EP.2 : ราวกับถูกสิง

ผู้คนที่มายังโถงประลองยุทธ์ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนชนชั้นล่าง คำพูดคำจาที่หลุดออกมาจากปากจึงมักเป็นคำหยาบโลนที่ไม่น่าฟัง

หลินซวนจือเปิดเปลือกตาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดขึ้น เขานอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นและร่างกายก็ราวกับจะแหลกสลาย กระดูกสะโพกของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากเดิม ดูเหมือนว่าจะหักไปแล้ว

แต่ถึงกระนั้น หลินซวนจือก็ยังพยายามดิ้นรนหันศีรษะไปมองเด็กหนุ่ม

“ข้ามีเงิน ข้ามีเงิน หนึ่งพันเหรียญทอง เพื่อไถ่ตัวพี่ใหญ่ของข้า!” เด็กหนุ่มตะโกนพร้อมกับรีบยัดตั๋วเงินทองคำใส่มือของผู้คุมโถงประลองยุทธ์

ผู้คุมขมวดคิ้ว แล้วหรี่ตามองตั๋วเงินในมือ

เยี่ยนเทียนเหินกลัวว่าชายผู้นี้จะไม่ยอมรับ จึงกล่าวเสริมอย่างร้อนรน : “ก่อนหน้านี้ท่านบอกเองว่าจะยอมปล่อยพี่ใหญ่ของข้าไปหากมีเงินหนึ่งพันเหรียญทอง ท่านจะคืนคำไม่ได้นะ!”

“เจ้าหนู จะรีบร้อนไปไย? ข้าพูดหรือว่าจะไม่รับ? ไปๆๆ ไปยืนอยู่ข้างๆ อย่ามายืนเกะกะข้าตรงนี้”

ผู้คุมรีบโบกมือไล่เยี่ยนเทียนเหินที่นำเงินมาส่งให้ราวกับกำลังไล่แมลงวัน จากนั้นจึงก้มลงมองตราประทับบนตั๋วเงิน มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะม้วนตั๋วเงินแล้วยัดเข้าไปในถุงมิติของตน

เจ้าเด็กนี่หาเงินเก่งจริงๆ แต่ก็น่าจะเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่หลินซวนจือมีเก็บไว้แล้วกระมัง

จากนั้นผู้คุมก็กวักมือเรียกและพูดสองสามคำกับผู้ดูแลที่อยู่ข้างๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนขึ้นไปบนเวทีเพื่อประกาศ : “ข้าขอประกาศให้ผู้ชนะในการประลองครั้งนี้คือ… อู๋ชิงจง!”

หลังสิ้นเสียงประกาศ เด็กหนุ่มร่างผอมบางก็รีบวิ่งขึ้นไปบนเวทีทันที

แต่การเคลื่อนไหวของเขาเห็นได้ชัดว่าเชื่องช้าเล็กน้อย ขาซ้ายของเขาออกแรงได้ไม่เต็มที่

เยี่ยนเทียนเหินคุกเข่าลงข้างๆ หลินซวนจือด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เขามองพี่ชายที่อาภรณ์สีขาวชุ่มโชกไปด้วยเลือดแล้วทำอะไรไม่ถูก

เยี่ยนเทียนเหินเคยเห็นหลินซวนจือได้รับบาดเจ็บมาก่อน แต่เขาไม่เคยเห็นหลินซวนจือที่บาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้

อย่าบอกนะว่าหลินซวนจือกำลังจะตาย?

เยี่ยนเทียนเหินขมวดคิ้วมุ่น และใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยรอยริ้วสีดำอมน้ำเงินก็ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

เยี่ยนเทียนเหินในตอนนี้ไม่ได้คิดถึงหนี้ห้าร้อยเหรียญทองที่เขายังคงแบกรับอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ว่าจะหาเงินจำนวนนั้นมาคืนได้อย่างไร!

ดวงตาของเยี่ยนเทียนเหินเริ่มแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขากังวลเกินไป หรือเพราะพี่ชายของเขาถูกรังแกจนถึงขั้นนี้กันแน่

แขนทั้งสองข้างที่เล็กราวกับกิ่งไม้ของเขาโอบกอดหลินซวนจือ พยายามจะดึงร่างนั้นขึ้นมาบนหลังของตน

สติของหลินซวนจือเริ่มกลับมาแจ่มชัดขึ้น เขามองเด็กหนุ่มร่างผอมบางที่ใบหน้าแปลกประหลาดอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่นิ้ว ปลายจมูกของเขาก็เริ่มรู้สึกแสบร้อน ความรู้สึกนานัปการประเดประดังเข้ามาในใจของเขา ทั้งเปรี้ยวหวานขมเผ็ดปะปนกันไปหมด หัวใจของเขาก็พลันรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกค้อนหนักทุบจนแหลกละเอียด

“เจ้าใกล้จะอายุสิบสามแล้ว เหตุใดยังขี้แงเช่นนี้อีก?” หลินซวนจือยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ปาดหยดน้ำตาบนใบหน้าของเยี่ยนเทียนเหินและเผยรอยยิ้มจริงใจออกมาพร้อมกับกล่าวว่า

“กลับบ้านกันเถอะ”

เยี่ยนเทียนเหินพยักหน้าอย่างจริงจังในตอนแรก จากนั้นก็มองหลินซวนจือด้วยสีหน้าตะลึงงันในทันที

พี่ใหญ่ของเขา สัมผัสใบหน้าของเขาเมื่อครู่ แถมยังบอกว่าจะกลับบ้านพร้อมกันอีกงั้นหรือ?

เขาคงไม่ได้ถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงหรอกนะ?

หรือว่าเขาถูกใครบางคนสิงร่างกันแน่?!

หลินซวนจือพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะพยุงร่างกายที่เจ็บปวดไปทั่ว เขาใช้มือข้างหนึ่งวางบนไหล่ที่บอบบางของเยี่ยนเทียนเหินเพื่อเป็นหลักยึด โดยถ่ายน้ำหนักตัวส่วนใหญ่ไปที่เยี่ยนเทียนเหิน ท่ามกลางสายตาคลุมเครือของฝูงชน เขาเดินกะเผลกลงจากเวทีด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง

ในขณะเดียวกัน เยี่ยนเทียนเหินกลับตกอยู่ในอาการไม่อยากจะเชื่อ เห็นได้ชัดว่าเขายังคงตกอยู่ในภวังค์แห่งความตกใจจากน้ำเสียงอ่อนโยนที่หลินซวนจือพูดกับเขาและยังไม่สามารถดึงสติกลับมาได้