บทที่ 192 ตอนนี้ข้าอยากตบหน้าเจ้าจริง ๆ

บทที่ 192 ตอนนี้ข้าอยากตบหน้าเจ้าจริง ๆ

เสี่ยวไป๋เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

“ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย เจ้าเรียกข้าตื่นมาทำไม?”

จากนั้นก็หาววอดหนึ่งคำรบ ไม่นานมานี้เพิ่งจะหลับไปแท้ ๆ นี่มันตั้งปลุกไว้เช้าเกินไปหรือไม่?

“นี่ไม่ใช่นาฬิกาปลุกธรรมดา แต่เป็นการแจ้งเตือนอัตโนมัติจากเจ้าหนูอู๋ลั่วเมื่อครู่ที่อยู่ในภาวะใกล้ตาย ข้าตั้งเสียงปลุกเป็นเสียงเข้าเรียนไว้เพื่อให้เจ้าสะดุ้งง่ายหน่อย อย่างน้อยก็เป็นเสียงที่เจ้ารู้ฤทธิ์มันดี” ระบบตอบกลับ

“เวร เจ้าบอกให้เร็วกว่านี้หน่อยสิ รีบรายงานพิกัดมาเลย ไม่รีบไปตอนนี้อีกเดี๋ยวต้องใช้สกิลคืนชีพแน่” เสี่ยวไป๋ตื่นตระหนกทันที

“ตอนนี้เขาไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าตรวจสอบแล้ว เขายังมีชีวิตดีอยู่” ระบบตอบเสียงเรียบ

“ตอนนี้ข้าอยากตบหน้าเจ้าจริง ๆ ไสหัวไป ข้าจะกลับไปนอนต่อ” เสี่ยวไป๋กระโจนกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มอย่างเชี่ยวชาญก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมหัวแน่นหนา เจ้าบอกแต่แรกว่าไม่มีอะไรก็สิ้นเรื่องแล้ว ทำเอาข้าตกใจเปล่า

ภายในป่าเดิมเคยเขียวขจี แต่บัดนี้กลับขาวโพลนราวกับฤดูหนาวมาเยือนกะทันหัน

“เป็นไงล่ะ? ข้าบอกแล้ว เจ้ามันไม่คู่ควรให้ข้าสู้ตายด้วยเลย ไอ้เลือดผสม” ต้วนอู๋ลั่วด่าด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ยังไงเสียข้าก็มีโอสถมากพอ วันนี้ถลุงหมดข้าก็ยอม ขอแค่ได้เล่นงานเจ้าก็พอ

“เจ้าหาเรื่องตาย คิดว่าข้าฆ่าเจ้าไม่ได้หรืออย่างไร?” อสรพิษหิมะกลืนวิญญาณเหวี่ยงหางฟาดเข้าใส่ต้วนอู๋ลั่ว ทว่าในขณะที่ต้วนอู๋ลั่วเตรียมจะกลืนโอสถอีกครั้งกลับมีคลื่นกระบี่ฟันฉับลงมาจนหางของอสรพิษหิมะกลืนวิญญาณขาดสะบั้น

หางงูร่วงลงตรงหน้าต้วนอู๋ลั่ว สิ่งแรกที่เขารู้สึกไม่ใช่ความตกใจจากแรงกดดันสายเลือดมังกร แต่คือความคิดว่าเนื้อเจ้านี่คงอร่อยนัก อีกเดี๋ยวขอหั่นเก็บไว้สักชิ้นจะได้นำไปเซ่นไหว้อาจารย์

“เจ้า เจ้าทะลวงระดับแล้วหรือ?” อสรพิษหิมะกลืนวิญญาณตกตะลึงสุดขีด

“ไม่ใช่ เจ้าทำลายเคล็ดลับของข้าได้ยังไง?”

