บทที่ 5 - แผนชั่ว

บทที่ 5 - แผนชั่ว

◉◉◉◉◉

ทันทีที่ทั้งสามคนออกจากเขตตะวันออก เซธก็หยิบขวดยาสีเทาออกมา ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นแววตากรุ้มกริ่ม

“ฮ่าๆๆ… ในที่สุดก็ได้ยานี่มา!”

“เซธ ยานี่มันจะใช้ได้ผลจริงๆ เหรอ?” มาเฟยขมวดคิ้วถาม ดูเหมือนจะกังวลอยู่บ้าง “อย่าให้ถึงตอนลงมือแล้วมันหมดฤทธิ์กลางคันล่ะ”

“ไม่ต้องห่วงน่า” เซธตบไหล่มาเฟยเบาๆ ให้เขาไม่ต้องกังวล “ยานี่เป็นของที่ ‘เภสัชกร’ ปรุงขึ้นมาเองเลยนะ ถึงแม้จะสลายไปในสองนาทีถ้าโดนอากาศ แต่ตราบใดที่ได้กลิ่นก่อนที่มันจะหมดฤทธิ์ ต่อให้เป็นนักผจญภัยก็ต้องโดน!”

“ใช่แล้วมาเฟย ไม่ต้องกังวลเลย นี่เราเสียไปตั้งสองเหรียญทองกว่าจะได้มานะ” อังเดรก็พูดเสริมด้วยรอยยิ้ม

แต่เมื่อพูดถึงสองเหรียญทอง ใบหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความเสียดายออกมา เพราะในสองเหรียญทองนั้น เขาคนเดียวก็ออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว!

แถมพวกเขายังต้องซื้อยาถอนพิษให้ตัวเองอีก ซึ่งก็ไม่ใช่ถูกๆ เลย

เพื่อที่จะซื้อยาพวกนี้ เขาแทบจะใช้เงินเก็บจนหมดตัว

‘แต่ว่า ถ้าเรื่องมันสำเร็จ เงินที่เสียไปก็คุ้มค่า!’

อังเดรนึกถึงเรื่องที่พวกเขาจะทำคืนนี้ ใบหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทีลามกออกมา เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก

ยาที่พวกเขาซื้อมาในคืนนี้ คือยาสลบ!

ยาสลบชนิดนี้ คนธรรมดาแค่ได้กลิ่น ก็จะหมดสติไปแปดชั่วโมง ไม่ว่าจะโดนทำอะไรก็จะไม่รู้สึกตัว

และเป้าหมายของพวกเขา ก็คือการใช้ยานี้รมเอเลียที่กำลังหลับใหลให้สลบไปในคืนนี้ ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ก็คงไม่ต้องพูดอะไรมาก คนที่รู้ก็รู้กันดี

สาเหตุที่ทำเช่นนี้ หนึ่งคือเพื่อแก้แค้นที่เอเลียคอยขัดขวางพวกเขาตอนที่รังแกเรย์มอน ทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างมาก สองคือ เอเลียเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตา ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสาวน้อยต่างเผ่าพันธุ์ในย่านโคมแดงของเขตตะวันออกเลย

“หลังจากคืนนี้ไปแล้ว ดูสิว่าเอเลียจะยังกล้ามาขวางพวกเราอีกไหม!” อังเดรแสดงท่าทีลามกออกมาอีกครั้ง

“ไม่ต้องห่วง พอฉันกับมาเฟยเสร็จแล้ว ก็ถึงตานาย” เซธเหลือบมองอังเดร มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

‘ทั้งๆ ที่ฉันเป็นคนออกเงินเยอะที่สุด แถมยังต้องให้ฉันไปสะเดาะกุญแจอีก...’

