บทที่ 30 เสี่ยวซานจะเย่เฉิงคนต่อไป
บทที่ 30 เสี่ยวซานจะเย่เฉิงคนต่อไป
บทที่ 30 เสี่ยวซานจะเย่เฉิงคนต่อไป
หลังจากดูวิดีโอ ใบหน้าของเสี่ยวหวู่พลันซีดเผือด นางเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้!
เพราะนางได้จับประเด็นสำคัญจากวิดีโอนั้นแล้ว — ถังซาน... พี่ซานของนาง แท้จริงคือบุตรชายของโต้วหลัวผู้สูงศักดิ์!
และโต้วหลัวผู้นั้น ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด คอยปกป้องเขาอย่างเงียบงัน...
นั่นหมายความว่า โต้วหลัวผู้สูงศักดิ์ผู้นั้น รู้ความจริงว่าตนนางคือสัตว์วิญญาณอายุแสนปีที่แปลงร่างเป็นมนุษย์!
แต่เหตุใดเขาจึงไม่ลงมือ?
สัตว์วิญญาณอายุแสนปีที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ สูญสิ้นพลังทั้งหมด ต้องเริ่มต้นฝึกตนใหม่ ยิ่งกว่านั้น เมื่อออกจากป่าสัตว์วิญญาณและก้าวเข้าสู่โลกมนุษย์ ก็เปรียบเสมือนลูกแกะในปากหมาป่า—ไร้เรี่ยวแรงต่อสู้!
สัตว์วิญญาณแสนปีที่เปราะบางและถูกล่าได้ง่ายเช่นนี้ ย่อมเป็นเหยื่อล้ำค่าสำหรับปรมาจารย์วิญญาณทุกคน!
แม้แต่โต้วหลัวผู้สูงศักดิ์ซึ่งมีแหวนวิญญาณครบแล้ว ไม่อาจดูดซับแหวนวิญญาณแสนปีเพิ่มได้ ก็คงมิอาจปฏิเสธการได้ครอบครอง กระดูกวิญญาณแสนปี เป็นแน่
เพราะกระดูกวิญญาณ บางครั้งมีค่ามากกว่าแหวนวิญญาณเสียอีก — แหวนวิญญาณใช้ได้เพียงคนเดียว แต่กระดูกวิญญาณสามารถส่งต่อเป็นมรดกตกทอดให้ลูกหลานได้!
สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่อยากได้?
ทว่าบิดาของถังซานกลับเลือกเฝ้ามองอยู่ในเงามืดโดยไม่ขยับเขยื้อน... เหตุใดกัน?
เสี่ยวหวู่ในยามนี้ มิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาเช่นเมื่อครั้งเพิ่งออกจากป่า หลังใช้ชีวิตในโลกมนุษย์หลายปี นางย่อมตื่นรู้ว่า... คำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุดคือ—
เขาต้องการมอบแหวนวิญญาณของนางให้แก่ลูกชายของตน!
เพียงรอให้ถังซานมีระดับสูงพอ เขาก็จะสังหารนาง... แล้วแย่งชิงแหวนและกระดูกวิญญาณไป!
ความคิดนี้ทำให้เสี่ยวหวู่ถึงกับตัวเย็นวาบ
เมื่อย้อนนึกถึงหกปีที่อยู่ด้วยกัน คำสัญญาและการปกป้องของถังซาน นางมิอาจเชื่ออย่างเต็มใจว่าพี่ซานจะเป็นคนทรยศ ที่ภายนอกแสดงความรัก แต่อกในกลับหมายเอาชีวิตนาง
แต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้า แม้นางจะเกลียดชังเพียงใด ก็ต้องยอมรับ!
ในเมื่อนางยังไม่มีความผูกพันลึกซึ้งพอเหมือนในเรื่องราวเดิม จึงไม่อาจเสี่ยงออกร่วมประลองปรมาจารย์วิญญาณเพื่อล่อตาล่อใจเหล่าโต้วหลัวได้
สิ่งที่นางมีต่อถังซาน... ก็เพียงความประทับใจดี กับความไว้วางใจที่มากกว่าคนทั่วไปเท่านั้น
เมื่อรู้ว่ามีโต้วหลัวผู้สูงศักดิ์คอยจับตาอยู่ เสี่ยวหวู่จึงต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยของตน กับความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าพ่อของถังซานจะเป็นคนดี...
และนางก็ตัดสินใจแล้ว — หนี!
ในหัวนางมีเพียงความคิดเดียว... นางอยากกลับบ้าน
โลกมนุษย์นี้อันตรายเกินไป!
มนุษย์ช่างน่ารังเกียจเกินไป!
"แม่... ข้าอยากกลับบ้าน!"
