บทที่ 01 - เจ็ดวันเจอผี ต้นเซียนพันภพ

บทที่ 01 - เจ็ดวันเจอผี ต้นเซียนพันภพ

“เฮือก”

โจวชิงผุดลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบอย่างหนัก เขาใช้สองมือลูบไล้ใบหน้าและร่างกาย

“ข้ายังไม่ตายเพราะถูกรถชน?”

สิ้นเสียงพูด ศีรษะของโจวชิงก็พลันปวดจี๊ดราวกับจะระเบิด ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามา

“ราชวงศ์ฉี เมืองเมฆาดำ โจวชิง...”

ความทรงจำที่สับสนวุ่นวายเหล่านี้ได้แสดงให้โจวชิงเห็นถึงชีวิตของ “โจวชิง” อีกคนหนึ่ง

ความทรงจำที่แตกต่างปะทะกันในหัวของเขา โจวชิงรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

“นี่ข้า... ทะลุมิติมาหรือ?”

โจวชิงมองสภาพแวดล้อมรอบกาย มันแตกต่างจากโลกที่เขาเคยอยู่อย่างสิ้นเชิง บวกกับความทรงจำที่เพิ่มเข้ามาในหัว

การทะลุมิติกลายเป็นความจริงที่ชัดเจนแล้ว

【นิ้วทองคำประจำเดือนนี้: คลังสมบัติฟ้าดิน (สถานที่รวบรวมไอโภคทรัพย์ เมื่อสื่อสารกับคลังสมบัติฟ้าดินแล้ว จะได้รับเงินตราอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย)】

ทันใดนั้น ตัวอักษรเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าโจวชิง เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของอักษรเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว

“นี่คือ...นิ้วทองคำของข้าในฐานะผู้ทะลุมิติ?”

ผู้ทะลุมิติต้องมีนิ้วทองคำติดตัว มันเป็นเรื่องพื้นฐาน

เมื่อโจวชิงเข้าใจการทำงานของคลังสมบัติฟ้าดิน เขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ตัวเขาไม่ต้องทำอะไรเลย ก็สามารถรับเงินจากคลังสมบัตินี้ได้ไม่หยุดหย่อน

เหรียญทองแดง เงิน หรือทอง...

ขอเพียงเขายังมีชีวิตอยู่ ก็จะได้รับมันตลอดไป

โจวชิงแบมือออก พลันปรากฏเหรียญสิบเหวินในมือเขา

นี่มันระบบเทพทรูแจกเงินชัดๆ

โจวชิงมองเห็นชีวิตอันหรูหราในอนาคตของตัวเองแล้ว แค่คิดก็อดหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้

แต่ว่า...นิ้วทองคำประจำเดือนนี้มันหมายความว่าอะไร? หรือว่าเดือนหน้านิ้วทองคำจะเปลี่ยนไปอีก?

โจวชิงเลิกผ้าห่มออก คลำทางลงจากเตียง แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น ขาสองข้างก็อ่อนแรงยวบยาบ หากไม่คว้าขอบเตียงไว้ทัน เขาคงล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว

“ร่างกายนี้... มันอ่อนแอเกินไปแล้ว”

โจวชิงรู้สึกเหมือนร่างกายถูกสูบจนกลวงเปล่า ไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง

เขาจุดเทียนไข สอดส่องสภาพแวดล้อมในห้อง แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปหน้ากระจก

ในกระจกปรากฏใบหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบเศษ ทว่าทุกส่วนบนใบหน้ากลับบ่งบอกถึงสุขภาพที่ไม่แข็งแรง

โจวชิงขอบตาลึกโบ๋ ดำคล้ำ ดวงตาอิดโรยไร้แวว ซีดขาวราวกับหิมะ ผอมแห้งอย่างยิ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง

หากบอกว่าคนในกระจกกำลังจะตายในไม่ช้า เกรงว่าคนส่วนใหญ่คงเชื่อ

เจ้าของร่างเดิมไม่ได้มีนิสัยเสเพลอันใด ไม่ใช่คนเสพติดกามตัณหา ตรงกันข้าม เขาเป็นคนซื่อสัตย์คนหนึ่งเลยทีเดียว

ความทรงจำนั้นบอกโจวชิงว่า ทำไมเขาถึงกลายเป็นเช่นนี้...

