บทที่ 02 - 'ปรมาจารย์' โจวชิง

บทที่ 02 - 'ปรมาจารย์' โจวชิง

เห็นได้ชัดว่า ทั้งหมดนี้คือความเสียหายที่ผีตนนั้นสร้างไว้ให้โจวชิง

สองอย่างแรกคือความเสียหายทางกายภาพ ส่วนอย่างสุดท้ายเกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณ

เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว วิญญาณนี้ย่อมเป็นของโจวชิง พูดอีกอย่างคือแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อครู่ วิญญาณของโจวชิงก็เสียหายแล้ว

หากต้องอยู่กับผีตนนั่นทั้งคืน ผลจะเป็นอย่างไร โจวชิงไม่กล้าคิด

“แซ่หวง เจ้าคอยดูเถอะ”

เจ้าของร่างเดิมเป็นคนซื่อสัตย์ ช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปสถานที่อโคจรที่ไหน การที่ผีร้ายมาพัวพัน ย่อมต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง

และจากความทรงจำของร่างเดิม โจวชิงก็รู้แล้วว่าใครคือคนที่ลอบทำร้ายเขา สังหาร “โจวชิง” และเกือบจะสังหารเขาไปด้วย

หลังจากพ่อแม่ของ “โจวชิง” เสียชีวิต พวกเขาทิ้งบ้านไว้หลังหนึ่ง หวงสือเหรินในเมืองนี้จ้องมองบ้านหลังนี้มาตลอด สิบวันก่อนแผนการของมันล้มเหลว มันก็เคยใช้ชีวิตของโจวชิงมาข่มขู่เขา

โจวชิงปิดหน้าต่างข้อมูล มองต้นเซียนเบื้องหน้า วันนี้เขามีโอกาสฟันต้นไม้แค่ครั้งเดียว

พลังกายหนึ่งแต้ม หมายความว่าวันหนึ่งเขาฟันต้นไม้ได้แค่ครั้งเดียว

แม้ว่าเกมนี้จะคล้ายกับเกมที่โจวชิงเคยเล่นบนโลก แต่สุดท้ายมันก็มีความแตกต่างกัน

เกมบนโลกในอดีต โจวชิงแค่แตะๆ บนหน้าจอมือถือ ควบคุมตัวละครก็พอแล้ว ยังมีไอเทมต่างๆ ให้ใช้อีก

ขอแค่หน้าจอไม่พัง จะกดยังไงก็ได้

แต่ตอนนี้โจวชิงต้องลงสนามด้วยตัวเองจริง การฟันต้นเซียนที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ มีข้อจำกัดบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ด้วยสภาพร่างกายแบบเขา หากไปฟันต้นไม้ในโลกภายนอก คงได้ทำตัวเองเดี้ยงไปก่อนแน่ๆ การที่ยังมีพลังกายหนึ่งแต้ม ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

ผืนนาอาจจะไม่พัง แต่ควายไถนาย่อมมีเหนื่อยตายได้

อย่างน้อยดินแดนเร้นลับ 【ต้นเซียนพันภพ】 นี้ก็ไม่หลอกให้เติมเงิน

เขาชั่งน้ำหนักขวานในมือ มันไม่หนักเลย โจวชิงไม่ลังเลอีกต่อไป เล็งไปที่ต้นเซียนเบื้องหน้า

จะอยู่หรือจะตาย ก็ขึ้นอยู่กับขวานนี้แล้ว

ย๊าก หมัดถล่มครึ่งก้าว

เดี๋ยว ผิดเรื่องแล้ว

ขวานผ่าสวรรค์

“ปัง”

ขวานฟันกระทบต้นเซียน แรงสะท้อนส่งกลับมา โจวชิงถอยหลังไปหลายก้าว หอบหายใจหนักหน่วง ขวานในมือก็หลุดร่วงลงพื้น

ส่วนต้นเซียนในตำแหน่งที่ถูกโจวชิงฟันกลับไม่เป็นอะไรเลย ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย

น่าอายชะมัด

ทันใดนั้น กลุ่มแสงสองกลุ่มก็ลอยออกมาจากต้นเซียน มาอยู่ต่อหน้าโจวชิง

กลุ่มแสงหนึ่งมียหยดน้ำอยู่ข้างใน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งเป็นกระจกเงาบานหนึ่ง

“นี่คือรางวัลจากการฟันต้นไม้ครั้งนี้ของข้า?” โจวชิงวางขวานลง คว้าไอเทมเบื้องหน้า หน้าต่างข้อมูลเด้งขึ้นมาอัตโนมัติ

