บทที่ 28 ว่าจ้างนักฆ่า

ทุกครั้งที่ซูหรงหยุดเดิน เธอก็จะเหลียวมองออกไปนอกคุกใต้ดิน หวังว่าจะเห็นใครสักคนที่คุ้นเคยมารับเธอกลับบ้าน

แต่กลับไม่มีใครเลย!

ทำไมท่านพ่อถึงไม่มา?

ฉู่หยุนเหิงก็ไม่มา! แม้แต่คนที่ควรจะมาปล่อยเธอออกไปก็ไม่มี!

คุกใต้ดินแห่งนี้ชื้นแฉะและมืดทึบ หนูและแมลงน่ารังเกียจวิ่งพล่านไปมา สกปรกจนแทบทนไม่ได้ ซูหรงไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่ชั่วขณะเดียว

ความไม่พอใจและความแค้นฉายแววในดวงตา

คนที่ควรจะตกอยู่ในสภาพนี้ควรเป็นหยุนเจิงนังสารเลวนั่น ไม่ใช่เธอ!

ในห้วงเวลาที่แต่ละวินาทีเหมือนยาวนานเป็นปี ซูหรงรู้สึกถึงความเกลียดชังและโกรธแค้นต่อหยุนเจิงอย่างรุนแรงที่สุด

วันนั้นเธอควรจะใช้กระบี่แทงหยุนเจิงให้ตายเสียตั้งแต่แรก ไม่ปล่อยให้มีโอกาสรอดชีวิตอีก!

……

ประมาณสองชั่วยามต่อมา ชายหนุ่มรูปงามในชุดครามเดินเข้ามาในคุกใต้ดิน ด้านหลังเขามีองครักษ์สองแถวติดตาม

เมื่อซูหรงเห็นฉู่หยุนเหิง หัวใจเธอพลันเต็มไปด้วยความดีใจและคาดหวัง แต่ลึก ๆ กลับรู้สึกน้อยใจ

“องค์ชาย...” ซูหรงเอ่ยเสียงแผ่วหวานปนเศร้า

“ยังจะช้าอยู่ทำไม รีบเปิดประตู!” ฉู่หยุนเหิงกล่าวเสียงขรึม

“ขอรับ องค์ชายสาม”

องครักษ์นำกุญแจมาไขประตูให้ซูหรง

ซูหรงเดินออกมาด้วยดวงหน้าชุ่มน้ำตา กำลังจะโผเข้ากอดเขาเพื่อระบายความในใจ ทว่าเขากลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แววตาแวบหนึ่งเผยความรังเกียจอย่างรวดเร็ว

ซูหรงจับจ้องสายตานั้นได้ถนัด เธอรู้สึกอับอายและไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงรังเกียจตน

เธอข่มอารมณ์ พยายามสงบใจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาวางท่าทางอ่อนหวานน่ารักดังเดิม

ซูหรงย่อกายคำนับอย่างสุภาพ “ซูหรงขอคารวะองค์ชายสามเพคะ”

ฉู่หยุนเหิงได้ยินน้ำเสียงห่างเหินของเธอ ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือไล่องครักษ์ออกไป แล้วเดินเข้ามาใกล้ซูหรง เอ่ยเสียงเบา

“หรงเอ๋อร์ เรื่องเมื่อคืนข้าได้ยินมาบ้างแล้ว ตอนนี้ข่าวลือระหว่างเจ้ากับข้าแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ข้าเองก็ไม่อาจกอดเจ้าออกหน้าออกตาได้ ไม่ใช่เพียงเพื่อข้า แต่เพื่อชื่อเสียงของเจ้าด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความขุ่นเคืองในใจซูหรงก็ลดลงไปบ้าง

ฉู่หยุนเหิงถามเสียงเข้ม “แต่เจ้ากับองค์ชายห้ามันเรื่องอะไรกันแน่?”

ซูหรงรีบแก้ตัว “องค์ชาย หม่อมฉันไม่ได้มีอะไรกับองค์ชายห้าเลย คนที่มีสัมพันธ์กับองค์ชายห้าคือหยุนเจิงต่างหาก! ครั้งนี้ก็เป็นหยุนเจิงที่ใส่ร้ายหม่อมฉัน ทำให้ไทเฮาทรงผิดหวังในตัวหม่อมฉัน!”