เพราะ “โจวชิง”...

เจอผี

เดี๋ยวนะ เจออะไรนะ?

เวรเอ๊ย เจอผี?

โจวชิงเพิ่งนึกขึ้นได้

“โจวชิง” เจอผี แต่ตอนนี้ตัวเขาก็คือโจวชิง นี่มันไม่เท่ากับว่าตัวเขาเองกำลังเจอผีหรอกหรือ?

“ฟู่”

ในตอนนั้นเอง ลมเย็นยะเยือกก็พัดเข้ามาในห้อง เปลวเทียนสั่นไหว โจวชิงหันขวับกวาดตามองทั่วห้อง แม้จะไม่พบสิ่งใด แต่ในใจก็ตึงเครียดถึงขีดสุด

เกิดมาสองชาติ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องแบบนี้

พอหันหน้ากลับมา โจวชิงกลับพบว่าในกระจกดูเหมือนจะมีบางอย่างเพิ่มเข้ามา

ท่ามกลางแสงเทียนที่ริบหรี่ บนบ่าของโจวชิงในกระจก ปรากฏใบหน้าผีผู้หญิงขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้

โจวชิงรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ ทั้งยังรู้สึกคันยิบๆ เส้นผมของผีสาวกำลังพันรัดเข้ามาทีละน้อย

นี่คือสิ่งที่โจวชิงรับรู้จากความทรงจำของร่างเดิม มันคือสิ่งที่คอยพัวพันเขามาตลอดหลายวันนี้ และเป็นต้นเหตุที่ทำให้ร่างกายของโจวชิงตกอยู่ในสภาพนี้

“บัดซบเอ๊ย”

ความกลัวมหาศาลระเบิดขึ้นในใจ หัวใจของโจวชิงแทบจะเต้นหลุดออกมา เขาสะบัดมือตบกระจกจนกระเด็น ทั้งยังตบไหล่ตัวเองอย่างแรง

“เพล้ง”

กระจกแตก คนล้ม โจวชิงตบไม่โดนหน้าผี แต่กลับทำให้ตัวเองเสียหลักล้มลงเพราะออกแรงมากเกินไป ซ้ำเติมร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วให้ย่ำแย่ลงไปอีก

โจวชิงรีบมองไหล่ซ้ายขวาและทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีอะไรเลย ราวกับว่าเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนของเขาเอง

แต่โจวชิงรู้ดี...

ในห้องนี้... มีผี

โจวชิงถอยไปพิงมุมอับมุมหนึ่ง จ้องเขม็งไปทั่วทั้งห้องไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย ดวงตาแดงก่ำ รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว ร่างกายตึงเครียดถึงขีดสุด

จริงสิ นิ้วทองคำ ข้ายังมีนิ้วทองคำคลังสมบัติฟ้าดิน

พอโจวชิงนึกถึงนิ้วทองคำของตัวเอง หน้าเขาก็ “เหยเก” ทันที

คลังสมบัติฟ้าดินสุดยอดไหม?

แน่นอนว่าสุดยอด มันสร้างเงินให้โจวชิงจากความว่างเปล่าได้อย่างต่อเนื่อง แค่โจวชิงนอนเฉยๆ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็กลายเป็นมหาเศรษฐีได้

แต่ว่า เวลานี้ข้าจะมีคลังสมบัติฟ้าดินไปเพื่ออะไร?

“แปะ”

เงินหนึ่งตำลึงตกลงข้างตัวโจวชิงจากความว่างเปล่า คลังสมบัติฟ้าดินกำลังแสดงตัวตนของมัน

แกเป็นนิ้วทองคำที่ส่งมาปั่นกันหรือไง?

