ตอนที่ 19: นี่แหละคือหนทางรอด!

ตอนที่ 19: นี่แหละคือหนทางรอด!

เมื่อมองดูฝ่ามือแห้งเหี่ยวที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟอันน่าขนลุก แววตาของเมดสาวก็ยังคงสงบนิ่ง เธอได้ยื่นมือขวาของตัวเองออกไป—มือข้างที่ถือมีดสั้น—วางลงตรงหน้าฝ่ามือแห้งเหี่ยวนั้น

ห้านิ้วของฝ่ามือแห้งเหี่ยวค่อยๆ หุบลง ช้าๆ...กุมเข้าที่ข้อมือขวาของเมดสาว

ฉี่ ฉี่...

เปลวไฟอันน่าขนลุกเต้นระริก กลิ่นเหม็นของเนื้อหนังที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง

ใบหน้าของเมดสาวซีดเผือด เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ดูเหมือนกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างสุดแสนสาหัส

แต่ทว่าในดวงตาของเธอ กลับมีอารมณ์คลั่งไคล้กำลังก่อตัวขึ้น ราวกับเป็นผู้ศรัทธาที่กำลังเป็นประจักษ์พยานในการมาถึงของปาฏิหาริย์!

ครู่ต่อมา ฝ่ามือแห้งเหี่ยวก็ปล่อยข้อมือของเมดสาว แล้วหดกลับเข้าไปในวังวนที่ดำมืดราวกับหลุมดำนั้น

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวนั้นหายไป ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

แต่เปลวไฟอันน่าขนลุกเหล่านั้นยังคงหลงเหลืออยู่ กำลังลุกโชนอยู่บนมือขวาของเมดสาว รวมไปถึงมีดสั้นเล่มนั้นด้วย!

"นักบวชปีศาจ?"

น้ำเสียงของเซลีเซียกลับมาสู่โลกนี้อีกครั้ง เจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ยากจะบรรยาย "พวกเจ้า...หนูท่อโสโครก ยังกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกหรือ?"

"หนูท่อ? สำหรับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์แล้ว พวกเราก็เป็นเพียงหนูท่อจริงๆ นั่นแหละ"

เมดสาวเงยหน้าขึ้น ในดวงตาอันเย็นเยียบสะท้อนภาพเปลวไฟ และใบหน้าที่ซีดเผือดเล็กน้อยของเซลีเซีย

สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "แต่ว่านะ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ท่านกำลังจะถูกหนูท่อชั้นต่ำฆ่าตายแล้วนะ"

เมดสาวหายตัวไปอีกครั้ง

จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเซลีเซีย

มีดสั้นที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ แทงเข้าใส่หัวใจของเซลีเซียในมุมที่เฉียบคมอย่างไม่ปรานี

"เหอะ ฝันไปเถอะ!"

เซลีเซียแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งครั้ง ไอเย็นที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมระเบิดออกจากร่างอรชรของเธอ ทุกสิ่งรอบกายพลันถูกความหนาวเหน็บและพายุหิมะฉีกกระชากเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แต่ก็เป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

ชั่วพริบตาอันแสนสั้น จนไม่สามารถส่งผลกระทบต่อนักฆ่าที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกได้ ทำได้เพียงแค่ทำให้มีดสั้นในมือของเธอเบี่ยงเบนไปเล็กน้อยเท่านั้น

เพราะในวินาทีต่อมา ไอเย็นนั้น ก็พลันหายไปอย่างกะทันหัน

ใช่แล้ว...อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...อย่างกะทันหัน...จนน่าตกใจ...มันหายไป

เซลีเซียชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เธอมองไปที่เปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่บนมือขวาของเมดสาว

จริงด้วย นี่เป็นพลังที่เอาไว้จัดการกับข้าโดยเฉพาะสินะ?

น้ำแข็งของเซลีเซียมาจากพรของเทพเจ้า ซึ่งแตกต่างจากเวทมนตร์น้ำแข็งทั่วไป มันเป็นตัวแทนของพลังแห่งกฎเกณฑ์

แช่แข็งทุกสรรพสิ่ง

นี่คือเนื้อหาของกฎเกณฑ์นั้น

ดังนั้นในทางทฤษฎีแล้ว แม้แต่เปลวไฟ เธอก็สามารถแช่แข็งได้โดยตรง!

