บทที่ 246 คนขี้ขลาด

บทที่ 246 คนขี้ขลาด

ตระกูลเหวินกับสำนักกระบี่สายลมบางเบาประลองยุทธ์กันทุกปี ตอนที่ประลองยุทธ์กันเมื่อปีที่แล้ว อู๋ชิงอวิ๋นเพิ่งจะเปิดชีพจรวิญญาณที่ดวงตาได้สำเร็จ แต่ผ่านไปแค่หนึ่งปี เขาก็เปิดชีพจรวิญญาณที่ดวงตาและหูได้สำเร็จแล้ว

ถึงแม้ว่าเขาจะเปิดชีพจรวิญญาณได้มากกว่าเหวินชิงเหอแค่สองจุด แต่มันก็ทำให้เขามีข้อได้เปรียบอย่างสมบูรณ์

พลังกระบี่ที่รุนแรงปราบปรามเหวินชิงเหอ ทำให้พลังของ “เคล็ดฝ่ามือพันเกลียว” ของเขาไม่สามารถแตะต้องอู๋ชิงอวิ๋นได้

ยิ่งไปกว่านั้น “เคล็ดดัชนีตัดชีพจร” วิชาลับอีกวิชาของตระกูลเหวิน เป็นวิชาที่ใช้ร่วมกับ “เคล็ดฝ่ามือพันเกลียว”

พวกเขาจะใช้ “เคล็ดฝ่ามือพันเกลียว” ควบคุมอีกฝ่ายเอาไว้ จากนั้นก็ใช้ “เคล็ดดัชนีตัดชีพจร” สกัดจุดชีพจรของอีกฝ่าย มันเป็นท่าไม้ตาย

แต่น่าเสียดายที่เหวินชิงเหอในตอนนี้ ไม่สามารถเข้าใกล้ร่างกายของอีกฝ่ายได้ เขาจึงไม่สามารถใช้ “เคล็ดดัชนีตัดชีพจร” ได้

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ต่างก็ส่ายหน้า ดูเหมือนว่าครั้งนี้ เหวินชิงเหอจะแพ้เสียแล้ว

ดวงตาของอู๋ชิงอวิ๋นเต็มไปด้วยความเย็นชา ตระกูลเหวินเป็นศัตรูกับสำนักกระบี่สายลมบางเบาของพวกเขามานานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสองสามวันก่อน เหวินชิงเหอผู้นี้ยังคงท้าทายเขา แล้วบอกว่าจะสั่งสอนเขาบนเวที

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นกองกำลังยุทธในแคว้นเจียงหนานเหมือนกัน เขาจึงไม่สามารถฆ่าเหวินชิงเหอได้ ไม่งั้น ทั้งสองกองกำลังจะกลายเป็นศัตรูกัน แต่อู๋ชิงอวิ๋นก็ไม่อยากจะปล่อยเหวินชิงเหอไปง่ายๆ

ตอนที่เขากำลังจะบีบบังคับเหวินชิงเหอจนมุมเวที พลังกระบี่ของอู๋ชิงอวิ๋นก็เปลี่ยนไป พลังซวิ่นเฟิงฉีกขาดปราณป้องกันร่างกายของเหวินชิงเหอ กระบี่แทงไปที่ตันเถียนของเหวินชิงเหอโดยตรง!

การกระทำของอู๋ชิงอวิ๋น ทำให้คนของตระกูลเหวินตกใจมาก

ถ้ากระบี่เล่มนี้แทงโดน ในกรณีที่ร้ายแรงที่สุด ตันเถียนของเหวินชิงเหอจะถูกทำลาย เขาก็จะกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิต ส่วนในกรณีที่ไม่ร้ายแรง เขาก็ต้องใช้เวลาหลายปีในการฟื้นฟูพลัง แต่มันจะทำให้เขาเสียเวลาหลายปี

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่คิดเลยว่าอู๋ชิงอวิ๋นจะลงมือหนัก แม้แต่ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเหวินก็ยังไม่คิดเลยว่าเขาจะทำแบบนี้