“ก็ทะลวงอย่างที่เห็นนี่แหละ ทั้งหมดล้วนเป็นของขวัญจากเจ้านั่นล่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเย็น

อสรพิษหิมะกลืนวิญญาณถึงกับอยากฆ่าตัวตาย เล่นเกินไปแล้ว ตนไม่น่าใจดีเปิดโอกาสให้พวกเขาเลย

พอคลื่นกระบี่ที่สองของหญิงสาวฟาดลงมา ศีรษะของอสรพิษหิมะกลืนวิญญาณก็ถูกตัดขาด ดับสิ้นลมหายใจ

หลังจัดการอสรพิษหิมะกลืนวิญญาณได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวเห็นต้วนอู๋ลั่วกำลังยุ่งอยู่กับการแล่เนื้ออยู่ก็คลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วโบยบินมาหาเขา

“ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยชีวิตข้าไว้” นางยืนข้างต้วนอู๋ลั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง

“ต้องเป็นข้าขอบคุณเจ้ามากกว่า หากไม่มีเจ้า ข้าคงตายไปแล้ว” ต้วนอู๋ลั่วออกแรงอีกครั้ง ในที่สุดก็แล่เนื้อชิ้นใหญ่ออกมาได้หนึ่งก้อน ก่อนเก็บเข้าห้วงมิติ

“ว่าแต่”

“หือ?” ระหว่างที่ต้วนอู๋ลั่วกำลังจัดเก็บเนื้อ เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วพบกับใบหน้าของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงลมหายใจ พวกเขาแทบจะจูบกันอยู่แล้ว

“อ๊า” หญิงสาวร้องเบา ๆ แล้วถอยกรูดไปสองสามก้าว แก้มขาวขึ้นสีระเรื่อสองวงโดยไม่รู้ตัว

ต้วนอู๋ลั่วเองก็ถอยไปสองก้าวเช่นกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนยิ่งนัก

“แค่ก ๆ เอ่อ คุณหนูยังมีธุระใดอีกหรือไม่?” ทางแก้สถานการณ์กระอักกระอ่วนที่ดีที่สุดก็คือพูดเปลี่ยนเรื่อง

“ขะ ขอบคุณสำหรับโอสถเม็ดนั้น ช่วยให้ข้าทะลวงพลังได้สำเร็จ” หญิงสาวตอบเสียงเบาราวยุงบิน แก้มแดงซ่านไม่เหมือนกับท่าทางเย็นชาก่อนหน้าเลยสักนิด

คำพูดนี้ไม่เกินจริงเลย ตอนที่นางฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด นางก็รับรู้ได้ถึงพลังน่ากลัวของโอสถเม็ดนั้นทันที

ความเร็วในการดูดกลืนพลังวิญญาณต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน แม้แต่ความจุพลังในร่างก็มีมากกว่าคนระดับเดียวกันถึงเท่าตัว

ด้วยพลังอันมหาศาลเช่นนี้ นางจึงสามารถทะลวงระดับได้สำเร็จ

ที่สำคัญที่สุดคือพลังฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดไม่เพียงแต่ล้างผลของเคล็ดลับลงได้ ยังรักษาบาดแผลเรื้อรังที่โอสถเทพใด ๆ รักษาไม่หายได้หมดเกลี้ยง ช่างน่ากลัวเสียจริง

นางเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอาจารย์ของเขาคือใครกันแน่ถึงสามารถปรุงโอสถร้ายกาจเช่นนี้ได้

“ไม่เป็นไร” ต้วนอู๋ลั่วโบกมือเบา ๆ ในฐานะคนขี้อาย เขาไม่รู้จะเริ่มต้นขอสิ่งที่ต้องการอย่างไรดี

“เจ้าต้องการสิ่งใดหรือไม่? ข้าจะช่วยเหลือเต็มที่อย่างสุดความสามารถ” หญิงสาวยังคงรู้สึกติดค้างอยู่เพราะโอสถนั้นล้ำค่าหาใดเปรียบ

“จริงหรือ?” ดวงตาต้วนอู๋ลั่วเปล่งประกายทันทีที่ได้ยิน เขากำลังหาเหตุผลเพื่อขออยู่พอดี

