บทที่ 12 พลิกผันโชคชะตา

บทที่ 12 พลิกผันโชคชะตา

"ฮัลโหล นี่ใคร?"

"สวัสดี นี่ใช่หมอจากโรงพยาบาลมอร์นหรือเปล่า?"

"หืม? แกโทรผิดแล้ว ข้าไม่ได้ทำงานที่โรงพยาบาลมอร์น ข้าไม่ใช่หมอ"

โทรศัพท์ถูกตัดสาย การสนทนาสั้นมาก เหวินซีชู่หรี่ตา รู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะน่าสนใจขึ้นมาแล้ว

หลังจากออกจากตึกเก่า เขาก็ยืมมือถือจากคนเดินถนน แล้วโทรออก

นั่นคือเบอร์โทรศัพท์ที่แจ็คทิ้งไว้ให้ เกี่ยวกับหมอคนนั้น แต่เขาติดต่อหมอคนนั้นไม่ได้ มันเป็นเบอร์ที่ผิด

"แจ็คไม่มีเหตุผลต้องมาโกหกข้า มันไม่เข้ากับบทบาทตัวละครของเขา ถ้าดูจากทรงนี้ หมอคนนี้มีปัญหาจริงๆ ด้วย"

เหวินซีชู่มองไปยังที่ห่างไกล สถานที่ต่อไปที่เขาจะไปคือ บ้านพักคนชราเมืองมอร์นแห่งที่ 4

เขาราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ พลันเร่งฝีเท้าขึ้น จากเดิมที่เดินช้าๆ ก็เปลี่ยนเป็นวิ่งเต็มฝีเท้า

...

...

เมืองมอร์น ตึกเก่าเขตสลัม

การปรากฏตัวของเหวินซีชู่ ไม่ได้ทำให้จังหวะเวลาในการทำบางสิ่งบางอย่างของแจ็คช้าลง

ตราบใดที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงตรรกะหรือการชี้แนะครั้งใหญ่ ผู้คนในหอคอยปรารถนา ก็จะพยายามทำสิ่งที่พวกเขาควรทำ ตามจังหวะเดิมของตนเอง

นั่นคือโชคชะตาที่เป็นของพวกเขา

หลังจากเหวินซีชู่จากไปได้พักหนึ่ง แจ็คก็เลิกนั่งเหม่อ เขาตัดสินใจมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นบน เพื่อปรับความเข้าใจกับเรมี่อัน

ในช่วงสุดท้ายของชีวิต แจ็คหวังว่าในใจของทุกคน เขาจะเป็นคนดี

แต่สุดท้าย เขาก็ได้แต่ยืนอยู่ที่ปากทางบันได ฟังเรมี่อันโทรศัพท์คุยกับยูเลีย

คำพูดที่ทำร้ายจิตใจเหล่านั้น ทำลายการหลอกตัวเองในใจของแจ็คจนแหลกละเอียด

จากนั้นเขาก็เดินกลับไปยังห้องของตัวเอง แต่ก็ดันมาได้ยินวาทกรรม "เปย์เพื่อมิตรภาพ" ของ "เพื่อนรัก" อย่างแอนเดอร์สันเข้าพอดี

ก่อนที่ความตายจะมาเยือน สิ่งสำคัญในชีวิตที่เขาเคยคิดว่ามัน 'สำคัญ' ก็เริ่มแตกสลายไปก่อนเวลาอันควร

น้ำตาของแจ็ค ร่วงหล่นลงบนขั้นบันไดตรงโถงทางเดินอย่างเงียบงัน

โลกนี้มันช่างเลวร้ายเหลือเกิน จู่ๆ เขาก็อยากไปหาเจนนิเฟอร์ขึ้นมา

นี่คงเป็นหนทางเดียวที่จะมอบพลังให้เขา ทำให้เขาได้เห็นสิ่งสวยงาม เขายิ่งกว่าอยากจะได้ยินเสียงหัวเราะที่เปี่ยมสุขและไร้เดียงสาของเจนนิเฟอร์

แต่ในจังหวะนี้เอง ตรรกะพฤติกรรมดั้งเดิมของแจ็คก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

เพราะเขานึกขึ้นได้ว่า ชายลึกลับคนนั้น ได้มอบบัตรเชิญฉบับหนึ่งให้เขาไว้

"รอให้ถึงตอนที่แกรู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหว อยากจะไปหาเจนนิเฟอร์ก่อน แล้วค่อยเปิดมันออก"

เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองคงไม่มีวันได้ใช้กระดาษแผ่นนี้ แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่า ชายคนนั้นราวกับหยั่งรู้อนาคตได้

แจ็คในตอนนี้ สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เอ่อล้นออกมาแล้ว

เขาเปิดบัตรเชิญฉบับนั้นออก

"แจ็ค เพื่อนข้า ในตอนที่แกตัดสินใจเปิดมัน ข้าคิดว่าแกคงเข้าใจแล้วล่ะ ว่าแกเอาแต่หลอกตัวเองมาตลอด"

"โลกนี้มันมีไอ้พวกน่าขยะแขยงเฮงซวยอยู่เยอะแยะ การเป็นคนดีน่ะมันไม่ผิดหรอก แต่แกไม่ควรหลอกตัวเองให้ไปเชื่อใจคนที่มันเลวโดยสันดาน"

"แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าทำไมข้าถึงเดาได้ ว่าแกกำลังยืนร้องไห้เงียบๆ อยู่ที่โถงทางเดิน ข้ายังรู้อีกด้วยว่า ในเวลาแบบนี้ แกอยากจะไปหาเจนนิเฟอร์มาก"

"อย่าเพิ่งรีบร้อน เจนนิเฟอร์เป็นเด็กดี เธอจะไปดูการแสดงของแกแน่ แต่แค่ไม่ใช่ตอนนี้"

"แล้วเธอก็ไม่ใช่คนเดียวในชีวิตที่ควรค่าแก่การเชิญชวน แม่ของแกยังรอแกอยู่ ลองไปหาท่านดูก่อนสิ"

"อีกอย่าง แกไม่ได้จะตายเพราะมะเร็งกระเพาะอาหาร และแกก็ไม่เคยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร"

"ตรงกันข้าม ในหายนะที่กำลังจะมาถึง ที่ทุกคนจะต้องหวาดกลัว แกน่ะโชคดีกว่าใครทั้งหมด"

"ถ้าแกอยากจะรู้เรื่องทั้งหมด ก็เก็บความสิ้นหวังของแกในตอนนี้ไว้ก่อน แล้วไปหาแม่ของแกซะ"

...

...

บ้านพักคนชรากับตึกเก่าอยู่ไม่ไกลกันมาก ตลอดทางเหวินซีชู่เอาแต่วิ่งสุดชีวิต

เขากำลังแข่งกับเวลากับใครบางคนอยู่

สูตรสำเร็จในการสร้างตัวร้ายของโลกนี้มันง่ายมาก: สภาพแวดล้อมการเอาตัวรอดที่เลวร้ายและย่ำแย่ บวกกับความรักอีกเล็กน้อย

ใช้ความรักเพียงน้อยนิดนั้น ทำให้คนคนหนึ่งยังคงไม่ยอมแพ้ต่อชีวิต ไม่ยอมแพ้ต่อความหวัง ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย

จากนั้น ก็ทำลายความรักเหล่านั้นทิ้งไป ทำให้เขาตระหนักได้ว่า เขาไม่เคยได้รับความรักเลยต่างหาก ด้วยวิธีนี้ ตัวร้ายที่ชั่วช้าสุดขั้วก็ถือกำเนิดขึ้น

เหวินซีชู่ได้รับการยืนยันจากแจ็คแล้วว่า การ 'วิวัฒนาการ' ของแจ็คเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่เกี่ยวกับประสบการณ์ที่พบเจอ

ในขณะเดียวกันเขาก็พบว่า ชีวิตของแจ็คมีร่องรอยของการ 'ถูกจัดฉาก'

การหักหลังของเรมี่อัน, คำโกหกของแอนเดอร์สัน, ความรังเกียจของยูเลีย เรื่องพวกนี้ยังพอว่า

แต่แล้วจู่ๆ แม่ของแจ็คก็มาประสบอุบัติเหตุ จากไปอีกคน

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นใน 'วันเดียวกัน' เหตุการณ์เหล่านี้มันช่างบังเอิญและประจวบเหมาะเกินไปแล้ว พอเอามารวมกัน มันก็เหมือนกับยาแรงหนึ่งขนานที่ใช้เปลี่ยนสันดานคน

ตอนที่ได้ยินเรื่อง 'หมอ' เหวินซีชู่ก็คิดอยู่แล้วว่า หมอวินิจฉัยได้ยังไงว่าแจ็คเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร

จากนั้นเขาก็พิสูจน์ได้ว่า หมอคนนั้นมีแนวโน้มสูงที่จะเป็น 'หมอปลอม'