ข้าเกลียดเงิน ข้าไม่สนใจเงิน เจ้าไปไกลๆ เลย ข้าอยากเปลี่ยนนิ้วทองคำ

โจวชิงอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ตอนนี้เขามีเรื่องหนึ่งที่อยากรู้มาก นั่นคือมีเงินแล้วจะใช้ผีโม่แป้งได้จริงหรือไม่

เขาไม่ขอให้ผีมาโม่แป้ง ขอแค่มันไปให้พ้นๆ ก็พอแล้ว

เวลาผ่านไป อากาศราวกับหยุดนิ่ง

“ต๊อก ต๊อก ต๊อก”

ทันใดนั้น เสียงเคาะไม้ของผู้ตีกลองยามก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกน

“ยามสามแล้ว เหตุการณ์สงบสุข”

“เฮือก”

เมื่อเสียงเคาะไม้ดังขึ้น บรรยากาศที่หยุดนิ่งและหนาวเย็นก็พลันแตกร้าว โจวชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกายค่อยๆ รู้สึกอุ่นขึ้น ราวกับว่าสิ่งชั่วร้ายถูกเสียงยามข่มไว้ชั่วคราว

“ยามสาม? ห้าทุ่มแล้ว?”

“เดี๋ยวก่อน โลกนี้ตีกลองยามทุกครึ่งชั่วยาม นี่เป็นการตียามสามครั้งที่สองแล้ว พูดอีกอย่างคือตอนนี้เที่ยงคืนแล้วต่างหาก”

“และยังเป็น...วันที่เจ็ดที่ข้าเจอผีด้วย”

โจวชิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างรุนแรง เลขเจ็ด ไม่ว่าจะในวงการไหนก็ล้วนมีความหมายมากมาย โดยเฉพาะในเรื่องภูตผีปิศาจ เลขเจ็ดยิ่งดูมีเอกลักษณ์

หากเป็นเมื่อก่อน โจวชิงคงคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเหลวไหลงมงาย แต่ตอนนี้เขาได้สัมผัสกับเรื่องเหลือเชื่อด้วยตัวเอง มันยากที่จะทำเป็นไม่สนใจได้อีก

ต้องรู้ด้วยว่า คืนนี้ยังอีกยาวไกล เสียงยามข่มได้ชั่วครู่ แต่ข่มไม่ได้ทั้งคืน

ในตอนนั้นเอง เบื้องหน้าโจวชิงก็ปรากฏตัวอักษรเรืองแสงหลายแถวลอยอยู่กลางอากาศ ดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง

【ได้รับโอกาสสุ่มสับเปลี่ยนนิ้วทองคำ 1 ครั้ง เริ่มการสับเปลี่ยน】

【นิ้วทองคำเดือนที่แล้ว: คลังสมบัติฟ้าดิน】

【กำลังสับเปลี่ยน...】

【สับเปลี่ยนเสร็จสิ้น】

【นิ้วทองคำประจำเดือนนี้: ต้นเซียนพันภพ (ดินแดนเร้นลับประเภทเกม)】

นิ้วทองคำสับเปลี่ยนแล้ว? คลังสมบัติฟ้าดินถูกแทนที่ด้วยต้นเซียนพันภพ?

เมื่อเห็นตัวอักษรเหล่านั้น ในใจของโจวชิงก็รู้สึกเหมือนได้พบทางสว่างในความมืดมิด

“ที่แท้นิ้วทองคำประจำเดือนก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง พอนับเดือนใหม่นิ้วทองคำก็จะสับเปลี่ยน ของเก่าหายไป ของใหม่ปรากฏขึ้น ตอนนี้นิ้วทองคำของข้าคือดินแดนเร้นลับประเภทเกม ต้นเซียนพันภพ”

หลังจากพอเข้าใจข้อมูลของต้นเซียนพันภพแล้ว โจวชิงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเปิดใช้งานนิ้วทองคำประจำเดือนนี้ของเขาทันที—【ต้นเซียนพันภพ】

ผีร้ายกำลังจ้องมองอยู่ อาจปรากฏตัวอีกครั้งเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีเวลาให้โจวชิงคิดมากอีกแล้ว หากเขามัวแต่คิดต่ออีกสักประเดี๋ยว เกรงว่าคงได้กลายเป็นอาหารผีไปจริงๆ

