่ลูกค้าสั่งมาอย่างไร เขาก็ทำตาม รับเงินทิปร้อยหยวนในมือแล้วตบอกว่าจัดให้แน่นอน

หลังจากนั้น เฉินเฉินปิดผ้าม่านในห้องและเปิดไฟทุกดวง เริ่มนั่งรออย่างใจเย็น

ประมาณสิบกว่านาที มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา…

...

“มีกี่ท่านครับ?”

พนักงานส่งยิ้มทักทายจ้านเฟยเมื่อเขาเดินเข้ามา

“ผมมานัดคนชื่อจ้านเฟยครับ”

จ้านเฟยดูมีเรื่องเครียด อาจเพราะถูกขู่เข็ญ เขาเลยไม่ค่อยอยากสุภาพกับพนักงาน

“ครับ ห้องของคุณชื่อ ‘มิกกี้บ้านมหัศจรรย์’ มีผู้ชายท่านหนึ่งนั่งอยู่แล้ว อยู่ทางนี้ครับ”

พนักงานชี้ทางอย่างสุภาพ

ปลายทางเป็นทางเดินที่มีประตูหลายบานปิดสนิท

จ้านเฟยยักไหล่ก่อนเดินอย่างรวดเร็วไปที่ประตูหน้า

หลังลังเลสักครู่ เขาก็รวบรวมใจผลักเปิดประตู

ภายในห้องไม่ค่อยสว่าง

แม้กลางวันแดดแรงจัด แต่ผ้าม่านหนาในห้องบังแสงทุกดวง มีไฟฟลูออเรสเซนต์ติดอยู่เหนือศีรษะ

ใต้แสงไฟนั้น จ้านเฟยมองเห็นโต๊ะกลมสไตล์ยุโรปยุคกลาง

ชายหนุ่มคนหนึ่ง ดูวัยราว 20 ปี กำลังจ้องมองเขาอย่างนิ่งสงบ

จ้านเฟยไม่เคยเชื่อเรื่องออร่าแบบลึกลับ ในความคิดเขา ออร่ามาจากชุดที่ใส่ คนหล่อคนสวยใส่เสื้อผ้าอลังการก็ดูเหมือนมีออร่า

แต่ตอนนี้ จ้านเฟยรู้สึกว่ามันอาจจะมีบางสิ่งที่ลึกลับอย่างนั้นจริงๆ

ชายหนุ่มตรงหน้าแม้จะอายุน้อยกว่าเขาเกือบสิบปี แต่ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายเหมือนดาวในคืนมืดสนิท

จ้านเฟยรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในหลุมดำเมื่อสบตากับชายหนุ่มคนนั้น…

รูปลักษณ์ของชายหนุ่มธรรมดาๆ ไม่โดดเด่น เสื้อผ้าก็ทั่วไป

แต่มีบางสิ่งที่บอกไม่ถูกในตัวเขา

ถ้าจะอธิบาย คงเป็น “ออร่าแห่งความมั่นใจ”

ความมั่นใจขั้นสุดยอดนี้เป็นเหมือนสีสันพิเศษที่ชายหนุ่มปล่อยออกมา แม้ดูธรรมดาแต่กลับดึงดูดใจมากกว่าคนดังไหนๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ดูเด็กกว่าเขาร่วมสิบปี จ้านเฟยรู้สึกหายใจติดขัด

คำถามที่ตั้งใจจะถามติดอยู่ในลำคอ

“เชิญนั่งครับ คุณจ้าน”

ชายหนุ่มตรวจดูจ้านเฟยที่ยืนหน้าประตูสักครู่ ก่อนยิ้มสุภาพ “เชิญเถอะ จะมาทางการไปทำไมล่ะ?”

‘ทางการอะไรของแกวะ!’

จ้านเฟยอยากจะสวนกลับแต่รีบกลั้นไว้เพราะยังไม่รู้จักอีกฝ่ายดี

เขาเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามชายหนุ่มในห้องบ้านมหัศจรรย์

“อยากดื่มอะไรไหม?” ชายหนุ่มโยนเมนูให้

“คาปูชิโน่ก็พอ” จ้านเฟยตอบไม่สนใจจะหยิบเมนู

“พนักงานครับ?” ชายหนุ่มรีบตะโกนเรียกที่ประตู “มาดา… สุภาพบุรุษจะดื่มคาปูชิโนหนึ่งแก้ว”

จ้านเฟยเพิ่งเข้ามาจากข้างนอก ยังไม่ชินกับแสงในห้องเท่าไร จึงขมวดคิ้วมองชายหนุ่มตรงหน้า

“งั้นเจ้าคือ X ใช่ไหม?”

