ปิด (1)

“การติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”

“ขอบคุณมากครับ!”

ในที่สุด คอกสำหรับพีซก็สร้างเสร็จเสียที ผมมองดูบ้านใหม่ของพีซด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างไม่มีเหตุผล

มันมีผนังกระจกที่สะอาดสะอ้าน สิ่งอำนวยความสะดวกในการฟอกอากาศ ห้องปรับอุณหภูมิร้อนเย็น และแม้กระทั่งที่หลบภัยที่ทำจากไม้เนื้อแข็ง ดังนั้นแทนที่จะเรียกว่าคอกอสูร มันดูเหมือนห้องสูบบุหรี่ระดับไฮคลาสมากกว่า

ด้วยขนาดที่กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหนึ่งของห้องนั่งเล่น มันจึงใหญ่โตอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้อยู่ตัวเดียวก็คงไม่อึดอัด

นอกจากคอกแล้ว ประตูด้านในของทางเข้าก็ถูกเปลี่ยนเป็นบานที่แข็งแรงกว่าเดิม กระจกทั้งหมดในห้องนั่งเล่นเดิมทีก็เป็นกระจกที่สั่งทำพิเศษอยู่แล้ว พวกเขาเลยบอกว่าไม่น่าจะมีปัญหา

ทันทีที่การเตรียมการเสร็จสิ้น ผมก็ตรงไปที่เรือนกระจกของยูฮยอนแล้วพาพีซมา เมื่อผมวางมันลงบนพื้นห้องนั่งเล่น มันก็มีท่าทีเก้ๆ กังๆ กับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอยู่เพียงครู่เดียว และในไม่ช้าก็เริ่มสำรวจไปรอบๆ พลางขยับปลายจมูกฟุดฟิด

“ห้ามกัดสายไฟนะ”

ถึงแม้ว่าสายไฟจะถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบมากจนแทบไม่มีส่วนไหนที่โผล่ออกมาเลยก็ตาม

“เดี๋ยวจะมีคุณลุงคนหนึ่งมา อย่าไปกัดเขาล่ะ”

ยูมยองอูไปที่บ้านของเขาเพื่อขนของมา ถึงตัวจะขนาดเท่าแมว แต่พีซมีค่าสถานะระดับแรงค์ C และมยองอูเป็นแรงค์ F ดังนั้นถ้าสองคนนี้สู้กัน ยูมยองอูคงจะน็อกเอาต์ทันที ผมควรจะระวังไม่ให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง

ครืออออ!

พีซที่สำรวจจากห้องนั่งเล่นต่อเนื่องไปยังห้องครัว เดินมาที่เท้าของผมราวกับพอใจแล้วก็นอนแผ่หงายท้อง ทันทีที่ผมอุ้มเจ้าตัวที่กำลังส่งเสียงครางในลำคอขึ้นมา มันก็เกาะติดทันทีเหมือนกับรออยู่แล้ว

“พีซของฉัน ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ”

ผมจะปล่อยให้มันอดอยากได้อย่างไรกัน? ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่สามารถหยุดการเติบโตของมันได้… ผมควรจะสอนภาษาเกาหลีให้มันดีไหมนะ?

ผมอุ้มพีซไปนั่งบนโซฟาแล้วเปิดทีวี แสงสว่างวาบขึ้นจากโทรทัศน์ขนาดค่อนข้างใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังและมีรายการพิเศษกำลังออกอากาศอยู่ ฉากหลังไม่ใช่ที่ไหนอื่นนอกจากสมาคมฮันเตอร์

นักข่าวกำลังพูดเจื้อยแจ้วอย่างตื่นเต้นว่าในไม่ช้าจะมีผู้ปลุกพลังแรงค์ S คนใหม่ของเกาหลีปรากฏตัวขึ้น

“เยริมน่าจะไปลงทะเบียนเป็นผู้ปลุกพลังแล้ว”

