บทที่ 128 ใครกันที่คิดถึงข้า?

บทที่ 128 ใครกันที่คิดถึงข้า?

“คะ คุณชาย ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นอยู่ใช่หรือไม่?” ชายหนุ่มหน้าร้านถึงกับอึ้ง เขาไม่เคยพบลูกค้าที่มาซื้อน้ำเป็นจำนวนมหาศาลเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต

“แน่นอนว่าไม่ล้อเล่น มาเอาเงินไปก่อนเลย” เสี่ยวไป๋ปาแหวนมิติวงหนึ่งวางบนโต๊ะอย่างใจป้ำ ท่าทีเปี่ยมไปด้วยบารมีจนเจ้าตัวเองก็อดถอนใจไม่ได้ “คนมีเงินนี่มันดีจริง ๆ เลยนะ”

“เจ้าจะเอาน้ำไปทำอะไรเยอะแยะกัน พวกเราก็แค่ข้ามทะเลทรายจะเอาไปดื่มกันหมดได้อย่างไรกัน?” เอ๋อร์โก่วตบไหล่เสี่ยวไป๋อีกทีด้วยความอยากรู้สุดขีด นี่เจ้าคิดจะสร้างแม่น้ำขึ้นมาเองจริง ๆ หรือไง?

“เดี๋ยวค่อยบอกเจ้า” เสี่ยวไป๋กระซิบเบา ๆ ข้างหูเพราะเรื่องนี้สำคัญมากจะพูดออกมาในที่สาธารณะไม่ได้เด็ดขาด

“ตกลง รับทราบ จบการติดต่อ” เอ๋อร์โก่วทำมือเป็นสัญญาณ

“สหาย รีบจัดการให้ทีเถอะ ข้ามีธุระเร่งด่วน” เสี่ยวไป๋เร่งเร้า จริง ๆ พวกเขาก็กำลังรีบจริง ๆ เพราะเมื่อครู่ระบบเพิ่งส่งข่าวด่วนบางอย่างให้เขา

“โอ๊ะ ได้เลย ๆ” ชายหนุ่มรีบเดินไปหยิบแหวนมิติวงหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าเสี่ยวไป๋

“คุณชาย เชิญตรวจสอบขอรับ”

“เวรเอ๊ย น้ำในโลกนี้ยังต้องเก็บใส่แหวนมิติอีกเรอะ?” เสี่ยวไป๋ตกใจหนัก เขานึกว่าจะเป็นกระบอกน้ำแบบมีพลังมิติ ที่ไหนได้ยังต้องใช้แหวนมิติเหมือนเดิม แหวนมิตินี่มันทำงานหนักไม่เว้นวันเลยจริง ๆ

เสี่ยวไป๋โยนน้ำทั้งหมดเข้าแหวนของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจเพราะแหวนมิติของเขามีขนาดไม่จำกัด เขาจึงไม่กลัวเรื่องพื้นที่แถมโยนของมั่ว ๆ เข้าไปแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

เพราะแหวนมิติของเสี่ยวไป๋มีระบบจัดการให้ทุกอย่าง ระบบที่เปรียบเสมือนผู้ดูแลส่วนตัว เจ้าโยนของเข้าไปเท่าไรก็จัดระเบียบให้หมด ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันอย่างน่าอัศจรรย์

“โฮสต์ รสชาติน้ำนี้น้อยไปหน่อย ขออีกหน่อยเถอะ” ระบบส่งเสียงเข้ามาในหัวทันทีหลังรับน้ำแล้วจัดการแบ่งสรรเสร็จ

“ได้เลย” เสี่ยวไป๋ไม่มีท่าทีบ่นอะไรสักคำเหมือนกับว่ารู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่พอ

“คุณชาย นี่คือแหวนของท่านขอรับ” ชายหนุ่มส่งแหวนคืนให้หลังจากนับหยกวิญญาณเรียบร้อย

“ไม่ต้อง ๆ ช่างเถอะ เอาอีกสี่ร้อยตัน นี่คือเงิน” เสี่ยวไป๋วางแหวนอีกวงบนโต๊ะทันที

ฝูงชนที่ล้อมดูอยู่ต่างตาค้างไปหมด ทุกคนมีความคิดเดียวกันในหัว

‘นี่ลูกชายของเศรษฐีบ้านไหนเนี่ย? ซื้อน้ำทีละเป็นร้อยตัน ใครมันซื้อของแบบนี้กัน? หยกวิญญาณไม่ใช่เงินหรือยังไง?’

แค่แหวนมิติก็ใช้ไม่หยุดหย่อน นี่ไม่ถึงชั่วครู่ก็เอาออกมาแล้วสามวง แค่จำนวนแหวนก็บอกได้แล้วว่าไอ้หนุ่มนี่ต้องเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวยขั้นสุดแน่ ๆ

แน่นอนว่าเสี่ยวไป๋ไม่คิดจะบอกพวกเขาหรอกว่าแหวนมิติพวกนี้ได้มาจากการปล้นโจรเมื่อนานมาแล้วและเขาเองก็เริ่มคิดถึงพวกนั้นขึ้นมาเหมือนกัน

ณ ที่ห่างไกลเขตเซวียนอวี้ เหล่าโจรทั้งหลายพากันสะดุ้ง

“ใคร ใครกำลังคิดถึงข้า?”

“พวกเจ้าก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม?”