เพราะทั้งสองกองกำลังมีคนข้างบนคอยไกล่เกลี่ย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีเรื่องขัดแย้งกัน แต่พวกเขาก็จะไม่ลงมือหนัก

แต่อู๋ชิงอวิ๋นกลับลงมือ! ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเหวินทำอะไรไม่ถูก

ตอนที่กระบี่ของอู๋ชิงอวิ๋นกำลังจะแทงทะลุตันเถียนของเหวินชิงเหอ ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเหวินชิงเหออย่างกะทันหัน เขาใช้นิ้วหนีบกระบี่ของอู๋ชิงอวิ๋นเอาไว้ ทำให้อู๋ชิงอวิ๋นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ผู้ฝึกยุทธ์ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันผู้นี้ เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ใบหน้าของเขาดูเหลี่ยม หนวดเคราของเขาดูสวยงาม เขาสวมชุดเต๋าสีขาว ทำให้เขาดูเหมือนกับเซียน

แน่นอนว่า นักพรตเต๋าผู้นี้คือ… ซูซินที่ปลอมตัวมา! ก่อนหน้านี้ เขาแอบซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน พอเห็นว่าอู๋ชิงอวิ๋นลงมือหนัก เขาก็รีบลงมือ แล้วช่วยเหวินชิงเหอ

ตอนนี้ พอผู้ชมที่อยู่ข้างล่างเห็นซูซินที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พวกเขาก็ตกตะลึง แล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เพลงเตะวายุกระซิบของซูซินรวดเร็วมาก รวดเร็วจนแม้แต่ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์สองคนนั้น ก็ยังมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของซูซินตอนที่เขาขึ้นไปบนเวที

ยิ่งไปกว่านั้น ซูซินยังกล้าใช้นิ้วสองนิ้วหนีบกระบี่ที่เต็มไปด้วยพลังกระบี่ แถมยังไม่เป็นอะไร พลังของเขาจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนกันแน่?

อย่างน้อยๆ ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์สองคนของตระกูลเหวินกับสำนักกระบี่สายลมบางเบาก็ยังมองไม่เห็นพลังของซูซิน พวกเขาไม่สามารถสัมผัสถึงกลิ่นอายบนร่างกายของเขาได้ หรือว่า… ชายคนนี้เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสิน?

เห็นได้ชัดว่าผู้ชมที่อยู่ข้างล่างก็คิดแบบนั้น พวกเขาก็ตกใจมาก

แต่อู๋ชิงอวิ๋นในตอนนี้ กลับไม่สนใจว่าชายคนนี้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินหรือไม่? เดิมที เขากำลังจะทำลายวิทยายุทธ์ของเหวินชิงเหอ แต่กลับมีคนมาขัดขวางเขา ทำให้อู๋ชิงอวิ๋นไม่พอใจมาก

เขาไม่ได้คิดมาก แล้วคิดจะลงมืออีกครั้ง แต่ซูซินกลับออกแรงบีบนิ้ว กระบี่ของอู๋ชิงอวิ๋นที่ทำจากเหล็กกล้าร้อยหลอม ก็แตกสลาย!

อู๋ชิงอวิ๋นตกใจมาก เขารีบถอยหลัง

ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่สายลมบางเบาก็รีบมาถึงหน้าอู๋ชิงอวิ๋น แล้วโค้งคำนับซูซิน “ผู้อาวุโส นี่เป็นการประลองยุทธ์ของสำนักกระบี่สายลมบางเบาของพวกเรากับตระกูลเหวิน ขอให้ผู้อาวุโสอย่าเข้ามายุ่งเกี่ยว พอเรื่องนี้จบลง ถ้าผู้อาวุโสสนใจ ก็สามารถมาที่สำนักกระบี่สายลมบางเบาของพวกเราได้”