“จริง” หญิงสาวพยักหน้ารับ

“ข้าต้องการเอาเลือดของเจ้างูนี่ไปหน่อย แล้วก็อยากให้เจ้าช่วยคุ้มกันข้าด้วย” ต้วนอู๋ลั่วกล่าว การหลอมรวมสายเลือดที่น่ากลัวที่สุดคือการถูกรบกวน เขาจึงอยากได้ผู้คุ้มกันฟรีสักคน

“เจ้าคิดจะหลอมรวมสายเลือด?” หญิงสาวขมวดคิ้ว

“ไม่ได้ อันตรายเกินไป เจ้าไม่รู้หรือว่าการหลอมรวมสายเลือดมันเสี่ยงแค่ไหน?”

“ข้ามีเคล็ดวิชาที่อาจารย์สืบทอดให้ เป็นเคล็ดวิชาที่ใช้เพื่อการหลอมรวมสายเลือดโดยเฉพาะ ดังนั้นไม่ต้องห่วง” ต้วนอู๋ลั่วโบกมือไม่ใส่ใจ คนอื่นอาจกลัว แต่เขามีอาจารย์ คิดจะกลัวก็ไม่ได้

หญิงสาวจ้องมองเขาครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้โกหกก็พยักหน้ารับอย่างลังเล ยอมเชื่อเขาเป็นกรณีพิเศษเพราะเห็นแก่อาจารย์ลึกลับของเขา

“เจ้าต้องการเพียงเท่านี้จริงหรือ?” คำขอของต้วนอู๋ลั่วทำให้นางรู้สึกแปลกใจ ทำไมมันน้อยขนาดนี้?

“อืม แค่นี้ล่ะ ขอเพียงคุณหนูช่วยคุ้มกันให้ข้าเต็มที่ก็พอ” ต้วนอู๋ลั่วพยักหน้าแรง ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเด็ดขาด หากโดนรบกวนตอนหลอมรวมมีแต่ตายสถานเดียว

“ได้ ข้าตกลง” หญิงสาวตอบรับ

เมื่อได้รับคำตอบ ต้วนอู๋ลั่วก็รีบไปนั่งสมาธิข้างศพของอสรพิษหิมะกลืนวิญญาณเตรียมดึงเลือดเข้าสู่ร่าง

หญิงสาวเองก็นั่งสมาธิใกล้ ๆ กันในตำแหน่งที่สามารถคุ้มกันได้สะดวก

ต้วนอู๋ลั่วเริ่มขับเคลื่อนเคล็ดกลืนหลอมหกฝัง พลังวิญญาณรอบกายพลันแปรเปลี่ยนสลับไปมาระหว่างสีแดงกับดำ

ทุกครั้งที่เป็นสีแดง บรรยากาศจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร แม้หญิงสาวกลับไม่รู้สึกใด ๆ

แต่เมื่อเป็นสีดำ พื้นใต้เท้าทั้งสองกลับขยายวงกว้างขึ้นอย่างชัดเจน ไม่ต้องสัมผัสก็เห็นด้วยตาเปล่า

หญิงสาวนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจ ทุกครั้งที่เห็นพลังสีดำดั่งเงามัจจุราชก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

“เขาบำเพ็ญเคล็ดวิชาอะไรกันแน่? กลิ่นอายแห่งความมืดช่างเข้มข้นยิ่งนัก กระทั่งกฎแห่งสวรรค์รอบด้านก็ไม่อาจยับยั้งมันได้”

ทันใดนั้นพลังวิญญาณรอบกายหยุดเปลี่ยนแปลง เลือดของอสรพิษหิมะกลืนวิญญาณเริ่มไหลซึมจากซากศพเข้าสู่ร่างของต้วนอู๋ลั่ว

เคล็ดกลืนหลอมหกฝังกำลังช่วยให้เขาหลอมรวมสายเลือดโดยอัตโนมัติ ต้วนอู๋ลั่วไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเพลิงปริศนาที่ลุกโชนในอก แต่เพราะอยู่ในระหว่างหลอมรวมจึงไม่อาจเคลื่อนไหว หากขยับแม้แต่น้อยก็อาจเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่งได้ทันที