เพิ่งจะเที่ยงวันเอง เธอไปแต่เช้าเลย ไม่นานกล้องก็ซูมเข้าไปที่รถคันหนึ่งที่กำลังเข้ามาในลานจอดรถของสมาคม รถหยุดลงและคิมจียอน ฮันเตอร์แรงค์ A ของกิลด์แฮยอนก็ลงมาจากที่นั่งคนขับ จากนั้นเยริมก็ปรากฏตัวขึ้นบนจอเช่นกัน

“เธองอนที่ฉันไม่ไปด้วย แต่ก็ดูสบายดีนี่นา”

หรือว่าเป็นเพราะพวกเขาจัดฉากสำหรับออกทีวี? มันเยี่ยมมากที่ได้เห็นสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจนั่น

กล้องตามติดเธอไปอย่างไม่ลดละตลอดทางจนถึงอาคารสมาคมและห้องวัดระดับสูง ท่าทีของเยริมขณะให้สัมภาษณ์ก่อนเข้ารับการวัดระดับนั้นเป็นธรรมชาติอย่างยิ่งจนดูเหมือนว่าเธอเชี่ยวชาญในเรื่องนี้ เธอทำได้ดี

“พีซ ดูนั่นสิ นั่นพี่เยริมนะ ต่อไปแกจะได้เจอพี่สาวคนนี้บ่อยๆ”

ผมพูดพลางจับขาหน้าทั้งสองข้างของพีซแล้วโบกไปมา พี่สาวที่แกต้องสนิทด้วย… เดี๋ยวนะ คำว่า ‘พี่สาว’ มันถูกต้องแล้วเหรอ?

‘…ว่าแต่พีซเพศอะไรกันนะ?’

ผมไม่ได้ตรวจสอบเลยว่าเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย ผมก็ไม่ได้ยินอะไรจากยูฮยอนด้วย เมื่อผมก้มลงมองหน้าพีซ ดวงตาสีทองกลมโตสองข้างก็มองตอบกลับมา

...น่ารัก >///<

ผมดูจากรูปลักษณ์ภายนอกไม่ออก

“อืม… ฉันควรจะตรวจสอบเร็วๆ นี้ดีไหมนะ?”

ผมน่าจะรู้ถ้าจับมันหงายท้อง

“พีซ อยู่นิ่งๆ นะ~ มานอนเล่นกันสักหน่อย”

ผมวางมันลงบนโซฟาแล้วค่อยๆ พลิกตัวมัน บางทีพีซอาจจะคิดว่าเรากำลังเล่นกันอยู่ มันก็เลยไม่ได้ขัดขืนอะไรแถมยังกระดิกหางอีกด้วย มาดูกัน นี่คือรูทวาร แล้วก็…

อืม…

เอ่อ……

“……มันไม่มี”

มันไม่มีทั้งสองอย่างเลย อะไรกัน มันเก็บเข้าไปได้เหรอ? สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็มีรูปแบบที่เก็บซ่อนอวัยวะเพศได้ด้วยเหรอ? แน่นอนว่ามันเป็นมอนสเตอร์ ดังนั้นจึงไม่สามารถคาดหวังสามัญสำนึกแบบปกติได้

“เออ ช่างมันเถอะ”

ไม่ว่าจะเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย ขอแค่โตมาอย่างแข็งแรงและดีก็พอแล้ว นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ อุ้งเท้าหน้าเล็กๆ คว้ามือของผมแล้วงับเบาๆ อย่างไม่เจ็บ ผมตอบสนองด้วยการเกาแผงคอที่อ่อนนุ่มตรงท้ายทอยของมันแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

เอาล่ะ ผมควรจะเริ่มเตรียมการจัดหาเงินทุนสำหรับชีวิตของผมอย่างช้าๆ

คว้างง

ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในห้อง พีซก็ร้องแล้วรีบตามมา ผมไม่มีทางเลือกนอกจากต้องอุ้มเจ้านั่นไว้ แล้วก็เปิดคอมพิวเตอร์

ผมแวะไปธนาคารเมื่อเช้านี้ จัดการสมุดบัญชีของผมเรียบร้อยแล้วและยังเปิดบัญชีใหม่สำหรับเล่นหุ้นด้วย มันคงจะโอเคถ้าผมเหลือเงินไว้ใช้สักสิบล้านวอนแล้วเอาที่เหลือไปลงทุน