【ศาสตราอาคม: กระจกสามแสงพิทักษ์วิญญาณ】

【ศาสตราอาคมที่ก่อตัวขึ้นจากพลังแห่งต้นเซียนพันภพที่แปรเปลี่ยนเป็นพลังสามแสงแห่งตะวันจันทราดวงดาวและไอพิทักษ์วิญญาณ มีคุณสมบัติในการสะกดวิญญาณ สงบจิตใจ ขับไล่สิ่งชั่วร้าย คุ้มครองบ้านเรือนให้อยู่เย็นเป็นสุข ขจัดเภทภัยทั้งปวง เสริมส่งโชคลาภ และชำระล้างวิญญาณมลทิน】

【ผูกมัดกับผู้เล่นโจวชิงแล้ว สามารถยกเลิกการผูกมัดได้ (ไอเทมระดับศาสตราอาคมขึ้นไปจะผูกมัดกับผู้เล่นอัตโนมัติเมื่อดรอป)】

【ปุถุชนขั้นธรรมดา: แก่นแท้แห่งชีวิต】

【แก่นแท้แห่งชีวิตที่แปรเปลี่ยนมาจากพลังแห่งต้นเซียนพันภพ หลังรับประทานสามารถเสริมสร้างรากฐานแห่งชีวิตให้แข็งแกร่ง เสริมพลังร่างกายและจิตวิญญาณ】

【นี่คือไอเทมดรอปพิเศษจากการฟันครั้งแรก】

โจวชิงเห็นข้อมูลเหล่านี้ ดวงตาก็เปล่งประกาย

ศาสตราอาคม แก่นแท้แห่งชีวิต

ฟังดูสุดยอดไปเลย

ศาสตราอาคมนี้ล้ำค่าเพียงใด ตอนนี้โจวชิงยังไม่รู้

แต่ดูจากความสามารถของศาสตราอาคมชิ้นนี้ มันคือสิ่งที่โจวชิงต้องการในตอนนี้ไม่ใช่หรือ

จากเนื้อหาในความทรงจำของ “โจวชิง” ในเมืองเมฆาดำมีตัวตนพิเศษที่เรียกว่าผู้ฝึกยุทธ์อยู่

อาวุธที่พวกเขาใช้ล้วนมีอานุภาพพิเศษ เหนือกว่าอาวุธของคนธรรมดา แต่จากข้อมูลที่โจวชิงรู้มา อาวุธของผู้ฝึกยุทธ์ก็ยังไม่ทรงพลังเท่าศาสตราอาคมชิ้นนี้

ส่วนแก่นแท้แห่งชีวิตที่เป็นของวิเศษสามารถเสริมสร้างจิตวิญญาณและร่างกายได้โดยตรงนั้น ยิ่งล้ำค่า มันเกี่ยวข้องกับรากฐานของมนุษย์ สามารถช่วยชีวิตโจวชิงได้

เรียกได้ว่าพันตำลึงทองก็ไม่แลก

สมแล้วที่เป็นของดรอปจากโบนัสครั้งแรก

โจวชิงไม่ลังเล เขากินแก่นแท้แห่งชีวิตระดับปุถุชนขั้นธรรมดาเข้าไปทันที

ทันใดนั้น โจวชิงก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว ทุกส่วนของร่างกายราวกับกำลังส่งสัญญาณแห่งความสุขสบาย รู้สึกเหมือนทั้งร่างกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

โจวชิงดื่มด่ำกับความรู้สึกนี้อย่างเงียบงัน ความสุขสบายในตอนนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีอะไรเทียบได้

พอความรู้สึกสบายจางหายไป โจวชิงก็เปิดหน้าต่างข้อมูลของเขาอีกครั้ง

【ผู้เล่น: โจวชิง】

【ระดับชีวิต: ปุถุชน】

【ระดับพลัง: คนธรรมดา】

【พลังกาย: 0/1】

【ไอเทม: กระจกสามแสงพิทักษ์วิญญาณ (ศาสตราอาคม)】

พลังกายหมดไปแล้ว ไอเทมมีศาสตราอาคมเพิ่มมาหนึ่งชิ้น ที่สำคัญที่สุดคือรากฐานของโจวชิงไม่พินาศอีกต่อไป วิญญาณก็ไม่เสียหายแล้ว ฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์

ไม่เพียงเท่านั้น โจวชิงยังรู้สึกว่าสภาพร่างกายของเขาดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก้าวสู่จุดสูงสุดใหม่ ดีกว่าช่วงก่อนที่จะโดนผีร้ายทำร้ายเสียอีก