“ใช่ ฉันคือ X”

ชายหนุ่มตอบตรงไปตรงมา ทำให้จ้านเฟยรู้สึกประหลาดใจ

“ฉันเป็นคนติดต่อพวกนายช่วงบ่ายวันนี้เอง”

‘ติดต่อเหรอ? ที่เรียกว่าติดต่อคือขู่กรรโชกนั่นแหละ!’

จ้านเฟยด่าด้วยความในใจ แต่สีหน้ากลับปกติดี

“นายบอกว่าเชิญ King กับพวกอีกสองคนมา แล้วพวกเขาอยู่ไหนล่ะ?”

ชายหนุ่มพยักมือเป็นสัญญาณ

“พวกเขามาช้าไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร King กำลังนั่งดูอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านนี้เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้ว ส่วน SB กับ CZH กำลังจะมาถึง”

“รู้ด้วยว่าคิงกำลังสอดแนมจากร้านฝั่งตรงข้าม?”

จ้านเฟยขมวดคิ้วอีกครั้ง แต่นึกขึ้นได้ว่าถ้า X เจาะฐานสัญญาณมือถือได้ ก็ตามพิกัด GPS มือถือพวกเขาได้ไม่แปลกใจ

ตามที่ชายหนุ่มพูด ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา ผู้ชายสองคนใส่แว่นและเริ่มล้านผมเดินมาด้วยกัน

จ้านเฟยไม่เคยรู้จักสองคนนั้นมาก่อน แต่ตามคำพูดของ X สองคนนั้นคงเป็น SB กับ CZH ที่โด่งดัง

สองคนนั้นดูคุ้นเคยกันดีในชีวิตจริง เพราะเดินมาด้วยกัน แถมใส่แว่นขอบหนาและเริ่มล้านผมตามสำนวนที่ว่า “นกที่บินด้วยกัน มักจะเกาะกลุ่มกัน”

พวกเขาเดินเข้ามาโดยไม่สนใจจ้านเฟย มองอย่างหนักหน่วงไปยังชายหนุ่มตรงข้ามโต๊ะ

“พูดมา เราต้องการอะไรจากพวกเรา?”

หนึ่งในสองชายหนุ่มไม่สนใจคำพูดเกริ่นนำใดๆ

“ถ้านายจะขู่เราด้วยการเปิดเผยตัวตนบนดาร์กเว็บ เราบอกเลยว่าอย่ามาผิดหวัง เราไม่กลัวคำขู่พวกนาย หัวเด็ดตีนขาด เราก็ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายใดๆ”

“ไม่เคยคิดจะขู่หรอก”

ชายหนุ่มทำท่าปัดมือ และมองไปยังประตู

“ถ้าพวกนายมาแล้ว คิงก็จะเข้ามาด้วย”

จ้านเฟยกับชายสองคนหันไปที่ประตูพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนในชุดสูทเดินเข้ามาอย่างสง่างาม

ชายวัยกลางคนคนนี้มีแก้มเรียวสูง ตัวสูง และแต่งตัวเหมือนชนชั้นสูง ใครก็รู้ว่าเขามาจากตระกูลใหญ่

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ออร่าของเขากลับถูกชายหนุ่มตรงข้ามบดบังจนจาง

“คุณคือ X จริงหรือ?”

ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง เพิกเฉยคนอื่นในห้อง จ้องมองชายหนุ่มตรงข้าม

“คุณคือพนักงานบริษัทที่ฉันพบในเว็บไซต์ราชการจริงหรือ?”

“แน่นอนครับ” ชายหนุ่มยิ้ม

“คุณรู้ว่าพวกท่านจะงงกับเรื่องทั้งหมดนี้ อย่ากังวล เรามีเวลาอีกเยอะหลังจากตกลงกันแล้ว”

“ฉันไม่เคยบอกว่าจะร่วมมือกับแก” จ้านเฟยเยาะเย้ย

“ถ้าไม่สนใจหลังจากฟังข้อเสนอ ฉันก็ไม่บังคับ”

ชายหนุ่มยิ้มเจื่อน

“ฉันสัญญาว่าจะไม่ข่มขู่พวกท่านอีก”

“จริงหรือ?”

“จริงครับ”

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างจริงจัง

“เริ่มแนะนำตัวกันก่อน ฉันชื่อเฉินเฉิน หรือ X ในดาร์กเว็บ แน่นอนว่าพวกคุณคงไม่เคยได้ยินชื่อฉัน เพราะฉันเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ไม่มีใครสนใจ”

ทั้งสี่ไม่ได้ใส่ใจคำแนะนำอย่างสุภาพของชายหนุ่มในตอนแรก

‘ถ้าคนอย่างนายเรียกตัวเองว่าแค่คนตัวเล็ก คนอื่นในดาร์กเว็บก็ไม่มีใครสมควรเรียกตัวเองว่ามหาอำนาจ’

ถ้า X ลงมือจริงจังมากกว่าขู่ พวกเขาคงถูกกำจัดไปนานแล้ว