สำนักกระบี่สายลมบางเบาของพวกเขามีเจ้าสำนักอู๋หยวนถิง ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสิน การที่เขาพูดแบบนี้ เป็นเพราะเขาอยากจะให้อีกฝ่ายยอมถอย

ซูซินสะบัดแขนเสื้อ แล้วใช้ปราณแก่นแท้กระตุ้นจุดชีพจรที่ปาก แล้วเลียนแบบเสียงของชายวัยกลางคน “พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าแค่ผ่านมา แล้วเห็นว่าเด็กคนนี้ลงมืออย่างโหดเหี้ยม ข้าจึงได้แต่หยุดเขาเอาไว้

ข้าไม่สนใจความแค้นของสำนักกระบี่สายลมบางเบากับตระกูลเหวิน แต่พวกเจ้าเป็นสหายในยุทธภพของแคว้นเจียงหนาน ถ้าสามารถใจอ่อนได้ ก็อย่าทำอะไรเกินไป”

พูดจบ ซูซินก็มองอู๋ชิงอวิ๋นอย่างลึกซึ้ง ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่สายลมบางเบารีบโค้งคำนับ “ผู้อาวุโสพูดถูก เมื่อกี้ ชิงอวิ๋นแค่ไม่ได้ควบคุมพลังของตัวเอง เขาเกือบจะทำร้ายคุณชายเหวินโดยไม่ได้ตั้งใจ”

“พวกเจ้าจัดการกันเองเถอะ การประลองยุทธ์บนเวที ไม่ใช่การต่อสู้ที่เอาเป็นเอาตาย ถ้าสามาออมมืออได้ ก็ออมมือเถอะนะ”

ซูซินก้าวไปข้างหน้า ร่างกายของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ไกลออกไปสิบกว่าจั้ง การที่เขาใช้วิชาตัวเบาที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ทำให้พวกเขามั่นใจว่าผู้อาวุโสผู้นี้ ย่อมเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินอย่างแน่นอน

หลังจากที่ซูซินจากไปแล้ว ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่สายลมบางเบาก็โล่งใจ โชคดีจริงๆ ที่แท้เขาก็เป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินที่ผ่านมาเท่านั้น เขาคิดว่าชายคนนี้เป็นคนที่ตระกูลเหวินเชิญมา

ยุทธภพของแคว้นเจียงหนานเจริญรุ่งเรืองมาก ผู้เชี่ยวชาญวิถียุทธ์ขอบเขตหยวนเสินมีมากมาย แม้แต่ในบรรดาผู้ฝึกยุทธ์อิสระ ก็ยังคงมีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินสองสามคน การที่เขาไม่รู้จักผู้เชี่ยวชาญวิถียุทธ์ที่ฝึกฝนวิทยายุทธ์อย่างเงียบๆ มานานหลายปี มันย่อมเป็นเรื่องปกติ

ดังนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่สายลมบางเบาจึงไม่ได้สนใจ เขามองคนของตระกูลเหวิน แล้วพูดว่า “ขออภัยทุกท่าน ครั้งนี้ สำนักกระบี่สายลมบางเบาของพวกเราชนะอีกแล้ว”ดวงตาแห่งจิตวิญญาณ“นี้ พวกเราจะใช้มันอีกหนึ่งปี”

สีหน้าของคนของตระกูลเหวินดูไม่ค่อยดี การที่ไม่ได้ใช้ “ดวงตาแห่งจิตวิญญาณ” มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะ “ดวงตาแห่งจิตวิญญาณ” นั้น เป็นแค่สถานที่ที่ปราณสวรรค์และปฐพีหนาแน่นกว่าที่อื่นๆ การที่ฝึกฝนวิทยายุทธ์ที่นั่น ผลลัพธ์ไม่ได้ดีไปกว่าการกินโอสถโดยตรง การที่ตระกูลเหวินไม่ได้ใช้มันหนึ่งปี มันย่อมไม่เป็นไร