โจวชิงรู้สึกว่าหมัดเดียวคงต่อยตัวเองในอดีตตายได้เลย

ไม่เลว นิ้วทองคำนี้ไม่เลวจริงๆ

จากนั้นโจวชิงก็เอื้อมมือไปจับขวานที่ตกอยู่บนพื้น แต่อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น ขวานที่เมื่อครู่ยังเบามาก ตอนนี้เขากลับยกมันไม่ขึ้นเสียแล้ว

“พลังกายหมดแล้วสินะ...” โจวชิงเข้าใจแล้ว ก็ไม่แปลกใจ

หลังจากนั้นโจวชิงก็อยู่ในดินแดนเร้นลับ 【ต้นเซียนพันภพ】 อีกครู่หนึ่ง เขาสำรวจที่นี่ดู แต่ก็ไม่พบอะไรเพิ่มเติม

เขามองศาสตราอาคมในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจออกจากที่นี่ก่อน เพื่อดูว่าศาสตราอาคมชิ้นนี้จะรับมือกับผีร้ายตนนั้นได้หรือไม่

เขาจะอยู่ในนี้ตลอดไปไม่ได้ ตราบใดที่ผีร้ายยังไม่ถูกกำจัด เขาก็จะถูกคุกคามอยู่ตลอดเวลา แทนที่จะรอคอยอย่างเฉื่อยชา สู้บุกไปจัดการเลยดีกว่า

โจวชิงก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน

อย่างมากถ้าศาสตราอาคมชิ้นนี้รับมือผีร้ายนั่นไม่ไหว โจวชิงก็แค่กลับเข้ามาหลบในดินแดนเร้นลับนี้อีกรอบก็สิ้นเรื่อง...

หลังจากโจวชิงหายไป ขวานที่ตกอยู่บนพื้นก็ลอยขึ้นกลางอากาศ กลับไปอยู่ในรางหินที่เดิมของมัน ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม

...

ในห้องนอน ร่างของโจวชิงปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า

ความอบอุ่นและผ่อนคลายจางหายไป ความหนาวเย็นและความตึงเครียดกลับมาห่อหุ้มโจวชิงอีกครั้ง

โจวชิงรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคออีกแล้ว คันยิบๆ ไหล่ซ้ายรู้สึกหนักอึ้ง

ครั้งนี้ไม่ต้องส่องกระจกโจวชิงก็รู้ ว่าไอ้ผีตนนั้นมันมาอีกแล้ว

แต่โจวชิงในตอนนี้ ไม่ใช่โจวชิงผู้อ่อนแอคนเมื่อครู่แล้ว

ไม่พูดพร่ำทำเพลง โจวชิงใช้มือขวาตบไปที่ไหล่ซ้ายของตัวเอง

กระจกสามแสงพิทักษ์วิญญาณผูกมัดกับโจวชิงแล้ว จากนั้นโจวชิงก็พบว่าเขาสามารถ “สวมใส่” ศาสตราอาคมนี้ได้ พูดอีกอย่างคือศาสตราอาคมมันหลอมรวมเข้ากับร่างเขาได้

แต่ตอนนี้โจวชิงยังเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีแหล่งพลังงานใดๆ ที่จะขับเคลื่อนศาสตราอาคมได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้วิธีที่บ้านๆ ที่สุดในการใช้ศาสตราอาคมนี้ เพื่อให้มันแสดงพลังของมันออกมาแบบเฉยๆ

นั่นคือ: ทุบ

“กรี๊ด”

เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูดังขึ้น โจวชิงรู้สึกว่าเขาฟาดโดนวัตถุบางอย่าง ไม่เหมือนเมื่อครู่ที่ตบโดนไหล่ตัวเอง

แสงสีขาวนวลพุ่งออกมาจากผิวกระจกสามแสงพิทักษ์วิญญาณ โจวชิงได้ยินเสียงเผาไหม้ดังเปรี๊ยะๆ ข้างหู พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าลอยเข้าจมูก

โจวชิงพลันรู้สึกตัวเบาหวิว ราวกับแบกน้ำหนักบางอย่างหายไป

โจวชิงหันไปมอง แสงสว่างจากศาสตราอาคมซัดร่างผีตนนั้นกระเด็นออกไป ร่างของมันเล็กลงเล็กน้อย มีควันดำลอยออกมาไม่หยุด

ขณะเดียวกัน มือขวาของโจวชิงก็ยังมีแสงสลัวๆ ปลดปล่อยออกมาห่อหุ้มร่างกายของเขา

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ โจวชิงก็ใจชื้นขึ้นมา

สำเร็จ

ความกล้าหาญอันไร้ที่สิ้นสุดผุดขึ้นมาจากในใจ ผีร้ายที่เมื่อครู่ทำเขาแทบขวัญหนีดีฝ่อ ตอนนี้พอมองดูอีกที กลับไม่รู้สึกน่ากลัวเสียแล้ว