เมื่อถังเฮ่าและถังซานกลับถึงหอพัก ก็ได้รับแจ้งว่าเสี่ยวหวู่รีบออกไปทันทีหลังดูวิดีโอ และไม่มีใครรู้ว่านางไปที่ใด
ถังซานใจหายวาบ รีบตรวจดูสัมภาระในห้อง ก็พบว่าเสี่ยวหวู่มิได้เอาสิ่งใดติดตัวไป ราวกับหนีออกไปอย่างเร่งร้อน
"จริงอย่างที่พ่อบอกหรือ... ว่านางกลัวความลับถูกเปิดเผย จึงรีบหนีไป?"
ถังซานรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมาในทันใด
"เสี่ยวหวู่... ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้าตลอดไป เหตุใดเจ้าถึงหนีไป? เจ้าช่างไม่ไว้ใจข้าเลยหรือ..."
ถังเฮ่าเพียงส่ายศีรษะ มิเอ่ยความจริงว่ากระต่ายน้อยนั่นไปได้ไม่ไกล หากถังซานไล่เดี๋ยวนี้ ก็ยังทัน...
เขารู้ดีว่าหากถังซานอยู่กับเสี่ยวหวู่ จะนำมาซึ่งภัยไม่รู้จบ เช่นเดียวกับเขากับอาหยิน—เมื่อความจริงในฐานะสัตว์วิญญาณถูกเปิดเผย ย่อมเผชิญการล่าจากทั่วหล้า!
ทุกคนต่างอยากได้แหวนและกระดูกวิญญาณของอาหยิน แม้แต่เขา—อดีตเฮ่าเทียน โต้วหลัวผู้รุ่งโรจน์—ก็ถูกบางคนมองเป็นคนวิปลาสที่รักสัตว์วิญญาณ
เพราะเช่นนี้ เขาไม่ต้องการให้ลูกชายเดินตามรอยตน
ลูกชายของเขามีวิญญาณคู่ที่หายาก หากฝึกสำเร็จ อาจกลายเป็นยอดยุทธ์เทียบเย่เฉิงได้ในเวลาไม่นาน!
ตราบใดที่บรรลุระดับเย่เฉิง ก็สามารถกลับสู่นิกายเฮ่าเทียน รวบรวมพลังพันธมิตรและแม้แต่ท้าทายหอวิญญาณได้!
แต่เงื่อนไขคือ... ต้องเติบโตและไม่ตายก่อนเวลา
เพราะโลกนี้เต็มไปด้วยอัจฉริยะที่ถูกฆ่าก่อนรุ่งเรือง!
ดังนั้น ถังเฮ่าจึงตั้งใจให้ถังซานปิดบังตัวตน รอจนวิญญาณคู่แข็งแกร่งที่สุด แล้วค่อยเผยความจริง!
"เสี่ยวซาน... ไปกันเถอะ" ถังเฮ่าหันหลังออกประตู
"พ่อ... เราจะไปไหน?"
"ถึงที่นั่นเจ้าก็จะรู้เอง" เขาเอ่ยเพียงเท่านั้น
สองสัปดาห์ต่อมา
ภายใต้การนำของถังเฮ่า ถังซานมาถึงป่าลึกลับแห่งหนึ่ง
ทันทีที่มาถึง ถังเฮ่าก็รู้สึกคุ้นเคยปนระแวดระวังโดยสัญชาตญาณ
"เดิมทีข้าตั้งใจจะรอจนกว่าเจ้าจะเป็นราชาวิญญาณหรือจักรพรรดิวิญญาณก่อนค่อยพามา แต่เพราะตัวตนเจ้าถูกเปิดเผย ทั้งที่มีเพียงระดับสามสิบ ข้าจะพามาดูก่อน ว่าเจ้าจะได้แหวนวิญญาณวงที่สามหรือไม่"
เดิมถังซานมีพลังวิญญาณเพียง 29 แต่หลังเหตุการณ์วิดีโอในอนาคต ทำให้เขาเลื่อนถึงระดับ 30 เร็วกว่าที่คาด
"นั่งลง" ถังเฮ่าสั่ง
ถังซานแม้สงสัย แต่ก็ทำตาม นั่งขัดสมาธิ
"ปล่อยหญ้าเงินครามของเจ้าออกมา ใช้หัวใจสัมผัสมัน... ด้วยพลังจิตของเจ้าในตอนนี้ น่าจะรับรู้ได้เพียงเล็กน้อย ถ้าไม่ได้ ข้าจะพาเจ้าไปที่อื่น"
แม้ไม่เข้าใจนัก แต่ถังซานก็ทำตาม หลับตา ปล่อยหญ้าเงินครามค่อยๆ แผ่กระจายรอบกาย พลังจิตของเขาโอบล้อมไปทั่ว
ในไม่ช้า เขาก็เหมือนเข้าสู่สภาวะเร้นลับ รับรู้ได้ถึงเสียงเรียกของหญ้าเงินครามรอบด้าน...
เขาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของมันทีละต้น
ราวกับพวกมันเป็นลูกๆ ของเขาเอง กำลังเล่าเรื่องราวให้บิดาฟังด้วยความตื่นเต้น...