บทที่ 1 ความมุ่งมั่นในใจ มีค่าดั่งทองพันชั่ง

เมืองหนานคังยามค่ำคืน

สายฝนเทกระหน่ำไม่หยุดราวกับฟ้ารั่ว

ใต้เงามืดของตึกสี่ชั้นที่โอ่อ่าหรูหรา ร่างหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดถูกชายฉกรรจ์หลายคนผลักไสอย่างหยาบคายให้พ้นประตูออกมา

เกาอี้เพิ่งก้าวข้ามธรณีบานนั้น มือใหญ่คู่หนึ่งจากด้านหลังก็ผลักแรงจนร่างของเขาเสียหลัก ลื่นล้มลงกลางแอ่งน้ำหน้าบ้านอย่างหมดท่า

“คราวหน้าอย่าให้พวกฉันเห็นหน้าแกอีกนะ ไม่งั้นจะไม่ได้จบลงแค่โดนซ้อมเหมือนตอนนี้แน่”

ชายร่างใหญ่ที่อกเสื้อมีป้ายชื่อเขียนว่า พนักงานขายทองคำ กล่าวเสียงเข้ม ก่อนจะล้วงเอาเครื่องบันทึกเสียงออกมาจากกระเป๋า แล้วขว้างลงบนพื้นจนน้ำกระเซ็นเสียงดังเปรี้ยง

เขายกส้นรองเท้าขึ้นเหยียบอย่างไม่ปรานี เปลือกโลหะของเครื่องบันทึกเสียงแตกแหลกออกเป็นสองท่อน

เกาอี้ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงก้มหน้าลงเงียบๆ เก็บของที่กระจัดกระจายจากแรงล้ม ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของพวกนั้น

มีเพียงปากกาไม่กี่ด้าม โทรศัพท์เก่าที่หน้าจอร้าว กระเป๋าเงินที่ว่างเปล่า และกล่องนามบัตรครึ่งกล่อง โชคดีที่สิ่งเหล่านี้ไม่เปียกน้ำ แต่สมุดบันทึกที่จดข้อมูลข่าวกลับไม่รอด น้ำฝนซึมผ่านจนหมึกเลอะพร่ามัว

เสื้อเชิ้ตขาวที่เขาสวมอยู่นั้น เป็นของที่ยืมมาเพื่อปลอมตัวเข้าไปในบริษัทมิจฉาชีพโดยเฉพาะ ตอนนี้มันเปรอะคราบโคลนและน้ำสกปรกไปครึ่งตัว

“จะทำยังไงดีนะ... ไม่มีเงินพอจะเอาไปซักด้วยสิ คงต้องซักเองสินะ”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆแผลถลอกตามข้อศอกและฝ่ามือกลายเป็นเรื่องเล็กๆเมื่อเทียบกับสภาพเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อน

เกาอี้ก้มลงเก็บของเข้ากอดไว้แน่น พยายามใช้ตัวบังฝนไม่ให้ของเปียกไปมากกว่านี้

พวกชายฉกรรจ์หัวเราะสะใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขู่ทิ้งท้ายสองสามคำแล้วเดินกลับเข้าไปในตึกเพื่อหลบฝน

เกาอี้มองตามหลังพวกนั้นพลางส่ายหัวอย่างจนใจ ทันใดนั้นเอง เสียงที่เขาคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

【ฉายา “นักข่าว” ได้รับค่าประสบการณ์ +30】

【ฉายาเลื่อนระดับ: นักข่าว Lv.2 → Lv.3】

“อย่างน้อยก็ยังได้อะไรกลับมาบ้างสินะ”

เขาพึมพำกับตัวเองอย่างขมขื่น

เกาอี้ทำงานเป็นนักข่าวมาได้สองปีแล้ว การสืบข่าวลับหรือแฝงตัวเข้าองค์กรผิดกฎหมายแบบนี้ เขาผ่านมาไม่น้อย ส่วนใหญ่เขาจะกลับออกมาได้โดยปลอดภัย พร้อมหลักฐานในมือให้หัวหน้าข่าวพิจารณา ถึงแม้ครึ่งหนึ่งจะไม่สามารถออกอากาศได้ก็ตาม