ทุกคนพยักหน้าเงียบ ๆ ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความคิดถึงแบบญาติหรือมิตรสหาย แต่มันคือความคิดถึงที่น่าขนลุกจนอยากหนีให้พ้น

“คุณชาย ท่านแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อข้า?” ชายหนุ่มหน้าร้านตอนนี้อยากจะยื่นมือไปจับหน้าผากเสี่ยวไป๋ดูว่าตัวร้อนจนเพี้ยนหรือเปล่า

“แน่นอนว่าไม่ล้อ ข้าขาดแคลนน้ำจริง ๆ เร็ว ๆ เลย” เสี่ยวไป๋ยืนยันว่านี่ไม่ใช่เพราะป่วยสมอง แต่เพราะเขาขาดน้ำหนักมากจริง ๆ

“โอ้ ได้ขอรับ ข้าไปเอาให้เดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มวิ่งไปด้านหลังทันที

เอ๋อร์โกวมองเสี่ยวไป๋แล้วถอนใจหนัก เขาแน่ใจแล้วล่ะว่าเสี่ยวไป๋คนนี้กำลังจะสร้างแม่น้ำเทียมจริง ๆ

ไม่นานนัก เด็กหนุ่มก็กลับมาพร้อมน้ำอีกชุด เสี่ยวไป๋ไม่แม้แต่จะตรวจสอบ เขาโยนเข้าแหวนทันที

“พอแล้ว ๆ น้ำพอแล้ว” เสียงระบบดังขึ้นในหัวของเสี่ยวไป๋ ทำให้เขาถอนใจด้วยความโล่งอก ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ตอนขาดน้ำพอดีที่นี่ก็มีขาย แม้จะแพงแต่ก็คุ้มแล้ว

“คุณชาย นี่คือแหวนมิติของท่าน” ชายหนุ่มคืนแหวนสองวงให้ด้วยความเคารพ

“ขอบใจมาก ลาก่อน” เสี่ยวไป๋กล่าวลาพลางพากลุ่มของตนออกจากร้านไปทันที

เหล่าผู้คนที่มุงดูอยู่ได้แต่มองแผ่นหลังของเสี่ยวไป๋แล้วถอนใจ “มีเงินมันก็ดีแบบนี้แหละ เงินเหลือเฟือมีความสุขแบบที่พวกเราไม่มีวันเข้าใจ”

“เสี่ยวไป๋ เสี่ยวไป๋ เจ้าซื้อพวกน้ำเยอะแยะไปทำอะไรฟะ?” ตั้งแต่ออกมาจากร้าน เอ๋อร์โก่วก็ทนไม่ไหว รีบยิงคำถามด้วยความอยากรู้สุดขีด

“ของที่ข้าปลูกไว้ในแหวนมิติกำลังขาดน้ำ ต้องใช้น้ำจำนวนมากรดให้ทั่วถึง ข้าจึงต้องซื้อมากขนาดนั้น” เสี่ยวไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อครู่ตอนซื้อรอบแรก ระบบแจ้งมาว่าชาหิมะเหลียนที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้เริ่มเติบโตแล้ว ต้องใช้น้ำในปริมาณมหาศาลจึงต้องซื้อน้ำทันที

“เจ้าปลูกของในแหวนมิติ?” คนทั้งสามอึ้งจนพูดไม่ออก

แต่ละคนอึ้งนั้นไม่เหมือนกัน

หนานกงอวิ๋นม่อกับจางชื่อเกอตกใจเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีใครปลูกพืชในแหวนมิติได้เลยเพราะแหวนพวกนั้นปกติทั้งคับแคบ ทั้งไร้อากาศ ของมีชีวิตอยู่ไม่ได้เลย

แต่ว่าเอ๋อร์โกวตกใจด้วยเหตุผลอีกอย่างหนึ่ง ในฐานะเทพ เรื่องปลูกของในแหวนมิติเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา เทพสร้างพื้นที่เทียมได้อยู่แล้วไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ที่น่าตกใจคือของที่เสี่ยวไป๋ปลูกมันต้องใช้น้ำมากถึงขนาดนั้นเลยหรือ?

หากไม่รู้ความจริงคงนึกว่าเสี่ยวไป๋ตั้งใจจะสร้างแม่น้ำเทียมจริง ๆ เสียอีก

“เดี๋ยวนะ เจ้าไปปลูกอะไรไว้กันแน่? ต้นไม้โลกรึไง? ถึงต้องใช้น้ำเป็นร้อยเป็นพันตัน?” เอ๋อร์โก่วตอนนี้แทบอยากยัดหัวเข้าไปในแหวนดูเองเลย

“ไม่ใช่ไรหรอก แค่ปลูกชาเท่านั้น ข้าคิดว่าต่อไปจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้ออีกไง” เสี่ยวไป๋ตอบด้วยสีหน้าดูภูมิใจเสียเหลือเกิน

“โครตเจ๋ง เสี่ยวไป๋ เจ้านี่มันสุดยอดจริง ๆ ปลูกชาต้องใช้น้ำเป็นร้อย ๆ ตัน ข้ายอมเรียกเจ้าว่าพี่แล้ว” เอ๋อร์โก่วถึงกับยกมือไหว้ “แค่เงินที่ใช้ซื้อน้ำ เจ้าน่าจะซื้อชามาดื่มได้ไปทั้งชาติแถมยังต้องเสียเวลาเก็บเกี่ยวอีกนะ เจ้านี่มันสุดจริง ๆ”