แต่ปัญหาคือ… ตระกูลเหวินแพ้มาสองปีติดต่อกันแล้ว บวกกับปีนี้ ก็เป็นสามปีแล้ว การที่แพ้สำนักกระบี่สายลมบางเบาสามปีติดต่อกันต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์มากมาย มันช่างน่าอับอายยิ่งนัก

ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเหวินไม่ได้พูดอะไร แต่กลับแค่นเสียงอย่างเย็นชา แล้วดึงเหวินชิงเหอกลับไป แต่เหวินชิงเหอผู้นั้นกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับว่าเขาถูกทำร้ายจิตใจ ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์

“นายน้อย ไม่เป็นไร ตอนนี้ ขอบเขตบ่มเพาะของท่านแค่ต่างจากเขาครึ่งก้าวเท่านั้น พอท่านเปิดชีพจรวิญญาณสี่จุดได้สำเร็จ”เคล็ดฝ่ามือพันเกลียว“ของตระกูลเหวินของพวกเรา ย่อมแข็งแกร่งกว่า”เคล็ดกระบี่ซวิ่นเฟิง“ของสำนักกระบี่สายลมบางเบา”

แต่เหวินชิงเหอกลับดูเหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา เขายังคงทำหน้าตาไร้อารมณ์ แล้วเดินลงจากเวทีพร้อมกับผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์คนนั้น

แต่อู๋ชิงอวิ๋นกลับตะโกนว่า “ช้าก่อน!”

เหวินชิงเหอหันหลังกลับ เขาก็เห็นว่าอู๋ชิงอวิ๋นเดินไปที่ข้างๆ คุณหนูของตระกูลเฉิน แล้วกอดนางเอาไว้ จากนั้นก็หัวเราะเยาะ “เจ้าอย่าลืมคำพูดของเจ้าเมื่อก่อนล่ะ ถ้าข้าชนะ เจ้าต้องอยู่ห่างๆ จากข้า อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าชิงเอ๋อร์ แล้วตอแยกับนางเหมือนกับสุนัขจรจัด!”

เฉินชิงเอ๋อร์ คุณหนูของตระกูลเฉินถูกอู๋ชิงอวิ๋นกอดเอาไว้ นางพยายามดิ้นรนเล็กน้อย แต่พอนางไม่สามารถดิ้นรนได้ นางก็ไม่ได้ขยับตัวอีกต่อไป แต่ใบหน้าของนางกลับแดงก่ำ ทำให้นางดูน่ารักมากขึ้น

พอเห็นฉากนี้ เหวินชิงเหอก็โกรธมาก เขาหันหลังกลับ แล้วตะโกนอย่างโกรธแค้นว่า “ไอ้สารเลว! ปล่อยชิงเอ๋อร์!”

อู๋ชิงอวิ๋นหัวเราะเยาะ “ทำไมข้าต้องปล่อยนาง? บอกเจ้าเอาไว้นะ… ข้าให้ท่านพ่อไปสู่ขอนางแล้ว อีกไม่นาน ข้าจะแต่งงานกับชิงเอ๋อร์ ต่อให้เจ้าจะตอแยกับนาง มันก็ไร้ประโยชน์”

ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ตัวต่างก็ส่ายหน้า เหวินชิงเหอผู้นี้ ช่างไร้เดียงสามากเกินไป ดูจากท่าทางของเฉินชิงเอ๋อร์แล้ว เห็นได้ชัดว่านางชอบอู๋ชิงอวิ๋น อู๋ชิงอวิ๋นจงใจทำให้เจ้าโกรธ การที่เจ้าโวยวาย มันจะมีประโยชน์อะไร?

ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเหวินรีบขวางเหวินชิงเหอเอาไว้ แล้วพูดว่า “นายน้อย ‘สุภาพบุรุษ ย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องการหาภรรยา’ ข้าจะให้ประมุขหาคู่ครองที่ดีๆ ให้กับท่าน นางจะต้องดีกว่าคุณหนูของตระกูลเฉินเป็นร้อยเท่า”

เหวินชิงเหอไม่ได้ฟังคำพูดพวกนี้ เขามองอู๋ชิงอวิ๋นที่กำลังโอ้อวดอย่างโกรธแค้น แล้วผลักผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์คนนั้นออกไป จากนั้นก็วิ่งหนีไป

ผู้อาวุโสขั้นตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเหวินส่ายหน้า แล้วไม่ได้ตามเขาไป เขารู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป็นการทำร้ายจิตใจของเหวินชิงเหอ ก็ปล่อยให้เขาสงบสติอารมณ์สักพักก่อนเถอะ

เหวินชิงเหอวิ่งไปที่ข้างๆ หุบเขาแห่งหนึ่งนอกเมืองเจ๋อโจว ในใจของเขา เต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย

เขาถูกคนที่เขาเกลียดมากที่สุดเอาชนะและดูถูก แถมยังถูกแย่งผู้หญิงที่เขาชอบมากที่สุดไป การทำร้ายแบบนี้ สำหรับเหวินชิงเหอที่เป็นคนเก็บตัวมาโดยตลอด มันทำให้เขาแทบเป็นบ้า

เหวินชิงเหอใช้กำปั้นทุบผนังหินของหุบเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ได้ใช้ปราณแก่นแท้ใดๆ แต่ใช้พลังของร่างกายทุบจนเศษหินกระจายไปทั่ว

แต่เขาไม่เคยฝึกฝนวิชาบ่มเพาะกายเนื้อ หลังจากที่เขาใช้กำปั้นทุบผนังหินจนเป็นหลุมขนาดใหญ่แล้ว บนมือของเขาก็มีเลือดไหลออกมา แต่เขากลับดูเหมือนกับไม่รู้สึกตัว เขายังคงระบายความโกรธ ราวกับว่าเขาเห็นผนังหินเป็นอู๋ชิงอวิ๋น

“ช่างน่าขันยิ่งนัก การที่สู้ไม่ได้ ก็มาลงกับหิน แล้วทำร้ายตัวเอง เพื่อที่จะระบายความโกรธ ฮ่าๆๆ… คนขี้ขลาด!” เสียงที่ดูถูกเหยียดหยาม ดังมาจากข้างหลังเหวินชิงเหอ

“ใคร!?”

เหวินชิงเหอหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว เขาก็เห็นชายวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมยาวสีขาว และมีกลิ่นอายที่ดูไม่ธรรมดา เขารู้จักชายคนนี้ เพราะเขาคือ… ผู้อาวุโสที่ช่วยเขาเอาไว้บนเวทีเมื่อกี้!

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยเหลือข้าเมื่อกี้” เหวินชิงเหอโค้งคำนับซูซินด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดี

เขาไม่ใช่คนที่แยกแยะความถูกต้องไม่ได้ เมื่อกี้ บนเวที ถ้าซูซินไม่ลงมือ เขาอาจจะกลายเป็นคนพิการ

ถึงแม้ว่าซูซินจะเยาะเย้ยว่าเขาเป็นคนขี้ขลาด แต่เหวินชิงเหอก็ยังคงโค้งคำนับขอบคุณซูซิน

ซูซินพยักหน้า เขามองเหวินชิงเหอ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าเกลียดชังอู๋ชิงอวิ๋นผู้นั้นงั้นเหรอ?”

เหวินชิงเหอพูดอย่างเกลียดชังว่า “แน่นอนว่าข้าเกลียดเขา!”

ซูซินหัวเราะเยาะ “ในเมื่อเจ้าเกลียดชังเขา เจ้าก็ควรจะฝึกฝนวิทยายุทธ์อย่างหนัก แล้วรอวันที่เจ้าจะเอาชนะเขาด้วยพลังของตัวเอง แต่เจ้ากลับมาที่นี่ แล้วทำร้ายตัวเอง เพื่อที่จะระบายความโกรธ การกระทำแบบนี้ มันช่างน่าสมเพชยิ่งนัก!”