อังเดรบ่นในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมา

ในสายตาของเซธและมาเฟย เขาเป็นแค่ลูกน้อง ถ้าไม่เชื่อฟัง ก็คงจะมีชะตากรรมไม่ต่างจากเรย์มอน

“ว่าไปแล้ว วันนี้เรย์มอนคนนั้นดูแปลกๆ นะ กล้าสู้กลับด้วย” มาเฟยพูดขึ้นมาพร้อมกับหรี่ตา

“หึ!” เซธแค่นเสียงออกมา กำหมัดแน่น และเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราด “ไอ้เด็กนั่นกล้าด่าฉันว่าหัวเหลือง! ฉันไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่!”

จากนั้นเขาก็หันไปจ้องมองอังเดรอย่างเอาเรื่อง “ถ้าไม่ใช่เพราะแกโดนไอ้เรย์มอนจับตัวไว้ มันจะกล้าอวดดีขนาดนั้นได้ยังไง!”

อังเดรหดหัว ไม่กล้าเถียงสักคำ

“แต่ว่า รอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อน ฉันจะสั่งสอนมันให้ดีๆ เอง… ไม่สิ คืนนี้ฉันจะให้เรย์มอนมานั่งฟังอยู่ข้างๆ ด้วย!” ใบหน้าของเซธปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความซาดิสม์

“เซธ หรือว่านายคิดจะ… แบบนี้มันไม่ดีมั้ง เรื่องของเราจะให้ใครรู้ไม่ได้นะ!” มาเฟยขมวดคิ้วพูด

“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้”

เซธยิ้มเย็นชา “แต่ว่า ฉันเพิ่งจะคิดวิธีที่ดีกว่าออกพอดี ไหนๆ ยาสลบก็มีเยอะอยู่แล้ว ตอนนั้นก็รมเรย์มอนให้สลบไปด้วยเลย แล้วก็แบกมันเข้าไปในห้องของเอเลีย… พอพวกเราเสร็จธุระแล้ว ก็ถอดเสื้อผ้ารกหูรกตาของมันออก แล้วแบกไปไว้บนเตียงของเอเลีย… พอเช้าแล้ว เราก็ไปแจ้งกองสารวัตรทหารมา!”

“นายหมายความว่า จะโยนความผิดให้เรย์มอนงั้นเหรอ?” ดวงตาของมาเฟยเป็นประกายขึ้นมา ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย

“เซธ ความคิดของนายนี่มันสุดยอดไปเลย!” อังเดรตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดขึ้นมา “เรย์มอน ฮิๆๆ…”

ดูเหมือนว่าจะจินตนาการถึงชะตากรรมของเรย์มอนหลังจากที่ต้องมารับผิดแทนพวกเขาได้แล้ว ใบหน้าของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความสะใจออกมา

ทั้งสามคนอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้า

และพวกเขาก็ไม่เคยสังเกตเลยว่า ข้างหลังพวกเขามีเงาหนึ่งคอยตามอยู่ห่างๆ มาโดยตลอด

เรย์มอนมองพวกเขาที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน

เพราะกลัวว่าจะโดนพวกเซธพบเห็น เขาจึงไม่กล้าตามไปใกล้ๆ ประกอบกับตอนที่พวกเซธคุยกันก็พยายามลดเสียงลง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เลยว่าพวกเซธคุยอะไรกัน

แต่มีอย่างหนึ่งที่เขาแน่ใจ คืนนี้ที่พวกเซธไปเขตตะวันออก ต้องเกี่ยวข้องกับแผนการที่จะเล่นงานเขาอย่างแน่นอน

“ต้องดูหน่อยสิว่า พวกแกจะเล่นงานฉันยังไง”

เรย์มอนรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เขาตามพวกเซธไปตลอดทาง จนกระทั่งกลับมาถึงโรงเตี๊ยม

ตอนนี้คนในโรงเตี๊ยมแทบจะหลับกันหมดแล้ว เงียบสงัดเป็นพิเศษ

เรย์มอนค่อยๆ ขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าทำเสียงดังแม้แต่น้อย

เมื่อมาถึงชั้นสี่ เขาซ่อนตัวอยู่ที่ทางขึ้นบันไดไม่ได้ออกไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากทางห้องของเขา เป็นเสียงโลหะเสียดสีกัน

“เปิดได้แล้ว!” จากนั้นก็เป็นเสียงอุทานด้วยความดีใจของอังเดร

‘พวกมันกำลังใช้ลวดสะเดาะกุญแจ!’