ผมกำลังคิดว่าจะซื้อหุ้นบริษัทยาที่จะประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายในอีกสองเดือนก่อน แล้วค่อยเอาเงินที่เพิ่มขึ้นไปลงทุนในที่ต่างๆ ที่จะฮิตติดลมบนอย่างแน่นอน

ไม่มีทางที่อนาคตจะเป็นเหมือนเดิม 100% ดังนั้นมันคงจะดีกว่าถ้าจะแบ่งความเสี่ยงออกไป

‘ยาปลูกผมจะถูกพัฒนาอย่างถูกต้องใช่ไหมนะ?’

มันก็แค่สองเดือนหลังจากนี้ เพราะฉะนั้นมันคงจะไม่เปลี่ยนไปหรอก

หลังจากโอนเงินออกไปแล้ว ผมก็ท่องเว็บพอร์ทัล มีความโกลาหลอยู่ทุกหนทุกแห่งจากการปรากฏตัวของแรงค์ S คนใหม่ ในบรรดานั้น ก็มีนักข่าวขยะที่กำลังเขียนนิยายเกี่ยวกับพ่อแม่ผู้ล่วงลับของเยริมด้วย

ไอ้พวกบ้าเอ๊ย!

ผมรีบทำเป็นไฟล์ PDF แล้วรายงานไปที่ทีมประชาสัมพันธ์ของกิลด์แฮยอน

ครืออออ

เนื่องจากผมนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์เป็นเวลานาน พีซก็เริ่มจะงอแง ทันทีที่ผมละมือจากเมาส์เพื่อปลอบมัน …

แกร๊บ!

อุ้งเท้าหน้าเล็กๆ ทุบเมาส์จนแบนราวกับกำลังจับแมลงสาบ …พีซของฉัน แกคงจะเบื่อสินะ

“ถึงจะเบื่อ แต่ก็ทำลายข้าวของแบบนี้ไม่ได้นะ พ่อจะจนไปอีกสักพักนะ”

ค่าครองชีพเป็นศูนย์และเงินเดือนสามแสนวอนไม่ใช่จำนวนเงินที่น้อย แต่เพื่อความไม่ประมาท ผมต้องประหยัดหน่อย

ในเมื่อมันเป็นจำนวนเงินที่จะหายไปครึ่งหนึ่งถ้าผมเข้าไปในดันเจี้ยน และผมก็สามารถเข้าไปได้แค่ดันเจี้ยนระดับต่ำเท่านั้น นอกจากนั้น สถานการณ์ที่ผมต้องการเงินก็สามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

“เมาส์ตัวหนึ่งคงไม่เท่าไหร่ แต่คอมพิวเตอร์กับโทรศัพท์มือถือห้ามนะ มันแพงที่จะซื้อของใหม่ที่ใช้งานได้”

แง้ววว

เมื่อได้ยินคำพูดที่กล่าวหา พีซก็รีบทำตัวน่ารักอย่างมีไหวพริบ มันเลียมือของผมและกระดิกหางอย่างขี้เล่น

เมื่อเห็นแบบนี้ ผมก็สงสัยว่ามันจะเข้าใจคำพูดอย่าง ‘ฉันรักเธอ’ ได้อย่างรวดเร็วหรือไม่ มันคงจะเยี่ยมมากถ้าผมสามารถใช้คีย์เวิร์ดได้สำเร็จโดยไม่ต้องปล่อยให้เด็กน่าสงสารคนนี้อดอยาก

ผมไปที่ห้องครัว ให้อาหารพีซแล้วก็กินอาหารกลางวันของตัวเอง ถึงแม้ว่ายูมยองอูจะไม่เคยทำอาหารมาก่อน เขาก็ทำกับข้าวได้ดีพอสมควร

มันเป็นเพราะทักษะฝีมือพื้นฐานของเขาหรือเปล่านะ? หลังจากผ่านไปหนึ่งถึงสองเดือน เขาอาจจะกลายเป็นพ่อครัวชั้นหนึ่งโดยไม่คาดคิดก็ได้