โจวชิงก้าวเท้าไปข้างหน้า ตบมือขวาใส่ร่างผีอย่างแรง

ถึงตาข้าบ้างแล้ว

ผีสาวเห็นโจวชิงเหิมเกริมถึงเพียงนี้ มันกรีดร้องอย่างเกรี้ยวกราด พุ่งเข้าใส่เช่นกัน แต่กลับกระเด็นถอยหลังกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม ทั้งร่างก็เล็กลงอีก

อานุภาพแห่งศาสตราอาคม มันช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

ผีสาวกรีดร้องไม่หยุด จากนั้นมันก็เลือกที่จะหันหลังวิ่งหนี

โจวชิงรีบไล่ตามทันที ในใจตื่นเต้นอย่างยิ่ง รู้สึกว่าพละกำลังเปี่ยมล้นไปทั้งร่าง

ล่วงเกินโจวผู้เฒ่าคนนี้แล้วยังคิดจะหนี?

ตายซะเถอะ

พังประตูออกมา โจวชิงยิ่งได้ใจ เขาลืมไปแล้วว่าความกลัวคืออะไร

ตอนนี้เขาไม่ใช่คนธรรมดาโจวชิง แต่เป็น “ปรมาจารย์” โจวชิงผู้ปราบผี

มันหนี เขาไล่

หลังจากที่ผีร้ายโดนโจวชิงฟาดไปสองครั้ง มันก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ภายใต้พลังของศาสตราอาคม การที่ผีร้ายอยากจะหนี มันเป็นได้แค่ความหวังลมๆ แล้งๆ

อาจเป็นเพราะบาดเจ็บสาหัส ผีร้ายจึงควบคุมกลิ่นอายของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ไอผีเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ไอนี่ไม่มีผลอะไรกับโจวชิงที่มีศาสตราอาคมคุ้มกาย แต่ไอเย็นที่ไร้การปิดบังเช่นนี้ กลับง่ายมากที่จะถูกผู้บำเพ็ญตบะที่แท้จริงสัมผัสได้

เมื่อไล่มาถึงสวนในบ้าน โจวชิงก็ซัดหมัดหนักออกไปอีกครั้ง ผีร้ายไม่มีแรงหนีอีกต่อไป ล้มลงกับพื้น

โจวชิงเดินมาอยู่หน้าผีสาว ผีสาวมีสีหน้าดุร้าย

“ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องไหม?” โจวชิงเอ่ยถาม แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือการโจมตีที่ไร้อานุภาพของผีสาว

โจวชิงส่ายหน้า เขาไม่เข้าใจว่าสิ่งตรงหน้านี้ถือกำเนิดมาได้อย่างไร แต่เกรงว่าคงไม่มีสติปัญญา ไม่สามารถสื่อสารได้

เดิมทีเขายังกะว่าจะยืนยันเสียหน่อย ว่าคนบงการเบื้องหลังใช่คนที่เขาคิดไว้หรือไม่

แต่ผีสาวสื่อสารไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเขาก็ปักใจเชื่อว่าเป็นแซ่หวงนั่นแล้ว

โจวชิงยกมือขึ้นอีกครั้ง ฟาดฝ่ามือลงไป ผีสาวค่อยๆ หดตัวเล็กลงและสลายไปท่ามกลางเสียงโหยหวน

ผีร้ายที่อยู่ใต้ฝ่ามือ ก่อนที่มันจะสลายไป ดวงตาที่ขุ่นมัวและคลุ้มคลั่งก็พลันปรากฏแววตาสงบกระจ่างใสขึ้นมา ในแววตาของมัน คล้ายมีความขอบคุณ และคล้ายมีความหลุดพ้น

โจวชิงนิ่งเงียบในใจ

ดูท่า... จะเป็นผีที่มีเรื่องราวตัวหนึ่ง

แต่คนที่มีเรื่องราวในใต้หล้านี้มีมากมายเหลือเกิน

อีกอย่าง คนตายไปแล้วก็เหมือนตะเกียงที่มอดดับ ไปสู่ที่ชอบที่ชอบเถอะ

ในที่สุด ใบหน้าผีก็สลายไป แสงสว่างของศาสตราอาคมก็หดกลับเข้าไปในกระจก แต่โจวชิงกลับเห็นเม็ดแสงสีขาวนวลขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองลอยอยู่บนฝ่ามือของเขา

เมื่อเห็นเม็ดแสงนั้น ก้นบึ้งหัวใจของโจวชิงก็พลุ่งพล่านไปด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า อยากจะกินมันเข้าไป

