บทที่ 195 ความขัดแย้ง

บทที่ 195 ความขัดแย้ง

การที่ซูซินใช้เพลงเตะวายุกระซิบสกัดกั้นเรือสำราญที่กำลังแล่นอยู่ ทำให้ชายชรา เด็กสาว และผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่บนฝั่งตกตะลึง พวกเขามองดูด้วยความไม่เชื่อ

ผู้ชายคนนี้ เป็นคนของวัดเส้าหลินงั้นเหรอ? ทำไมเขาถึงได้มีพลังมากมายขนาดนี้?

ต้องรู้ก่อนว่าเรือสำราญขนาดใหญ่ลำนั้น หนักหลายหมื่นชั่ง! แถมบนเรือ ยังคงมีของประดับและคนมากมาย ยิ่งไปกว่านั้น เรือสำราญลำนั้นยังแล่นด้วยความเร็วสูง การที่อยากจะสกัดกั้นมันโดยตรง มันต้องใช้พลังมากแค่ไหนกันแน่?

เรือที่ทำจากไม้ไผ่ลำเล็กๆ ซึ่งรอดพ้นจากภัยพิบัติ จอดลง เด็กสาวคนนั้นมองดูซูซินที่กำลังเดินขึ้นไปบนเรือ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความชื่นชม

ก่อนหน้านี้ นางไม่ค่อยได้ติดต่อกับคนในยุทธภพ คนในยุทธภพที่นางเคยพบ ส่วนใหญ่เป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ๆ พวกนั้นไม่สนใจตัวประกอบอย่างนาง

หรือไม่ก็เป็นจอมยุทธ์พเนจรที่หยาบคาย พวกนั้นทำตัวเป็นใหญ่

คนในยุทธภพที่อายุยังน้อย หล่อเหลา มีพลังแข็งแกร่ง แถมยังเป็นมิตรแบบนี้ หายากมาก

เดิมที เด็กสาวคนนี้ไม่ได้สนใจยุทธภพ แต่พอเห็นซูซินในวันนี้ นางก็อยากจะเรียนวิทยายุทธ์ แล้วออกไปเผชิญโลกยุทธภพ

ตอนนี้ บนเรือสำราญก็มีเสียงอุทานดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่สามารถทำให้เรือสำราญหยุดลง หรือแม้แต่ถอยหลังได้

ซูซินเดินไปตามลำเรือ แล้วขึ้นไปบนเรือสำราญ เขามองดูคนบนเรือสำราญอย่างเย็นชา

ตอนนี้ บนเรือสำราญนี้ มีผู้ฝึกยุทธ์ประมาณสิบกว่าคน พวกเขาทั้งหมดต่างก็สวมชุดหรูหรา และแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สวยงาม

นอกจากผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้แล้ว ยังคงมีนางรำมากกว่ายี่สิบคน พวกนางล้วนเป็นสาวงามจากเจียงหนาน กลิ่นอายบนร่างกายของพวกนางดูไม่ธรรมดา โรงน้ำชาทั้วไปย่อมไม่สามารถฝึกฝนนางรำแบบนี้ได้

ซูซินยืนอยู่บนหัวเรือ เขาสวมชุดดำ สะพายกระบี่อยู่ข้างเอว ทำให้เรือสำราญที่ดูหรูหรานี้ มีกลิ่นอายที่เย็นชา

คุณชายคนหนึ่งบนเรือสำราญ ตะโกนอย่างเย็นชาว่า “บังอาจ! เจ้าเป็นใคร? เจ้ากล้าขึ้นมาบนเรือของพวกเราโดยไม่ได้รับอนุญาต รีบไสหัวไปซะ!”

ซูซินหัวเราะเยาะ “เมื่อกี้ พวกเจ้าเกือบจะชนกับเรือของข้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร? แล้วก็จำเอาไว้ ครั้งหน้า พูดจาดีๆ หน่อย!”

พูดจบ ซูซินก็ใช้เคล็ดดัชนีเซวียเหอจิ้มออกไป เส้นเลือดเหมือนกับใบมีด พุ่งไปที่หน้าคุณชายคนนั้นในชั่วพริบตา ทำให้นางรำพวกนั้นกรีดร้อง

ถึงแม้ว่าคุณชายคนนั้นจะมีพลังอยู่ในขอบเขตเสียนเทียนขั้นทะเลปราณ แต่เคล็ดดัชนีเซวียเหอของซูซินเร็วมาก เขาไม่สามารถหลบได้ทัน พอเขารู้สึกตัว เคล็ดดัชนีเซวียเหอก็มาถึงหน้าเขาแล้ว