แต่วันนี้กลับต่างออกไป ความล้มเหลวครั้งนี้เกิดจากการเตรียมตัวที่ไม่เพียงพอ

เขาไม่รู้เลยว่าบริษัทหลอกลวงแห่งนี้มีการ “ตะโกนคำปฏิญาณรวมใจ” หลังมื้อเย็นทุกวัน แถมพวกหัวหน้าก็เดินตรวจคอยจับคนที่จำสโลแกนไม่ได้

จนถึงตอนที่ทุกคนพร้อมใจกันตะโกนว่า

“บริษัทคือบ้านของฉัน เจ้านายคือพ่อแม่ของฉัน!”

เกาอี้ที่ปลอมตัวอยู่ในกลุ่มนั้นอดกลั้นไม่ไหวเผลอหัวเราะ จึงถูกลากตัวออกมาทันที

พอมาคิดดูดีๆเขาเองไม่ได้ผิดหรอก แต่ปัญหาคือระบบประหลาดที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน มันออกภารกิจโดยไม่ให้เวลาเตรียมตัวก่อนเลยแม้แต่น้อย

เขาเก็บของทั้งหมดเข้ากระเป๋า ก่อนจะหาที่หลบฝนใต้ชายคา และจดจ่อจิตเข้าไปยังหน้าต่างข้อมูลที่ลอยอยู่ในสายตา

【ชื่อ: เกาอี้】

【ฉายาที่ใช้งานอยู่ (1/1): นักข่าว Lv.3 (ทั่วไป)】

【ความสามารถของฉายา:

① นักเดินยามราตรี — มีโอกาสสูงที่จะพบเหตุการณ์ไม่คาดคิดและข่าวที่เร่งด่วน

② ความจริงต้องมาก่อน — ได้รับเอกสารลับหนึ่งชุดแบบสุ่มทุกสัปดาห์】

【ภารกิจประจำวันของฉายา: แฝงตัวสืบข่าวในองค์กรอาชญากรรมที่มีสมาชิกมากกว่าร้อยคนและเก็บหลักฐาน (เสร็จสิ้นแล้ว)】

【ฉายาที่ยังไม่ได้ใช้งาน: คนเป็นหนี้ Lv.1, คนอกหัก Lv.1, คนดี Lv.1, นักท่องเน็ตมืออาชีพ Lv.1, เพื่อนแท้ของหญิงสูงวัย Lv.2 (หายาก)】

【คุณสมบัติพิเศษ: ไม่มี】

เกาอี้ถอนหายใจยาว “ชีวิตฉันนี่มันช่างน่าสมเพชจริงๆ...”

เขาคิดพลางกวาดมือผ่านหน้าจอข้อมูลในอากาศ หน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

【ภารกิจฉายาเสร็จสิ้น】

【ได้รับคุณสมบัติ: โกหก (ทั่วไป)】

【ได้รับสิทธิ์สุ่มของรางวัลทั่วไป 1 ครั้ง】

【ต้องการใช้เลยหรือไม่】

เกาอี้เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ฝนยังเทไม่หยุด ก่อนพูดอย่างเหนื่อยล้า “ใช้เลยก็แล้วกัน เผื่อได้รถหรูกลับบ้าน”

เขาหัวเราะกับตัวเอง พลางสะบัดมือให้วงล้อโปร่งใสหมุนขึ้นตรงหน้า เสียงหมุนของโชคชะตาดังคล้ายเสียงลมหอบและไม่นานนักก็ปรากฏผล