โจวชิงพยายามสะกดกลั้นแรงกระตุ้นนี้อย่างสุดกำลัง แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เม็ดแสงนั้นกลับลอยมาตามกระจก และพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที

โจวชิงตกใจสุดขีด จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงความสุขเกษมทางจิตวิญญาณ ขณะเดียวกันร่างกายก็เบาหวิว ราวกับจะโบยบินขึ้นสวรรค์กลายเป็นเซียน

“พรึ่บ”

ท่ามกลางความรู้สึกที่เลือนราง โจวชิงก็มาถึงสถานที่อีกแห่งหนึ่ง

นี่คือพื้นที่แคบๆ แห่งหนึ่ง ขอบเขตโดยรอบเป็นม่านหมอกสีเทา มองไม่เห็นว่าในหมอกมีอะไร

ณ ศูนย์กลางของพื้นที่นี้ มี “แอ่งน้ำเล็กๆ” อยู่แห่งหนึ่ง ของเหลวข้างในเป็นสีรุ้ง สวยงามตระการตา

โจวชิงรู้สึกว่าสภาพของเขาตอนนี้แปลกมาก เขาไม่ได้มาที่นี่ทั้งตัว ราวกับมีเพียงมุมมองสายตา ที่สามารถสังเกตสถานการณ์ที่นี่ได้

“ที่นี่ที่ไหน? ข้าจะออกไปได้ยังไง?”

เพิ่งจะคิดได้แค่นี้ โจวชิงก็หลุดออกจากพื้นที่เมื่อครู่แล้ว

โดยไม่ลังเล โจวชิงตรงเข้าสู่ดินแดนเร้นลับต้นเซียนทันที เพื่อตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของตัวเองจากหน้าต่างข้อมูล

แบบนี้ย่อมดีกว่าการเดาสุ่มด้วยตัวเอง

【ผู้เล่น: โจวชิง】

【ระดับชีวิต: ปุถุชน】

【ระดับพลังวิญญาณ: ขั้นสัมผัสรับรู้】

【ระดับพลังกาย: คนธรรมดา】

【พลังกาย: ...】

อย่างอื่นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงช่องระดับพลังที่แบ่งออกเป็นระดับพลังวิญญาณ และระดับพลังกาย

ร่างกายยังคงเป็นคนธรรมดา แต่พลังวิญญาณได้ก้าวสู่ขั้นสัมผัสรับรู้แล้ว

“เมื่อกี้นี้ หรือว่าจะเป็นสถานที่อย่างทะเลแห่งจิตสำนึก?” โจวชิงคิดย้อนกลับไป

“เม็ดแสงนั่น คือสิ่งที่เหมือนกับพลังวิญญาณงั้นหรือ?”

ในความทรงจำของร่างเดิม มีเพียงข้อมูลเกี่ยวกับผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับระดับพลังวิญญาณเลย

แต่โจวชิงในฐานะผู้ทะลุมิติ เขาย่อมเชื่อมโยงเรื่องพวกนี้ได้ไม่ยาก

ในโลกนี้ ตำนานเกี่ยวกับนักพรต ปิศาจและภูตผีมีนับไม่ถ้วน บวกกับประสบการณ์ตรงของโจวชิง ตำนานเหล่านั้น... เกรงว่าจะเป็นเรื่องจริง

การฝึกฝนจิตวิญญาณ เกรงว่าจะเป็นอีกเส้นทางหนึ่งที่แตกต่างจากผู้ฝึกยุทธ์

แม้ว่าการเปิด “ทะเลแห่งจิตสำนึก” และการเข้าสู่ขั้นสัมผัสรับรู้จะเป็นไปอย่างงงๆ แต่โจวชิงก็ยังดีใจมาก

“ถ้ามองในแง่นี้ ข้าคงต้องขอบคุณหวงสือเหริน ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ข้าจะก้าวสู่เส้นทางการฝึกฝนจิตวิญญาณได้ง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร”

สิ่งที่ถูกส่งมาเพื่อคร่าชีวิตกลับกลายเป็นสิ่งช่วยให้ทะลวงขั้น สถานการณ์พลิกผัน อารมณ์ด้านลบในใจของโจวชิงถูกปัดเป่าไปจนหมดสิ้น ไม่มีอะไรจะทำให้คนรู้สึกสดชื่นได้เท่าเรื่องแบบนี้อีกแล้ว

โจวชิงตัดสินใจแล้วว่า ในอนาคตเขาจะต้อง “ตอบแทน” หวงสือเหรินอย่างสาสม

[จบแล้ว]