ในเวลานี้เอง ผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มที่อยู่ข้างๆ เขาก็ชักกระบี่ออกมา แล้วฟันสกัดกั้น ราวกับว่าทางช้างเผือกกำลังตกลงมาจากท้องฟ้า มันขวางหน้าคุณชายคนนั้น แล้วทำลายเส้นเลือดนั้น

แต่เขาก็ถูกพลังของเคล็ดดัชนีเซวียเหอกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ถึงจะหยุดลง

พอเห็นฉากนี้ ทุกคนต่างก็ตกใจ พวกเขามองซูซินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

พวกเขาเป็นคนรุ่นเยาว์ของตระกูลใหญ่และนิกายต่างๆ ในแคว้นเจียงหนาน เพราะงานชุมนุมเจียงหนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้น พวกเขาจึงได้มารวมตัวกัน แล้วล่องเรือชมวิว พวกเขาจะได้ต้อนรับจอมยุทธ์คนอื่นๆ ในยุทธภพ แล้วสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา

คนที่พูดจาไม่ดีใส่ซูซินเมื่อกี้ คือ… หานเฉิง ศิษย์ของตระกูลหานแห่งเมืองหลงชิว ส่วนคนที่ชักกระบี่ออกมา แล้วป้องกันเคล็ดดัชนีเซวียเหอของซูซิน เขาเป็นคนที่ไม่ธรรมดา

เขาชื่อเผยเหยียนจวิน เขาเป็นศิษย์ของนิกายซิงเยว่(นิกายจันทร์ดารา) นิกายใหญ่ในแคว้นเจียงหนาน อาจารย์ของเขาคือ… ประมุขนิกายซิงเยว่ ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินขั้นเปลี่ยนแปลงจิตคนเดียวของนิกายซิงเยว่

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีพลังอยู่ในขั้นชีพจรวิญญาณ และอยู่ในอันดับที่แปดสิบเจ็ดของรายนามมนุษย์

ในบรรดาคนพวกนี้ พลังของเผยเหยียนจวินแข็งแกร่งที่สุด ฐานะของเขาก็สูงส่งที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น การที่พวกเขามารวมตัวกันในครั้งนี้ เพื่อต้อนรับจอมยุทธ์คนอื่นๆ ในยุทธภพ เป็นเขาที่เป็นคนติดต่อทุกคน

แต่ตอนนี้ เผยเหยียนจวิน ผู้ที่อยู่ในอันดับที่แปดสิบเจ็ดของรายนามมนุษย์ กลับถูกอีกฝ่ายกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าวด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว พลังของอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนกันแน่?

สีหน้าของเผยเหยียนจวินเคร่งขรึม

แค่การประลองฝีมือหนึ่งกระบวนท่า เขาก็มีความเข้าใจเกี่ยวกับพลังของซูซินแล้ว

ชายคนนี้ ย่อมเป็นจอมยุทธ์ที่ติดอันดับในรายนามมนุษย์อย่างแน่นอน แถมอันดับของเขายังสูงกว่าเผยเหยียนจวินมาก!

เมื่อกี้ อีกฝ่ายแค่ดีดนิ้ว ส่วนตัวเขาเอง กลับใช้พลังทั้งหมดเพื่อโจมตี แต่เขากลับถูกกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ตอนนี้ แขนของเขายังคงด้านชาอยู่เลย

พอเห็นพลังของซูซิน หานเฉิงแห่งตระกูลหลงชิวและคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป

บางคนยังจ้องมองหานเฉิงด้วยความโกรธ

เป็นเพราะเขาที่ชอบหาเรื่องคนอื่น เพื่อที่จะเอาใจนางรำคนหนึ่ง เขาถึงได้สั่งให้ชนกับเรือที่ทำจากไม้ไผ่ลำนั้น แต่ตอนนี้ พวกเขากลับพบเจอปัญหาใหญ่

เผยเหยียนจวินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเก็บกระบี่ จากนั้นก็โค้งคำนับซูซิน “สหาย ขออภัย พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะชนกับเรือลำนั้น ถ้าพวกเรามีอะไรผิดพลาด ก็ขอให้สหายยกโทษให้ด้วย

ไม่ทราบว่าสหายชื่ออะไร? เจ้าให้เกียรติพวกเรา แล้วดื่มสุราสักจอกได้หรือไม่? พวกเราจะได้ทำการขอโทษ”

เผยเหยียนจวินเป็นจอมยุทธ์ที่ติดอันดับในรายนามมนุษย์ สิ่งที่ทำให้เขามีชื่อเสียง ไม่ใช่พลังของเขา แต่เป็นความสามารถในการเข้าสังคม และมีสหายมากมาย

กองกำลังยุทธที่มีชื่อเสียงในแคว้นเจียงหนาน มีไม่ต่ำกว่าแปดสิบกองกำลัง ส่วนนิกายซิงเยว่ของเขา มีแค่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินขั้นเปลี่ยนแปลงจิตหนึ่งคน พวกเขาเป็นแค่กองกำลังระดับกลางเท่านั้น