【ได้รับของรางวัล: สเปรย์พริกไทยซูเปอร์ป้องกันตัว】

【ระดับ: ทั่วไป】

【ประเภท: อาวุธ】

【คุณสมบัติ: กดปุ่มฉีดเพื่อปล่อยละอองรบกวนสายตาและการหายใจของศัตรู】

【หมายเหตุ: เดินคนเดียวตอนกลางคืนไม่ต้องกลัวอีกต่อไป! ป้องกันโรคจิต ปลอดภัยทุกเวลา ราคาพิเศษเพียง 199 หยวน!】

“เยี่ยมเลย ของดีจริงๆ...” เขาพูดเสียงแผ่วๆ ดวงตาแทบลืมไม่ขึ้น “ฉันคงดูเหมือนเหยื่อโรคจิตเต็มขั้นสินะตอนนี้”

แม้จะพูดประชด แต่สีหน้าของเกาอี้กลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด นั่นคือหนึ่งในข้อดีที่เขามี ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด เขาก็ยังคงมีสติและอารมณ์ที่มั่นคงเสมออยู่เสมอ

เขาหันกลับไปมองตึกสี่ชั้นที่ยังเปิดไฟสว่าง เสียงโฆษกจากข้างในยังคงดังก้องเลื่อนลอยออกมาท่ามกลางสายฝน

พวกหลอกลวงพวกนั้นอาศัยกระแสข่าวเรื่องอาชญากรรมที่เพิ่มขึ้น มุ่งเป้าหาผู้สูงอายุ ขายของปลอมสารพัด ทั้งเสื้อกันภัยและชาเสริมสุขภาพ

เมื่อเห็นภารกิจประจำวันของตนในตอนเช้า เกาอี้ก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นบริษัทนี้ เขาจึงรีบลงมือทันทีโดยไม่รอช้าและนั่นเองคือเหตุผลที่เขาถูกจับได้ในที่สุด

แต่ถึงอย่างนั้น ภารกิจก็ยังถือว่า “สำเร็จ”

เขามองลงไปยังแอ่งน้ำที่เต็มไปด้วยเศษซากเครื่องบันทึกเสียง อุปกรณ์ที่เขาทุ่มเงินก้อนสุดท้ายซื้อมา เพราะมันมีฟังก์ชันอัปโหลดไฟล์ขึ้นคลาวด์อัตโนมัติ

พวกนั้นคงไม่มีทางรู้ ว่าหลักฐานทุกอย่างได้ถูกเก็บไว้ในระบบออนไลน์ของเขาแล้ว

“กลับไปถึงบ้านค่อยจัดการดีกว่า หัวหน้าคงกลับไปพักแล้ว... น่าจะหยิบร่มติดตัวมาด้วยนะ”

เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ฝนยังเทแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว กอดกระเป๋าแน่น แล้ววิ่งฝ่าฝนไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน

....................

เสียงรายงานข่าวที่ถูกจดไว้บนกระดาษเปียกชื้นดังลอดจากริมฝีปากของเขาเบาๆ

“โรงพยาบาลฝั่งใต้เกิดเหตุผู้ป่วยและแพทย์เกิดอาการคลุ้มคลั่งพร้อมกัน หมอเจ้าของเคสคนไข้ผูกคอตายก่อนตำรวจจะมาถึง...”

“ชายคนหนึ่งจับปลาสีเขียวประหลาดริมแม่น้ำ โพสต์ลงโซเชียล ก่อนทั้งครอบครัวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...”

“ย่านที่อยู่อาศัยชิงฝู พบการฆ่าตัวตายปริศนา 11 รายติดต่อกัน ผู้เชี่ยวชาญแนะให้ประชาชนหลีกเลี่ยงพื้นที่โดยไม่จำเป็น...”