แต่พลังนี้กลับใช้การไม่ได้ชั่วคราว เธอถึงกับไม่สามารถสร้างดาบน้ำแข็งที่ถนัดมือขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ

เพราะกฎเกณฑ์อีกอย่างหนึ่งที่สามารถเอาชนะเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ กำลังลุกโชนอยู่บนมือขวาและมีดสั้นของเมดคนนั้น!

"แต่เจ้าคิดว่าแค่นี้ จะฆ่าข้าได้งั้นหรือ?"

เซลีเซียสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

ความแข็งแกร่งของเธอ ไม่ได้มาจากพรของเทพเจ้าเพียงอย่างเดียว!

ก่อนที่การโจมตีระลอกที่สองของเมดสาวจะมาถึง เธอพลันพุ่งตัวไปข้างหน้า ไม่ถอยกลับรุก!

ห้านิ้วเรียวงามประสานกันเป็นฝ่ามือ ในฝ่ามือมีปราณต่อสู้อันแหลมคมพวยพุ่งออกมา ตบเข้าใส่หน้าอกของเมดสาวอย่างรุนแรง!

"เกือบลืมไปเลยว่าฝีมือการต่อสู้ขององค์หญิงก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน น่าเสียดาย..."

เมดสาวไม่ได้หลบ แต่กลับปะทะฝ่ามือกับเซลีเซียโดยตรง

ปราณต่อสู้ปะทะกัน เข้าสู่สภาวะชะงักงันชั่วครู่

แรงลมอัดอันรุนแรงพัดผมสั้นประบ่าที่ถูกตัดอย่างเรียบร้อยของเมดสาวให้ปลิวไสว

สีหน้าของเธอยังคงเย็นชา

"น่าเสียดายที่เนื่องจากปกติแล้วท่านถนัดใช้ดาบน้ำแข็ง ท่านผู้ชำนาญวิชาดาบจึงไม่ได้พกดาบยาวธรรมดาติดตัวไว้ป้องกันตัว และเนื่องจากความมั่นใจในตัวเองที่มากเกินไป ท่านถึงกับไม่แยแสที่จะพกพาอุปกรณ์เวทมนตร์ป้องกันตัวติดตัวไว้เลย"

"!" เซลีเซียยังคงเย็นชา เพียงแต่ในส่วนลึกของดวงตา มีประกายไหววูบขึ้นมาอย่างแนบเนียน

"เพราะฉะนั้น—"

ปราณต่อสู้ในฝ่ามือของเมดสาวพลันหมุนกลับทิศ ดูดฝ่ามือของเซลีเซียไว้

การรับการโจมตีของเซลีเซียเข้าไปเต็มๆ ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บไม่น้อยในทันที แต่ก็เพราะเหตุนี้แหละ ที่ทำให้เซลีเซียไม่มีทางหนีไปไหนได้อีก!

"เพราะฉะนั้นข้าคิดว่า ข้ายังคงสามารถสังหารท่านได้"

มือขวาของเมดสาวถูกยกขึ้นไว้ล่วงหน้าแล้ว เธอจับมีดสั้นกลับด้าน เล็งไปที่จุดตาย เพื่อให้แน่ใจว่าการโจมตีครั้งนี้จะแม่นยำ รุนแรง และสังหารได้ในครั้งเดียว

ยมทูต...ชูเคียวของพระองค์ขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้...คือทางตันอย่างแท้จริง

...

เชี่ย...กู...แม่ง...คิด...เชี่ย...อะไร...อยู่...วะ?

มู่เอินที่หดตัวอยู่ที่มุมกำแพง ตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด เพื่อให้ตัวเองตื่นจากความคิดที่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันยากจะต้านทาน แต่กลับไม่ควรจะมีอยู่โดยเด็ดขาดนั้น

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อครู่นี้เขาถึงกับอยากจะให้เซลีเซียตาย!

เพื่อความต้องการส่วนตัวของตัวเอง ถึงกับจะยอมให้เซลีเซียถูกนักฆ่าคนนั้นฆ่า!

"จริงอยู่ ถ้าเซลีเซียตาย ก็จะไม่มีใครมาตามเอาผิดข้อหาล่วงละเมิดเจ้าหญิงของฉันอีก ฉันก็จะรอดชีวิตไปได้ชั่วคราว"

"แต่ว่า...หลังจากที่ทำเรื่องแบบนั้นกับเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ไปแล้ว ฉันยังจะคิดที่จะช่วงชิงชีวิตของเธออีกเหรอ?"