“หม่อมฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่กลับมาจากป่าเปลวเพลิง หยุนเจิงก็จ้องเล่นงานหม่อมฉันตลอด ไม่เพียงแต่ให้องครักษ์ลับของจวนอ๋องหยุนทำร้ายหม่อมฉัน ยังสั่งให้โยนหม่อมฉันออกไปหน้าประตูจวน ทำให้ต้องอับอายต่อหน้าผู้คน...”

พูดถึงตรงนี้ ซูหรงก็สะอื้นเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “ครั้งนั้นหม่อมฉันก็ให้อภัยนางแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ในงานเลี้ยงร้อยบุปผาคราวนี้ นางก็ยังจ้องจะเล่นงานหม่อมฉันอีก...”

เมื่อฉู่หยุนเหิงได้ยินชื่อ ‘หยุนเจิง’ เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งได้ฟังเรื่องราวความชั่วร้ายของหยุนเจิง เขาก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงและเกลียดชัง

ตั้งแต่เด็ก เขาต้องถูกเยาะเย้ยเพราะคู่หมั้นไร้ค่าคนนี้ แม้เขาจะเป็นอัจฉริยะของแคว้นต้าฉู่ แต่เพราะหยุนเจิง เขาก็กลายเป็นตราบาป กลายเป็นขี้ปากของคนทั้งแผ่นดิน!

ฉู่หยุนเหิงเอ่ยอย่างรังเกียจ “คนไร้ค่าแบบนั้นควรจะอยู่เงียบ ๆ ในซอกมุม ไม่ควรโผล่มาขวางทางเราอีก!”

ซูหรงแสร้งทำเป็นตกใจ “องค์ชาย...”

“ในต้าฉู่มีองค์กรนักฆ่า ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าชีวิตของหยุนเจิงไร้ค่าคนนั้นจะมีค่าแค่ไหน?” ในดวงตาของฉู่หยุนเหิงฉายแววอำมหิตและความมุ่งร้ายอย่างรุนแรง

ซูหรงพยายามกลั้นความยินดีในใจ สีหน้าแสดงความลังเล “องค์ชาย...หยุนเจิงนาง...”

เขาตัดบทเสียงเข้ม “หรงเอ๋อร์ข้ารู้ว่าเจ้าจิตใจดี แต่หยุนเจิงเล่นงานเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความแค้นนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้! ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเจ้า แต่ยังเพราะความอัดอั้นในใจข้ามาตลอดหลายปี เจ้าอย่าห้ามข้าเลย ได้ไหม?”

ซูหรงก้มหน้า มุมปากยกยิ้มเย็นเฉียบ

เธอไม่มีทางห้ามเขาแน่!

เธอหวังให้หยุนเจิงตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นหมื่นครั้งก็ยังไม่สาสม!

_

หยุนเจิงนอนพักจนถึงเที่ยงวัน ตื่นขึ้นมาก็กินอาหาร แล้วตรงไปยังฉือเมี่ยวเก๋อทางทิศตะวันตกของขวนอ๋องเพื่อเยี่ยมท่านอา

ในห้อง ท่านอาหยุนเหมียวนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวดูน่าสงสาร

คราวนี้ ดวงตาโลหิตของหยุนเจิงกลับตื่นขึ้นเร็วกว่าที่เธอคาดไว้ เธอจึงตั้งใจจะใช้ดวงตาโลหิตตรวจสอบสภาพร่างกายภายในของท่านอาอย่างละเอียด

หยุนเจิงใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางแนบชิดกัน รวบรวมพลังวิญญาณแล้ววาดผ่านเบา ๆ หน้าดวงตาที่ปิดอยู่

เมื่อเธอลืมตาขึ้น ดวงตาโลหิตสีแดงฉานอันน่าพรั่นพรึงก็ปรากฏ!