ถ้างั้น เรื่องบังเอิญมากมายที่เกิดขึ้นในวันเดียวของแจ็ค ก็อาจจะเป็นเรื่องที่ถูก 'ออกแบบ' ไว้แล้วเช่นกัน

ดังนั้น การที่แจ็คกลายเป็นอสูรกาย ทำลายสายสัมพันธ์ทั้งหมดของเจนนิเฟอร์ ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ถูกออกแบบไว้ทั้งหมด

กุญแจสำคัญในการช่วยเหลือเจนนิเฟอร์ อันที่จริงแล้วก็คือการช่วยเหลือแจ็ค

"ในหอคอยพิศวง ระหว่าง 'การแสดง' ของแจ็ค พนักงานบ้านพักคนชราพูดในโทรศัพท์ว่า แม่ของแจ็คประสบ 'อุบัติเหตุ'"

"'อุบัติเหตุ' ก็หมายความว่า หญิงชราไม่ได้ตายตามธรรมชาติ ถ้าให้คาดเดาอย่างสมเหตุสมผล บางทีนี่อาจจะเป็นการ 'ฆาตกรรม' ชัดๆ"

"มีใครบางคนแอบซ่อนอยู่ในเงามืด พยายามที่จะทำลายแจ็ค"

"ข้าคงต้องขอถอนคำพูดที่เคยอธิบายหอคอยปรารถนาไว้ก่อนหน้านี้ ที่นี่มันน่าสนใจพอๆ กับหอคอยพิศวงเลยว่ะ"

...

...

บ้านพักคนชราเมืองมอร์นแห่งที่ 4

แม่ของแจ็คส่วนใหญ่มักจะอยู่ในอาการเหม่อลอย เพราะไม่มีหมอคนไหนยอมมาดูแลเธอพักใหญ่แล้ว

ในบ้านพักคนชราก็เป็นแบบนี้แหละ บ้านพักคนชราหลายแห่ง พวกเจ้าหน้าที่พยาบาลดูแลคนแก่แบบขอไปที ยิ่งคนแก่คนไหนเรื่องมาก ก็ยิ่งไม่เป็นที่ต้อนรับ

คนแก่ที่โหยหาความเอาใจใส่ ก็จะค่อยๆ 'ว่าง่าย' ขึ้น และค่อยๆ เหม่อลอย

ถ้าลูกหลานกตัญญูหรือพูดง่ายๆ ว่า 'มีปัญญา' สักหน่อย ใครเขาจะส่งพ่อแม่มาอยู่บ้านพักคนชรากันล่ะ?

แต่การงานของแจ็คมักจะทำให้เขาออกเช้ามืดกลับดึกดื่น เขาไม่มีทางเลือก จึงทำได้แค่ส่งแม่มาอยู่ที่บ้านพักคนชรา

คนแก่บางคนก็อาศัยการแอบเผย 'ยอดเงินฝาก' ทำให้เจ้าหน้าที่พยาบาลบางคนกระตือรือร้นขึ้นมาได้

เพียงแต่แม่ของแจ็ค เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้น

แจ็คจนมาก ต่อให้เขาจะจ่ายค่าดูแล และจ่ายค่าใช้จ่ายพิเศษอื่นๆ บ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของแม่ได้

แต่วันนี้ แม่ของแจ็คไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

มีคุณหมอหนุ่มหน้าตาใจดีคนหนึ่ง ถึงกับยอมเข็นรถเข็นของเธอ พาเธอออกไปเดินเล่น

แต่เมื่อเธอเข้าไปในลิฟต์ และพบว่าลิฟต์กำลังมุ่งหน้าไปยังชั้นที่สูงขึ้นเรื่อยๆ...

เธอก็เริ่มหวาดกลัว

เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่เคยเห็นหน้าหมอคนนี้มาก่อนเลย

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้น 37 ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของตึกนี้ เธอก็เอ่ยถาม:

"หมอ... คุณหมอคะ... พวกเรา... มาที่นี่ทำไมเหรอคะ?"