เรย์มอนเดาได้ทันทีว่าเมื่อกี๊พวกนั้นทำอะไรกันอยู่ อดไม่ได้ที่จะโผล่หัวออกไปดู

ถึงแม้ทางเดินชั้นสี่จะมืด แต่ตอนนี้ก็พอมองเห็นอะไรได้บ้างแล้ว

เมื่อเขาโผล่หัวออกไปดู นัยน์ตาของเขาก็หดเล็กลง

เพราะเขาพบว่ากุญแจที่พวกเซธเพิ่งจะเปิด ไม่ใช่ห้องของเขา แต่เป็นห้องของเอเลีย!

ตอนนี้พวกเซธเข้าไปข้างในแล้ว!

‘เดี๋ยวนะ! หรือว่าพวกมันไม่ได้จะเล่นงานฉัน แต่จะเล่นงานเอเลีย?’

เรย์มอนชะงักไปชั่วครู่ ในหัวของเขาพลันปรากฏคำศัพท์หนึ่งจากชาติที่แล้วขึ้นมา: NTR (Netorare)

นางเอกที่ไม่ยอมจำนน พระเอกที่อ่อนแอไร้ความสามารถ แล้วก็… ไอ้หัวเหลือง?

เรย์มอนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“ไอ้พวกลามกเอ๊ย!”

เมื่อคำว่า ‘NTR’ ปรากฏขึ้นในหัวของเรย์มอน เขาก็สบถออกมาเสียงดัง

จะไปยุ่งกับใครก็ได้ แต่อย่ามายุ่งกับของของฉัน!

ชีวิตนี้ข้าขอเป็นสายรักบริสุทธิ์ หรือไม่ก็ฮาเร็มไปเลย!

ข้าจะฟันไอ้พวกชู้นี่ให้เรียบ!

ในวินาทีนั้น เรย์มอนก็พุ่งตัวออกไป

เหตุผล? จะให้ฉันเอาเหตุผลอะไรมาใช้ตอนนี้!

ปัง! เรย์มอนถีบประตูห้องของเอเลียจนเปิดออก

“อ๊า!”

อังเดรที่กำลังจะเดินออกมาโดนประตูกระแทกเข้าที่หน้าเต็มๆ เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว

“เรย์มอน? นาย… ทำไมนายถึงไม่เป็นอะไร ทำไมถึงไม่โดนยาสลบ?”

เมื่อเห็นว่าเป็นใคร อังเดรก็แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เพราะเมื่อกี๊พวกเขาเพิ่งจะเทยาสลบเข้าไปในห้องของเรย์มอนทางร่องประตู ถึงแม้จะมีปริมาณแค่ครึ่งหนึ่งของที่ใช้กับเอเลีย แต่ตามหลักแล้วเรย์มอนก็ควรจะสลบไปแล้ว

และที่เขากำลังจะเดินออกมา ก็เพื่อที่จะไปงัดประตูห้องของเรย์มอน แล้วก็แบกเขามา เพื่อสนองความซาดิสม์ของตัวเอง พร้อมกับโยนความผิดให้เขา

แต่ตอนนี้ เรย์มอนไม่เพียงแต่ไม่เป็นอะไรเลย แต่ยังบุกเข้ามาเองอีกด้วย!

แต่เรย์มอนไม่ได้สนใจอังเดรเลย เพราะตอนนี้ข้างเตียงของเอเลีย เซธกำลังรีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้ว

“ไอ้! หัว! เหลือง!”

เรย์มอนกัดฟันคำราม พุ่งเข้าไปกดเซธลงกับพื้น แล้วปล่อยหมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ใบหน้าของเซธอย่างแรง

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]