EP.18 : ลูกพยัคฆ์อเมทิสต์

“อ้อ ใช่ ท่านพี่ มีอีกเรื่องหนึ่ง”

หานเยียนหลานกลอกตาแล้วพูดว่า

“ตอนที่ข้าอยู่ที่เรือนของหลินซวนจือ ข้าเห็นพลังปราณโดยรอบพุ่งเข้าไปในห้องของเขา พอเขาออกมา เขาก็ถือปิ่นปักผมหยกอันหนึ่งไว้ในมือ ข้ามองแวบเดียวก็รู้เลยว่าวัตถุดิบของปิ่นอันนั้นคือหยกเหมันต์เร้นลับ!”

“หยกเหมันต์เร้นลับ!?”

แสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาของหานอวี้หลาน เขากำหมัดแน่นและกล่าวว่า

“ข้าได้ยินมาว่าหยกวิญญาณชนิดนี้เหมาะที่สุดสำหรับทำปิ่นปักผม มันสามารถใช้ทดสอบพิษและล้างพิษได้ และเป็นของขึ้นชื่อของทวีปหนานโจว ชิ้นขนาดเท่ากำปั้นราคาอย่างน้อยก็ 10,000 เหรียญทอง... เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าดูไม่ผิด?”

หานเยียนหลานพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ข้าดูไม่ผิดแน่นอน ตอนที่ท่านพี่ใหญ่ย้ายไปหนานโจวหลังแต่งงาน ข้าเห็นปิ่นปักผมอันหนึ่งในสินเดิมของนาง มันคือปิ่นหยกเหมันต์เร้นลับ และวัตถุดิบของปิ่นอันนั้นเทียบไม่ได้เลยกับอันที่อยู่ในมือของหลินซวนจือ!”

หานอวี้หลานถูกล่อใจในทันที หัวใจของเขาเต้นรัวไม่หยุด การสร้างปิ่นปักผมหยกเหมันต์เร้นลับนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง วัตถุดิบของมันเปราะบางมาก และหากเทคนิคไม่ถูกต้องหรือควบคุมความร้อนได้ไม่เพียงพอ หยกเหมันต์เร้นลับทั้งชิ้นก็จะแตกสลายกลายเป็นเศษขยะ และความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่า

หานอวี้หลานเองก็เป็นช่างฝีมือ เขาย่อมรู้ดีว่าปิ่นปักผมนั้นล้ำค่าเพียงใด

เขาจะต้องได้ปิ่นปักผมอันนั้นมาครอบครอง!

หานอวี้หลานหรี่ตาลงและกล่าว

“เจ้าได้ขอมันจากเขารึเปล่า?”

“ข้าขอแล้วแน่นอน”

หานเยียนหลานกล่าวอย่างหงุดหงิดขณะพูดต่อ

“แต่เขายืนกรานว่าจะให้ปิ่นปักผมนั้นกับคู่ของเขาหลังจากแต่งงานแล้ว และท่าทีของเขาก็หนักแน่นมากจนไม่มีช่องให้เจรจาเลย ทำไมท่านไม่แต่งงานกับเขาไปก่อน แล้วค่อยหย่ากับเขาหลังจากได้ปิ่นนั่นมาล่ะ”

“นั่นเป็นไปไม่ได้”

หานอวี้หลานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แม้ว่าเขาจะโลภ แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยให้ความโลภมาบดบังความคิด

“ถ้าข้าถอนหมั้น ข้ายังสามารถพูดได้ว่าเป็นเพราะหลินซวนจือไม่คู่ควรกับข้า แต่ถ้าข้าหย่ากับเขาหลังจากที่เราแต่งงานกัน นั่นก็จะเป็นการตบหน้าตระกูลหลินทั้งตระกูล แม้ว่าตระกูลหลินจะไม่เห็นค่าหลินซวนจือมากนัก แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมถูกหยามหน้าเช่นนั้นแน่”

“งั้นท่านก็แค่ฆ่าหลินซวนจือซะสิ”

ใบหน้าเล็กๆ ของหานเยียนหลานปรากฏรอยยิ้มอันอำมหิต นางกะพริบตาและกล่าวว่า

“ถ้าเขาตายหลังจากที่พวกท่านแต่งงานกันแล้ว ท่านก็จะไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป”

หานอวี้หลานหรี่ตาลงเล็กน้อยและดูเหมือนจะกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมื่อหลินซวนจือลุกจากเตียง เขาก็ตระหนักว่าเยี่ยนเทียนเหินหายไป

เขากำลังวางแผนที่จะออกไปตามหาเขา แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงทางเข้าลานเรือน เขาก็เห็นเยี่ยนเทียนเหินเดินกะเผลกกลับมาจากที่ไกลๆ และยังมีลูกบอลสีขาวเล็กๆ ลูกหนึ่งเดินตามเขาอยู่ข้างๆ

ลูกบอลเล็กๆ นี้มีดวงตาสีอเมทิสต์คู่หนึ่งและขนสีขาวบริสุทธิ์ มันคือลูกพยัคฆ์ขาวอเมทิสต์ พวกมันเป็นฝาแฝดที่หลินจ้าน ผู้ซึ่งออกไปค้นหาสมบัติในโลกมิติเล็กแห่งหนึ่ง เก็บมาด้วยตนเองจากข้างๆ อสูรพยัคฆ์อเมทิสต์ตัวหนึ่งที่กำลังจะตาย

ในตอนนั้น ลูกพยัคฆ์ทั้งสองตัวยังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ

ช่วงวัยทารกของพยัคฆ์อเมทิสต์ถือว่าค่อนข้างนาน อสูรก็จำเป็นต้องเพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรเพื่อที่จะเติบโตขึ้นเช่นกัน ตอนที่หลินจ้านยังมีชีวิตอยู่ พยัคฆ์ขาวอเมทิสต์ได้กินอาหารวิญญาณทุกชนิด แต่พวกมันก็ยังไม่โตขึ้นมากนักในเจ็ดปี แม้ว่าขนของพวกมันจะเงางามและนุ่มนวลขึ้นมากก็ตาม

และนับตั้งแต่การหายตัวไปของหลินจ้าน สถานการณ์ของเยี่ยนเทียนเหินก็แย่ลงทุกวัน ลูกพยัคฆ์ก็ย่อมไม่สามารถกินอาหารที่อุดมไปด้วยพลังปราณได้ และการเจริญเติบโตของพวกมันก็ช้าลงไปอีก

แต่โชคดีที่จวนตระกูลหลินมีพลังปราณอุดมสมบูรณ์ ลูกพยัคฆ์จึงยังสามารถขุดหาอาหารที่เต็มไปด้วยพลังปราณกินเองได้