ภาพเบื้องหน้าสว่างวาบแล้วมืดลง โจวชิงปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่มืดมิดที่ไม่มีทั้งฟ้าและดิน

เบื้องหน้าเขา คือต้นไม้สูงราวสองคนยืนต่อกัน

ต้นไม้ต้นนี้ดูธรรมดามาก ไม่มีรัศมีพลังพิเศษใดๆ เพียงแค่ลำต้นและกิ่งก้านใบถูกห่อหุ้มด้วยแสงเรืองรองจางๆ

เมื่อพบว่าตัวเองออกมาจากห้องผีสิงนั่นแล้ว และไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นใดๆ อีก โจวชิงก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ปลอดภัยแล้วชั่วคราว

หลังจากพ้นภัย โจวชิงถึงมีเวลามาขบคิดถึงเรื่องทั้งหมด เขาเข้าใจแล้วว่านิ้วทองคำของเขาคืออะไร

นิ้วทองคำของเขา... ก็คือ... นิ้วทองคำจำนวนมาก

จากข้อมูลที่ตัวอักษรเหล่านั้นให้มา ทุกๆ หนึ่งเดือนนิ้วทองคำของเขาจะสับเปลี่ยนหนึ่งครั้ง

และเวลาที่เขาทะลุมิติมา ก็คือวันที่สามสิบเดือนสี่ของโลกนี้ พอเสียงยามดังขึ้น ก็เข้าสู่วันที่หนึ่งเดือนห้าพอดี นิ้วทองคำจึงสับเปลี่ยนได้ทันเวลา

คลังสมบัติฟ้าดินหลังจากแสดงตัวตนสั้นๆ ก็ถูกแทนที่ด้วยต้นเซียนพันภพทันที

เจ้าคลังสมบัติ แกไปสู่สุคติเถอะ

“นิ้วทองคำอันแรกจริงๆ ก็ไม่เลวเลย แต่ดันมาปรากฏตัวผิดเวลาไปหน่อย”

โจวชิงยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย เกือบอีกนิดเดียวเขาก็จะตายด้วยน้ำมือผีร้ายแล้ว ประสบการณ์แบบนี้มันช่างกระตุ้นหัวใจเกินไป

พูดให้ถูกก็คือ “โจวชิง” คนเดิมน่ะตายไปตั้งแต่คืนวันที่หกแล้ว

ส่วนนิ้วทองคำอันที่สองที่สุ่มได้ 【ต้นเซียนพันภพ】 คือดินแดนเร้นลับประเภทเกม

เมื่อใช้นิ้วทองคำนี้ โจวชิงจะมายังดินแดนเร้นลับ 【ต้นเซียนพันภพ】

ตามข้อมูลที่ติดมากับนิ้วทองคำ ในดินแดนเร้นลับนั้น มีต้นเซียนพันภพที่เก่าแก่และลึกลับหาที่มาไม่ได้อยู่ต้นหนึ่ง

จากนั้นโจวชิงจะทำได้เพียงสิ่งเดียว นั่นคือการฟันต้นไม้ ใช้ขวานพิเศษฟันต้นเซียนพันภพต้นนั้น

แล้วต้นเซียนพันภพก็จะปล่อยพลังเซียนออกมากลายเป็นสมบัติหล่นให้โจวชิง โดยขึ้นอยู่กับระดับพลัง สภาวะร่างกาย แก่นแท้แห่งชีวิต และความเสียหายที่โจวชิงสร้างให้มัน

พลังแห่งต้นเซียน สามารถเปลี่ยนเป็นสรรพสิ่งได้ ตั้งแต่ของธรรมดาสามัญไปจนถึงของวิเศษสวรรค์ ต้นเซียนพันภพมีโอกาสดรอปได้ทั้งนั้น ทั้งหมดขึ้นอยู่กับระดับของผู้ฟันต้นไม้

เจ้าแข็งแกร่งของที่ดรอปก็ดี เจ้าอ่อนแอ...