หยุนเจิงตรวจดูร่างกายของท่านอาหยุนเหมียวอย่างถี่ถ้วนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วพบว่าสภาพแย่ยิ่งกว่าที่คาดไว้

ตลอด 7 ปีที่เป็นอัมพาต พิษสะสมในขาทั้งสองจนกล้ามเนื้อน่องเกือบเน่าเสีย และตันเถียนก็เริ่มถูกพิษกัดกร่อน

โดยปกติแล้ว ตันเถียนมักไม่ถูกพิษประเภทนี้ทำลายได้ง่าย ๆ

แต่เพราะคุณหนูรองฟางแห่งตระกูลฟางฝังลูกแก้วอัปมงคลไว้ในท้องท่านอา ซึ่งเป็นจุดที่ใกล้กับตันเถียนมากที่สุด

พลังอัปมงคลจากลูกแก้วแห่งเคราะห์ร้ายจึงแผ่ซ่านเข้าสู่ตันเถียนของท่านอา

แววตาของหยุนเจิงเย็นเยียบ เธอคิดว่าตัวเองใจอ่อนเกินไปกับพวกตระกูลฟาง!

หยุนเจิงเก็บดวงตาโลหิตกลับ นั่งลงข้างเตียงท่านอาหยุนเหมียว กุมมืออุ่นเย็นของท่านอาไว้แล้วกล่าวว่า “ท่านอา อดทนอีกหน่อยนะ รอให้ข้าหาสมุนไพรตัวสุดท้ายได้ ข้าจะรักษาท่านอาให้หายเอง”

สมุนไพรตัวสุดท้ายนั้นคือ ‘ผลฮวากั๋วม่วง’

ผลฮวากั๋วม่วงเป็นสมุนไพรวิญญาณระดับตี้ผิ่นขั้นต้น มีเงินทองเท่าไรก็หาซื้อไม่ได้!

ยิ่งในแคว้นเล็ก ๆ อย่างต้าฉู่ ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่

ตอนนี้ เธอคงต้องไปดูที่ไป๋เฉ่าถังหรือไม่ก็งานประมูลหลิงเทียน

ตลาดมืดเธอไปมาแล้วเมื่อสองวันก่อน เพิ่งแลกเปลี่ยนยันต์ 50 แผ่นกับผู้ดูแลหลินหลางถัง ทำให้ตอนนี้เธอถือว่ามีเงินพอตัว

ถ้าในไป๋เฉ่าถังกับงานประมูลหลิงเทียนยังหาไม่ได้ เธอก็จะบุกป่าเปลวเพลิงด้วยตัวเอง

หลังจากกลับไปยังหออวิ๋นเฟย หยุนเจิงก็พาเยว่จี๋กับองครักษ์อีก 6 คนออกไปด้วย

ในสายตาคนทั่วไป เธอคือคุณหนูไร้ค่า หากออกไปข้างนอกโดยไม่มีองครักษ์ติดตาม ก็เหมือนหาเรื่องให้โดนรังแก!

ตอนนี้เธอยังไม่คิดจะเปิดเผยพลังที่แท้จริง การมีองครักษ์ไว้ข่มขวัญคนก็ยังมีประโยชน์

เป้าหมายแรกของเธอวันนี้คือไป๋เฉ่าถัง เพื่อสอบถามเรื่องผลฮวากั๋วม่วง

เยว่จี๋ถามอย่างงุนงง “คุณหนู วันนี้ออกมาข้างนอกกะทันหันแบบนี้ มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

“จะไปไป๋เฉ่าถังน่ะสิ” หยุนเจิงดีดหน้าผากเยว่จี๋เบา ๆ

เยว่จี๋ร้องอุทานเบา ๆ พลางลูบหน้าผากตัวเองอย่างตกใจ “ไป๋เฉ่าถัง? คุณหนู ไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมเจ้าคะ?”

สีหน้าของเยว่จี๋ดูสิ้นหวังทันที

แม้แต่ 6 องครักษ์ที่ตามหลังหยุนเจิงก็ยังแสดงสีหน้าตกใจและอึดอัด

หยุนเจิงมองเธอแล้วถาม “ข้าดูเหมือนพูดเล่นหรือ?”

เยว่จี๋รีบเตือนด้วยความหวังดี “...ไม่นะเจ้าคะ แต่คุณหนูต้องคิดให้ดีนะ ที่นั่นเขาซื้อขายกันด้วยหินวิญญาณนะเจ้าคะ”

หยุนเจิง “......” ข้ารู้อยู่แล้วล่ะ

เยว่จี๋คงคิดว่าเธอไม่มีเงิน กลัวว่าจะถูกคนของไป๋เฉ่าถังดูถูก

หยุนเจิงตบไหล่เยว่จี๋เบา ๆ “วางใจเถอะ คุณหนูของเจ้า มีหินวิญญาณเหลือเฟือ!”