"เพื่อความสุขยังไงล่ะ และเพื่อ 'วิวัฒนาการ' อันรุ่งโรจน์ด้วย คุณยาย" หมอยิ้มอย่างน่าขนลุก

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ"

"หมอ" กดไหล่ของหญิงชราเบาๆ:

"งั้นข้าอธิบายให้ฟังก็ได้ คุณคือแม่ของแจ็ค และก็เป็น 'อาหารบำรุง' ของแจ็คด้วย ตอนนี้ ถึงเวลาที่คุณจะต้องแสดงคุณค่าของคุณแล้ว"

"โลกมันเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว และแจ็คก็คือหนึ่งในคนที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้"

"แต่นิสัยของเขา มันไม่เอื้อให้เขาใช้พรสวรรค์ที่มีได้ เขาต้องการความช่วยเหลือเล็กน้อย และข้าก็ต้องการความสุขเล็กน้อยเหมือนกัน"

รถเข็นเคลื่อนเข้าใกล้ขอบดาดฟ้า

"การร่วงหล่นของคุณ จะแลกมากับการผงาดขึ้นของเขา นี่แหละคือความหมายของรักแห่งมารดา ช่างน่าซาบซึ้งจริงๆ ใช่ไหมล่ะ"

น้ำเสียงของ "หมอ" ราวกับกำลังเล่านิทานให้เด็กฟัง

แต่การกระทำของเขากลับทำให้แม่ของแจ็คหวาดกลัวจนตัวสั่น โบกไม้โบกมือปฏิเสธอย่างสิ้นหวัง

"หมอ" เข็นรถเข็น เร่งความเร็วมุ่งหน้าไปยังขอบดาดฟ้า จากนั้นเขาก็ปล่อยมือ ปล่อยให้รถเข็นไถลไปยังขอบดาดฟ้า รอรับการร่วงหล่น

รอยยิ้มของเขาเจิดจ้ายิ่งขึ้น ราวกับกำลังชื่นชมละครตลกชิ้นเอก

แต่ในจังหวะนี้เอง ก็มีแรงมหาศาลกระชากเขาไว้จากด้านหลัง

เสื้อกาวน์สีขาวตัวนั้น ถูกพละกำลังมหาศาลฉีกกระชากจนขาด

ร่างของหมอชะงักงัน จากนั้น มือข้างหนึ่งก็คว้าเข้าที่ลำคอของเขา แล้วกระชากอย่างแรงไปด้านหลัง

"ข้าชอบวิธีการรักษาโรคของแกมาก แต่ก็น่าเสียดาย ที่แกดันเลือกคนไข้ผิดคน"

วิ่งไล่, กระชาก, จากนั้นก็หยุดรถเข็นไว้ ท่วงท่าต่อเนื่องลื่นไหล

สำหรับเหวินซีชู่ที่โลดแล่นอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตายมาตลอด และเชี่ยวชาญกีฬาเอ็กซ์ตรีมแล้ว ปฏิบัติการเมื่อครู่นี้เรียกได้ว่าง่ายดายสบายๆ

"หมอ" คนนั้นล้มก้นจ้ำเบ้า เขามองเหวินซีชู่ที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดออกมาด้วยสีหน้าตกตะลึง

หมอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ในจังหวะสำคัญนี้ ดันมีคนโผล่มาขัดขวางเขา

เรื่องแบบนี้เขาไม่ได้ทำเป็นครั้งแรกซะหน่อย ทำไมครั้งนี้ถึงมีปัญหาได้?

ที่น่าสนใจก็คือ เมื่อเผชิญหน้ากับการกระทำอันรุนแรงของเหวินซีชู่ หมอที่ดูตัวสูงใหญ่คนนี้ กลับไม่ได้เลือกที่จะตอบโต้

ถึงกับมองเหวินซีชู่ด้วยสายตาตื่นตระหนกเล็กน้อยด้วยซ้ำ

การกระทำของเหวินซีชู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันขัดต่อกฎ "หอคอยปรารถนาห้ามใช้ความรุนแรง"

แต่กฎของเกม มันมีไว้ควบคุม 'ชาวบังเกอร์' หรือก็คือ 'ผู้เล่น' เท่านั้น ไม่ได้ควบคุม 'ชาวสามหอคอย'

หมอคนนี้แม้จะไม่ใช่ผู้เล่น แต่เขาก็ค่อนข้างพิเศษ ไม่นับว่าเป็นชาวสามหอคอยในความหมายทั่วไป

เหวินซีชู่ก็สังเกตเห็นเช่นกัน ว่าหมอคนนี้ไม่มีสีหน้าโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย

ผู้อยู่เบื้องหลังที่สามารถบงการโชคชะตาของแจ็คได้ พอเจอกับความรุนแรง ดันมีสีหน้าแบบนี้

นี่ทำให้เขารู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก ดูเหมือนว่าในหอคอยปรารถนา จะมีตัวตนบางอย่างที่เขาคาดไม่ถึงอยู่

(จบตอน)