บทที่ 29 ปฏิกิริยาของทุกคน
บทที่ 29 ปฏิกิริยาของทุกคน
บทที่ 29: ปฏิกิริยาของทุกคน
“เย่เฉิงผู้นี้ อาจเป็นคู่ปรับที่น่าเกรงขามของเสว่เอ๋อร์ในอนาคต!”
เฉียนเต้าหลิวครุ่นคิดถึงสถานะของเย่เฉิงในฐานะทายาทบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีระดับถึงขั้น 99 เกือบจะก้าวสู่ความเป็นเทพแล้ว ในขณะที่หลานสาวของเขายังแสร้งทำตนเป็นรัชทายาทแห่งราชวงศ์เทียนโตว เล่นเกมแย่งชิงบัลลังก์อย่างไร้สาระ ความเป็นเทพของนางกลับเป็นลางร้ายสำหรับเขา
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกผิดหวัง!
หากเย่เฉิงยังไม่เติบโต เขาคงไม่ลังเลที่จะกำจัดทายาทบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ เพื่อเปิดทางสู่อนาคตของหลานสาว
แต่น่าเสียดาย… ตอนนี้เย่เฉิงได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก่อนที่ภาพอนาคตจะถูกเปิดเผย เขาได้เปลี่ยนจากต้นกล้าอ่อนแอ กลายเป็นต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน!
เฉียนเต้าหลิวรู้สึกขอบคุณที่เย่เฉิงยังไม่ก่อปัญหาให้กับหอวิญญาณ หรือแม้แต่ยั่วยุเขาอย่างจริงจัง
“อนิจจา… ข้าหวังว่าเย่เฉิงจะไม่กลายเป็นศัตรูกับหอวิญญาณของข้าในอนาคต”
เขาถอนหายใจหนักหน่วง หวังเพียงว่า หากไม่จำเป็นจริง ๆ เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับทายาทของเทพเช่นนี้
อาณาเขตสตาร์หลัว – คฤหาสน์ตระกูลจู
ในห้องส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา
“ปัง!”
กองชุดน้ำชาถูกคว่ำ แตกกระจายเต็มพื้น
สาเหตุมาจากหญิงสาวร่างสูงโปร่ง รูปร่างเย้ายวน ผิวขาวราวหยก ใบหน้างามดุจสวรรค์ ที่สำคัญ… รูปโฉมของนางคล้ายกับชู ชูชิงอย่างยิ่ง
แต่ต่างจากความเย็นชาของชู ชูชิง หญิงผู้นี้กลับแผ่กลิ่นอายเย้ายวนชวนหลงใหลดุจลูกพีชสุกงอม เมื่อเทียบกันแล้ว นางมีเสน่ห์ดึงดูดบุรุษมากกว่าน้องสาวอย่างชัดเจน
นางคือ ชู จูหยุน พี่สาวแท้ ๆ ของชู ชูชิง และยังเป็นคู่ต่อสู้ที่ถูกลิขิตให้เผชิญหน้ากันในอนาคต!
จูหยุนเพิ่งดูภาพอนาคตจบลง สีหน้าของนางเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“บัดซบ! ทำไมยัยนั่นถึงโชคดีเช่นนี้!”
เมื่อนึกถึงว่าชู ชูชิงจะได้เป็นศิษย์ของโต้วหลัวขั้นสูงสุด นางก็รู้สึกอิจฉาอย่างรุนแรง ก่อนจะกลายเป็นความหวาดกลัวในทันที
ชูหยุนไม่เชื่อว่าเมื่อชู ชูชิงได้อำนาจแล้ว จะปล่อยตนไป การเติบโตในราชสำนักสอนให้นางเข้าใจดีว่า ความโหดร้ายคือธรรมชาติของการแย่งชิงอำนาจ และหากนางเคยรังแกชู ชูชิงมาตั้งแต่เด็ก อีกฝ่ายย่อมตอบแทนกลับเป็นพันเท่าเมื่อมีอำนาจในมือ!