"กูแม่งเป็นไอ้สารเลวไร้ยางอายระดับอภิมหาอมตะนิรันดร์กาลมาจากไหนวะเนี่ย? เซลีเซียเธอเป็นผู้บริสุทธิ์นะโว้ย!"

มู่เอินทุบหมัดลงบนพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาสงบลงได้ไม่น้อย

และก็เพราะเหตุนี้แหละ ความรู้สึกผิดถึงได้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา เข้าครอบงำจิตใจของเขาทั้งหมด

ใช่แล้ว...ตั้งแต่ต้นจนจบ เซลีเซีย...เป็นผู้บริสุทธิ์ เซลีเซียไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย

เธอเป็นเพียงเพราะความขี้ขลาดของมู่เอิน ถึงถูกเชิญมาที่ห้องนี้ เพราะความเลวทรามของมู่เอิน ถึงถูกวางยา และเพราะความโง่เขลาของมู่เอิน ถึงถูกช่วงชิงพรหมจรรย์ไป

และตอนนี้ เธอก็อาจจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่เพราะความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยของมู่เอิน

เธอไม่ควรจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เธอควรจะได้เหมือนในนิยายต้นฉบับ ได้พบกับคนที่เธอรัก มีชีวิตที่มีความสุขของตัวเอง

เธอไม่ควรมาตายที่นี่!

"ไม่ได้ ฉันจะยืนดูเซลีเซียตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ ฉันต้องช่วยเธอ!"

มู่เอินกำหมัดแน่น ในดวงตาปรากฏแววแห่งความเด็ดเดี่ยวขึ้นมา

แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น มองการต่อสู้ระหว่างเซลีเซียกับนักฆ่า ความเด็ดเดี่ยวนั้นก็สลายไปอย่างรวดเร็ว

แล้ว...กูจะช่วยยังไงวะ

เขาแม้แต่การเคลื่อนไหวของนักฆ่าคนนั้นยังมองไม่เห็นเลย

เขาไม่มีพรจากเทพเจ้า

เขารู้จัก "คำอธิษฐาน" ของนักฆ่าคนนั้น นั่นคือตัวตนที่ในนิยายต้นฉบับเรียกว่านักบวชปีศาจ เป็นวิธีการที่ใช้การสังเวยเพื่อได้รับพลังจากเทพปีศาจ

นั่นไม่ใช่ระดับพลังที่เขาควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวในตอนนี้

เขาคือลูกชายดยุกที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ คือตัวร้ายหัวทองที่มีหน้าที่เพียงหนึ่งเดียวคือการปูทางให้พระเอก

เขาคือนักเรียนปีหนึ่งธรรมดาๆ ของโรงเรียนเวทมนตร์เซนต์มาเรีย และในปีนี้ ส่วนใหญ่เขาก็เอาแต่ใช้ชีวิตไปวันๆ เวทมนตร์ที่นึกออกในหัวตอนนี้ก็มีแค่คาถาแสงสว่างที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เขาช่วยเซลีเซียไม่ได้เลย

"บางที...การที่ฉันไม่เข้าไปเกะกะ อาจจะเป็นการช่วยเธอที่ดีที่สุดแล้ว?"

เหมือนกับนางเอกในละครบางเรื่องที่ไม่มีความสามารถอะไรแต่ดันมีจิตใจดีจนยิ่งช่วยยิ่งยุ่ง ตอนนี้การที่เขายืนดูอยู่เฉยๆ อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

"เซลีเซียต้องชนะได้แน่ ต้องชนะแน่! เธอแข็งแกร่งขนาดนั้น ไม่ต้องการความช่วยเหลือของฉันหรอก" มู่เอินพึมพำกับตัวเอง ราวกับกำลังโน้มน้าวตัวเองอยู่

...

แกร๊ก

จู่ๆ มู่เอินก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง เป็นเสียงที่ใสกังวานเหมือนกับเสียงปลดล็อกประตู

"ใกล้จะจบแล้ว เจ้าไปได้แล้ว มู่เอิน แคมป์เบลล์"

เสียงที่เคยปรากฏขึ้นมาครั้งหนึ่ง ซึ่งฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อย ดังขึ้นข้างหูของมู่เอินอีกครั้ง