นิ้วทองคำนี้คล้ายกับเกมมือถือแนวบำเพ็ญเพียรเกมหนึ่งที่โจวชิงเคยเล่นในชาติก่อนมาก มันเข้าใจง่ายสุดๆ

ต้นไม้ที่ปรากฏต่อหน้าโจวชิงในตอนนี้ ก็คือต้นเซียนพันภพ

โจวชิงสังเกตต้นเซียนนี้อย่างละเอียด เก็บภาพทั้งหมดไว้ในสายตา จากนั้นเขาก็สงสัยขึ้นมา

ขวานล่ะ? ข้าจะฟันมันยังไง?

ทันใดนั้น ร่างของโจวชิงก็ลอยไปทางต้นเซียนพันภพ สุดท้ายเขาก็รู้สึกเหมือนทะลุผ่านม่านบางๆ ชั้นหนึ่ง

พื้นที่มืดมิดหายไป โจวชิงปรากฏตัวในโลกที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา แสงแดดอบอุ่นกำลังดี

และเบื้องหน้าเขา คือต้นไม้ขนาดยักษ์ที่ใหญ่โตจนมองไม่เห็นยอด และมองไม่เห็นขอบเขตซ้ายขวา

ที่นี่ต่างหากคือดินแดนเร้นลับ 【ต้นเซียนพันภพ】 เมื่อครู่โจวชิงยังอยู่ด้านนอก

“นี่มัน...ใหญ่เกินไปแล้ว”

โจวชิงอุทานออกมาอย่างตกตะลึง สมแล้วที่เป็นต้นเซียน มันใหญ่โตเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

โจวชิงลองเดินไปทางซ้ายอยู่ครู่หนึ่ง ทิวทัศน์ก็ยังคงเหมือนเดิม ยังคงมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของต้นเซียนนี้

และด้านนอกต้นเซียน ยังมีแม่น้ำสายหนึ่งกว้างประมาณสามเมตร ลึกจนมองไม่เห็นก้น และมองไม่เห็นทั้งต้นสายปลายสาย

ตำแหน่งที่โจวชิงอยู่คือระหว่างต้นเซียนกับแม่น้ำ

“จุดนี้แตกต่างจากเกมที่เคยเล่นบนโลกอยู่นิดหน่อย” โจวชิงคิดในใจ

ข้างต้นเซียนมีรางหินตั้งอยู่ ในรางมีขวานวางอยู่ด้ามหนึ่ง โจวชิงหยิบขวานขึ้นมา มันดูไม่มีอะไรพิเศษ หน้าตาก็เหมือนขวานทั่วไป

โจวชิงเปิดหน้าต่างสถานะส่วนตัวของเขา

นี่คือดินแดนเร้นลับประเภทเกม แน่นอนว่าต้องมีหน้าต่างข้อมูลสถิติ

แต่ถ้าออกจากดินแดนเร้นลับนี้ หรือรอจนนิ้วทองคำสับเปลี่ยนในเดือนหน้า หน้าต่างข้อมูลนี้ก็จะหายไป

หน้าต่างข้อมูลมีไว้แค่สรุปข้อมูลส่วนตัวของโจวชิง ให้เขาเข้าใจตัวเองได้ง่ายขึ้นเท่านั้น ไม่มีประโยชน์อื่นใด

【ผู้เล่น: โจวชิง】

【ระดับชีวิต: ปุถุชน】

【ระดับพลัง: คนธรรมดา (ร่างกายผุพัง รากฐานพินาศย่อยยับ จิตวิญญาณแตกสลาย)】

【พลังกาย: 1/1 (การฟันต้นเซียนพันภพครั้งแรกจะได้รับโบนัสรางวัล)】

【ไอเทม: ไม่มี】

เมื่อเห็นข้อมูลบนหน้าต่าง สีหน้าของโจวชิงก็ดูไม่ดีนัก

ข้อมูลแต่ละช่องเข้าใจง่าย ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก

เพียงแต่สิ่งที่แสดงในช่องระดับพลังนั้น มันช่างบาดตาเหลือเกิน

ร่างกายผุพัง รากฐานพินาศย่อยยับ จิตวิญญาณแตกสลาย

พูดอีกอย่างก็คือ: เจ้าใกล้ตายแล้ว

[จบแล้ว]