ดังนั้น นางต้องหยุดยั้งไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!
เมื่อคำนวณจากรูปลักษณ์ของชู ชูชิงในภาพอนาคต นางน่าจะมีอายุราวสิบห้าหรือสิบหกปี ขณะที่ปัจจุบันอายุเพียงสิบสองปี อีกทั้งยังเพิ่งรอดจากการลอบสังหารมาได้ และคงยังไม่ได้พบโต้วหลัวขั้นสูงสุดด้วยซ้ำ
หากชู ชูชิงตายเสียตอนนี้ นางจะไม่เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป!
ใช่… ต้องฆ่านางในตอนนี้!
แววตาของชูหยุนฉายประกายอาฆาต เมื่อก่อนการลอบสังหารอาจเป็นเพียงการบีบให้นางไปพึ่งพาไต้มู่ไป๋ แต่ตอนนี้ หลังจากเห็นศักยภาพในอนาคต นางตัดสินใจแล้วว่าจะส่งกองกำลังชั้นยอด ออกล่าอย่างเด็ดขาด กำจัดศัตรูนี้ให้สิ้นซากในครั้งเดียว!
“ชูชิง อย่าโทษข้าเลย”
“แต่โชคลาภเช่นนี้ ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้ามีชีวิตยืนยาวได้…”
เมืองน็อตติ้ง – ร้านตีเหล็ก
ถังซานจ้องภาพอนาคตด้วยความตกตะลึง เขาได้รู้ความจริง—บิดาของเขาคือ เฮ่าเทียน โต้วหลัว ถังเฮ่า!
แท้จริงแล้ว บิดาไม่ได้หายสาบสูญ แต่เพียงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด คอยเฝ้ามองและปกป้องเขามาตลอด ความจริงนี้ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทันใดนั้น—
“ปัง!”
ประตูร้านตีเหล็กถูกกระแทกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมดำยืนอยู่ตรงนั้น แสงจากด้านหลังบดบังใบหน้า แต่ถังซานจำได้ทันที
“พ่อ!”
“เสี่ยวซาน ตามข้ามา” เสียงแหบพร่าดังขึ้น
ถังซานวางค้อนทันที เดินตามบิดาออกไปโดยไม่หันกลับ อาวุธที่ยังตีไม่เสร็จ เขาไม่สนใจอีกต่อไป
หลังจากที่ตัวตนของเขาเปิดเผยต่อโลก ถังเฮ่ารู้ว่าไม่อาจปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพังได้อีก เพราะหอวิญญาณจะต้องเคลื่อนไหวแน่นอน เขาจึงรีบพาลูกชายหนีไปทันที
เมื่ออธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ถังซานฟังแล้ว เด็กหนุ่มก็ลังเล ก่อนจะเอ่ยว่า
“พ่อ ข้าขอลาเสี่ยวหวู่ได้ไหม หรือจะให้พาเสี่ยวหวู่ไปด้วย?”
ถังเฮ่ามองแววตาอ้อนวอนของลูก ก่อนจะเงียบไป แล้วตัดสินใจบอกความจริง
“เด็กสาวคนนั้น… น่าจะหนีไปแล้ว”
“หนีไปแล้ว? ทำไม?” ถังซานงุนงง “นางไปยั่วยุหอวิญญาณหรือ?”
“เปล่า… เพราะนางไม่ใช่มนุษย์”
“ไม่ใช่มนุษย์?”
“นางคือสัตว์วิญญาณแสนปีที่กลายร่างเป็นมนุษย์!”
“อะไรนะ?!”
ความทรงจำตลอดหกปีเกี่ยวกับเสี่ยวหวู่ผุดขึ้นมา ถังซานจึงเริ่มเข้าใจ ว่าพฤติกรรมแปลก ๆ ในอดีตของนางนั้น สมเหตุสมผลแล้ว
ถึงแม้นางเป็นสัตว์วิญญาณในร่างมนุษย์ แต่เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนางแม้แต่น้อย…