อย่างเช่น ตระกูลหานแห่งเมืองหลงชิว พวกเขามีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหยวนเสินขั้นเปลี่ยนแปลงจิตสามคน พวกเขาย่อมแข็งแกร่งกว่านิกายซิงเยว่มาก

แต่คนพวกนี้ ถึงแม้ว่าพลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าเผยเหยียนจวินมาก แต่พวกเขากลับยอมทำตามคำสั่งของเผยเหยียนจวิน นั่นเป็นเพราะความสามารถในการเข้าสังคมของเผยเหยียนจวิน

ตอนนี้ ในเมื่อเขารู้ว่าพลังของซูซินลึกล้ำมาก และอันดับของซูซินในรายนามมนุษย์สูงกว่าเขา ถ้าพวกเขามีเรื่องขัดแย้งกันจริงๆ ผลลัพธ์ก็ยังไม่แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามารวมตัวกันในครั้งนี้ เพื่อที่จะต้อนรับจอมยุทธ์คนอื่นๆ ในยุทธภพ แล้วสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา พอมีความสัมพันธ์นี้แล้ว ในอนาคต มันอาจจะมีประโยชน์

ตอนนี้ ชายคนนี้มีพลังแข็งแกร่งมาก เขาเป็นคนที่พวกเขาควรจะเชิญ เผยเหยียนจวินจะยอมปล่อยเขาไปได้อย่างไร?

ประโยคเดียวก็สามารถเปลี่ยนจากศัตรูเป็นสหายได้ แถมยังหาข้ออ้างที่ดีๆ ได้อีกด้วย มันทำให้ทุกคนต่างก็ถอนหายใจ พี่เผยสมกับเป็นคนที่เข้าสังคมเก่งยิ่งนัก ไม่แปลกที่เขาจะมีสหายมากมายในแคว้นเจียงหนาน

ซูซินยิ้มเยาะ พวกนี้คิดว่าเขาไม่ได้ยินเสียงหัวเราะบนเรือสำราญตอนที่เรือนี้กำลังจะชนกับเรือของเขางั้นเหรอ?

แต่ซูซินขี้เกียจพูดเรื่องพวกนี้ เขาพูดว่า “ข้าชื่อซูซิน ส่วนสุรา ข้าไม่ดื่มแล้ว ส่วนการขอโทษ ถ้าพวกเจ้าอยากจะขอโทษ ข้าก็ยินดีรับฟัง”

สายตาของซูซินกวาดมองคนพวกนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกโกรธมาก ชายคนนี้ ช่างไม่รู้จักประมาณตนจริงๆ

เผยเหยียนจวินหาทางลงให้กับเขาแล้ว แถมยังแสดงท่าทีที่นอบน้อม แต่เขากลับไม่ยอมรับ คนผู้นี้ไม่สนใจพวกเขาเลยงั้นเหรอ?

แต่ตอนนี้ เผยเหยียนจวินยังไม่ทันได้โกรธ เขาก็เหมือนกับนึกถึงอะไรบางอย่าง เขารีบอุทานออกมา “ซูซิน! เจ้าคือ… ‘ดัชนีเทวะกระบี่โลหิต’ ซูซิน ผู้ที่อยู่ในอันดับที่ยี่สิบสองของรายนามมนุษย์!”

พอเขาพูดจบ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็ตกใจ ไม่มีใครคาดคิดว่าชายหนุ่มที่สวมชุดดำผู้นี้ จะเป็นถึงจอมยุทธ์ที่ติดหนึ่งในสามสิบอันดับแรกของรายนามมนุษย์

รายนามมนุษย์มีหนึ่งร้อยแปดอันดับ แต่คนที่ติดหนึ่งในสามสิบอันดับแรกกับคนที่เหลือ ย่อมแตกต่างกันราวกับฟ้ากับเหว

ซูซินยิ้มเยาะ “ทำไม? พี่เผยยังคงอยากจะเชิญข้าดื่มสุราอีกเหรอ?”