เกาอี้พลิกกระดาษเปียกที่ติดกันทีละหน้า อ่านเนื้อหาที่เลอะเลือนจากน้ำฝน

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เมืองหนานคังเต็มไปด้วยเหตุการณ์แปลกประหลาดอย่างต่อเนื่อง ผู้คนทั่วไปอาจยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแต่ในฐานะนักข่าว เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดแปลกไปจากเดิมมาก

ตอนนี้เขานั่งอยู่ในรถไฟใต้ดิน ขณะที่อุณหภูมิต่ำลงจนเห็นไอจากการหายใจ เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มถูกถอดพับไว้ข้างตัว มีเพียงเสื้อยืดบาง ๆ ที่ยังแห้งไม่สนิท เขายังคงพลิกดูสมุดบันทึกด้วยความตั้งใจ

แม้ภาพที่เห็นจะดูประหลาด แต่ผู้โดยสารบนรถไฟรอบดึกมีไม่มากนัก ไม่มีใครใส่ใจเขาเท่าไหร่

หรืออาจเป็นเพราะ “ความผิดปกติ” ที่ปลายตู้ ดึงดูดสายตาของทุกคนไปแล้ว

ชายคนหนึ่งในเสื้อฮู้ดสีดำ นั่งซุกตัวอยู่มุมสุดของตู้รถไฟ เขาสั่นขาไม่หยุด ปากพึมพำคำพูดที่ฟังไม่ชัด

ตั้งแต่เกาอี้ขึ้นมานั่ง เขาก็เห็นชายคนนั้นเป็นแบบนี้ กระวนกระวายเหมือนอยู่ในฝันร้าย

ครึ่งนาทีก่อน ความกระสับกระส่ายของเขาเริ่มรุนแรงขึ้น เขากอดศีรษะไว้แน่น ซ่อนหน้าไว้ระหว่างเข่า เสียงพึมพำเริ่มดังขึ้น

ถ้าเงี่ยหูฟังดีๆจะได้ยินประโยคแปลกๆ เช่น “ไม่เอา... ทำไมต้องเป็นฉัน...” หรือ “ฉันไม่อยากเข้าไปอีกแล้ว...”

“อะไรของหมอนี่ คนจากโรงพยาบาลบ้าแหกคุกออกมาหรือไง...”

เกาอี้พึมพำเบาๆ มองเห็นหญิงวัยกลางคนถือถุงผักเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง

“หนุ่ม... เป็นอะไรหรือเปล่า ให้ป้าช่วยไหมลูก จะให้ป้าเรียกหมอให้ไหม”

แต่ทันใดนั้น เหตุการณ์กลับพลิกจาก “ประหลาด” เป็น “สยองขวัญ”

ชายในฮู้ดคำรามลั่น ราวสัตว์ป่าที่ถูกปลุก เขายกแขนขวาขึ้นอย่างแรง ฟาดใส่หญิงคนนั้นจนร่างปลิวไปทั้งตัว

เสียงกระแทกดังสนั่น ร่างหญิงวัยกลางคนลอยจากท้ายตู้พุ่งชนพื้นอีกฝั่ง ก่อนร่วงลงนอนแน่นิ่ง

เสียงกรีดร้องดังระงมทั่วตู้ รถไฟทั้งขบวนปั่นป่วน ผู้โดยสารพากันวิ่งหนีไปยังตู้ด้านหน้าอย่างตื่นตระหนก

เกาอี้ที่ตกใจไม่แพ้กันตัดสินใจวิ่งหลบไปพร้อมคนอื่นๆในทันที เขารู้ดีว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาแน่

แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับหนี เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้งอย่างเฉียบพลัน

【ภารกิจพิเศษเริ่มต้น: จัดการ “ผู้เล่นที่ควบคุมตัวเองไม่ได้” และยึดสิทธิ์การเล่นของอีกฝ่าย】

【รางวัล: เพิ่มช่องเก็บฉายา +1, ได้รับคุณสมบัติหายาก 1 รายการ, และสิทธิ์สุ่มของรางวัลทั่วไป 3 ครั้ง】

【เวลาจำกัด: 5 นาที】