เผยเหยียนจวินรีบส่ายหน้าอย่างอับอาย เขาไม่กล้าเล่นเล่ห์เหลี่ยมอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้ ต่อให้ซูซินอยากจะดื่มสุราและล่องเรือชมวิวกับพวกเขา เผยเหยียนจวินก็จะปฏิเสธ เพราะชื่อเสียงของซูซินผู้นี้ไม่ค่อยดีนัก แถมเขายังเป็นคนที่อันตรายมาก

จอมยุทธ์ที่ติดหนึ่งในสามสิบอันดับแรกของรายนามมนุษย์ คนในยุทธภพจะศึกษาข้อมูลของพวกเขาอย่างละเอียด แน่นอนว่าซูซินก็เป็นหนึ่งในนั้น

สิ่งที่ทำให้คนอื่นๆ ไม่ชอบเขา ไม่ใช่การที่เขาฆ่าฟางตงถิง แต่เป็นการที่เขาสังหารล้างตระกูลหมู่บ้านสกุลจู้

ยุทธภพย่อมมีกฎของยุทธภพ นอกจากคนของวิถีมารร้ายแล้ว มีน้อยคนนักที่จะสังหารล้างตระกูล ทุกคนต่างก็ทำตามกฎ “การทำสิ่งต่างๆ ต้องเว้นช่องว่างเอาไว้ เพื่อให้สามารถพบกันได้ในอนาคต” มีน้อยคนนักที่จะลงมืออย่างโหดเหี้ยมแบบซูซิน แล้วฆ่าอีกฝ่ายให้สิ้นซาก

พวกเขาเป็นศิษย์ของนิกายธรรมะ การที่พวกเขาอยู่กับซูซิน ซึ่งเป็นคนที่โหดเหี้ยม มันดูแปลกๆ ใช่ไหม?

ยิ่งไปกว่านั้น จิตสังหารของซูซินผู้นี้รุนแรงมาก นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เผยเหยียนจวินไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขา

เมื่อกี้ เขารู้สึกว่าเคล็ดดัชนีเซวียเหอที่ซูซินใช้โจมตีหานเฉิงนั้น แข็งแกร่งมากเกินไป

ตอนนั้น เขายังคิดว่าซูซินลงมืออย่างไม่ใส่ใจ และไม่ได้ควบคุมพลังของตัวเอง

แต่ตอนนี้ พอเขารู้จักตัวตนของซูซินแล้ว เขาก็เข้าใจทันที ที่แท้ซูซินไม่ได้ควบคุมพลังของตัวเองเลย เขาตั้งใจที่จะฆ่าหานเฉิง!

เขาเคยลองพลังของเคล็ดดัชนีเซวียเหอ หานเฉิงไม่มีทางต้านทานมันได้ ถ้าเขาไม่ลงมือ วันนี้ หานเฉิงคงจะไม่มีชีวิตรอด

สำหรับคนที่ชอบฆ่าคนแบบนี้ ถ้าหลีกเลี่ยงได้ งั้นก็ควรหลีกเลี่ยง

ซูซินแอบหัวเราะเยาะ ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของเขาในยุทธภพจะไม่ค่อยดีนัก แต่เขาไม่ได้คิดที่จะคบค้าสมาคมกับศิษย์ของนิกายใหญ่เหล่านี้ ดังนั้น เขาจึงหันหลังกลับ แล้วกำลังจะลงจากเรือ

แต่ในเวลานี้เอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเย็นชาว่า “สมกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์จากแคว้นหูหนานที่ห่างไกล เจ้าไม่รู้จักมารยาท พี่เผยเชิญเจ้าดื่มสุรา เป็นการให้เกียรติเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมรับ มันช่างไม่รู้จักประมาณตนจริงๆ!”

พอได้ยินเสียงนี้ เผยเหยียนจวินก็ตกตะลึง ในที่สุด เขาก็สามารถไล่คนโหดเหี้ยมผู้นี้ไปได้แล้ว ทำไมเจ้าถึงได้เข้ามายุ่งเกี่ยวอีก?

ทุกคนหันหลังกลับ พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มที่สวมชุดผู้ฝึกยุทธ์สีขาว เดินออกมาจากห้องโดยสารของเรือสำราญ คิ้วของเขาดูเหมือนกับกระบี่ ดวงตาของเขาดูเหมือนกับดวงดาว บนใบหน้าของเขา มีความเย็นชา เขามองซูซินด้วยความเกลียดชัง

ซูซินที่กำลังจะจากไป หยุดลง เขามองชายหนุ่มคนนั้นอย่างสงสัย

ซูซินมั่นใจว่าเขาไม่รู้จักชายคนนี้ ทำไมเขาถึงได้เกลียดชังเขา?

“ขออภัย ข้าไม่รู้จักมารยาทจริงๆ แต่การที่สุนัขเห่าอย่างกะทันหัน มันยิ่งไม่รู้จักมารยาทมากกว่า ใช่ไหม?”

ชายหนุ่มคนนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “ซูซิน! ที่นี่ไม่ใช่แคว้นหูหนานที่ห่างไกล ที่นี่คือยุทธภพของดินแดนจงหยวนภาคกลาง! เป็นแคว้นเจียงหนาน! ต่อให้เจ้าจะอยู่ในอันดับที่ยี่สิบสองของรายนามมนุษย์ เจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะโอ้อวดที่นี่!”