บทที่ 111 ไม่เจอกันเสียนาน

บทที่ 111 ไม่เจอกันเสียนาน

“หยาบช้านัก” ยังไม่ทันที่หลิวจื่อซีจะได้เอ่ยปาก เหล่าคนในตระกูลหลิวก็พากันตะโกนลั่น นี่มันเกินไปแล้ว กล้าลงมือกับผู้อาวุโสห้าต่อหน้าพวกเราทุกคนเช่นนี้เท่ากับไม่เห็นหัวตระกูลหลิวเลยหรือ?

“โอ้? ยังมีพวกสมรู้ร่วมคิดอีกงั้นรึ? เช่นนั้นก็หมอบลงให้หมดก่อนแล้วกัน ข้าจะจัดการเจ้าแก่คนนี้ให้เรียบร้อย แล้วค่อยไล่เก็บพวกเจ้าทีหลัง” เสี่ยวไป๋กล่าวพลางเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ นี่ไม่ใช่การลอบสังหารหรือ? ทำไมมีคนเยอะขนาดนี้? ลอบสังหารบ้านไหนใช้วิธีพาเหรดคนทั้งหมู่บ้านมาลอบฆ่า?

พูดจบ เสี่ยวไป๋ปล่อยแรงกดวิญญาณออกมาปกคลุมรอบบริเวณพร้อมกับดูดพลังวิญญาณของเหล่าคนในตระกูลไปอย่างไม่ไว้หน้า

ผู้คนที่ถูกกดลงกับพื้นได้แต่จ้องมองเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาไม่ยินยอม จู่ ๆ โจมตีแบบนี้มันใช่ลูกผู้ชายหรือไม่? หากกล้าจริงก็ปล่อยข้า เรามาตัวต่อตัวกัน

แต่ก็นั่นแหละ พวกเขาแม้แต่แรงกดวิญญาณยังต้านไม่ไหวจะไปพูดเรื่องประลองกันตัวต่อตัวได้อย่างไร แนะนำให้นอนพักบนพื้นไปเถิด

“จื่อซี ข้าจะปกป้องเจ้าเอง” หนานกงอวิ๋นม่อรีบวิ่งมาบังหน้าหลิวจื่อซี

“ปกป้องอะไร อาจารย์ของเจ้ายังอยู่ทั้งคน เจ้าจะออกหน้าทำไมอีก?” เอ๋อร์โก้กลอกตาจนแทบจะกลิ้งออกมา นี่มันจะเด๋อด๋าเกินไปแล้ว อาจารย์เจ้าลงมือเองยังจะไปเกะกะอีก ทำไมไม่อยู่เฉย ๆ สบาย ๆ บ้างเล่า?

“นั่นสิ เจ้าเป็นหมาไม่ใช่คน” ระบบยืนมองเหตุการณ์แล้วอดพึมพำไม่ได้

“อาจารย์ช่างเท่ยิ่งนัก” จางชื่อเกอตาลุกวาวเพียงคำพูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้คนล้มลงกันทั้งลานได้ นี่แหละคือพลังที่ข้าใฝ่ฝัน

“บอกมา ใครส่งเจ้ามาฆ่าภรรยาศิษย์ของข้า?” เสี่ยวไป๋ถามพลางออกแรงบีบคอผู้อาวุโสห้าแน่นขึ้น

ผู้อาวุโสห้าดิ้นรนอย่างหนักราวกับปลาถูกจับขึ้นจากน้ำ มือทั้งสองทุบใส่แขนของเสี่ยวไป๋หวังให้เขาคลายมือ

“โอ้โฮ ยังคิดจะดื้อแพ่งใช่ไหม?” เสี่ยวไป๋ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ ปกติแล้วแรงแค่นี้ก็เพียงพอทำให้คนระดับนี้สิ้นใจได้แล้ว แต่เจ้าแก่คนนี้ยังพอมีเรี่ยวแรงเงื้อกำปั้นใส่เขาได้อีก ดูท่าเจ้านี่จะมีจิตใจแน่วแน่ดีนัก ไม่เลวนี่

แม้จะเป็นศัตรู เสี่ยวไป๋ก็ยังแอบชมอยู่ในใจ ยุคนี้หาคนกล้าแบบนี้ไม่ง่ายแล้วถึงกระนั้นเขาก็จะฆ่าอยู่ดี

ผู้อาวุโสห้าแทบขาดใจจะพูดก็พูดไม่ได้ เสียงยังครางไม่ออกทำได้เพียงใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเคาะแขนของเสี่ยวไป๋เบา ๆ อย่างอ้อนวอน ที่ทุบใส่นั้นไม่ใช่ต่อต้านนะ แค่ขอชีวิตต่างหาก ความแน่วแน่ไม่มีหรอกที่ไม่พูดเพราะพูดไม่ได้ต่างหาก ถ้าพูดได้ป่านนี้คงร้องขอชีวิตแล้ว

“ท่านผู้อาวุโสเสี่ยว เรื่องนี้จริง ๆ แล้ว” หลิวจื่อซีรีบจะอธิบายเพราะตอนนี้เสี่ยวไป๋เข้าใจผิดคิดว่าผู้อาวุโสห้าคือศัตรู นางจึงต้องรีบอธิบายให้ทัน ไม่เช่นนั้นคนจะแย่เอา

“จื่อซีน้อย อย่ากลัวไป มีข้าอยู่ ใครก็แตะต้องเจ้าไม่ได้” เสี่ยวไป๋โบกแขนอย่างองอาจ เขานึกว่าหลิวจื่อซีตกใจกลัว ถ้าแม้แต่จะปกป้องภรรยาศิษย์ยังทำไม่ได้ ข้าจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม? ไปอยู่แบบระบบให้หมดดีกว่า

ระบบ: “???” ข้าเกี่ยวอะไรกับเจ้านักหนา?

“พี่เสี่ยวไป๋ ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง” บิดาหลิวจื่อซีทนไม่ไหวแล้ว ตรงนี้มันควรเป็นช่วงโชว์หล่อของข้าแท้ ๆ ทำไมเจ้าถึงมาแย่งฉากนี้ไป? ฆ่าผู้อาวุโสข้าไม่เป็นไรหรอก แต่มาแย่งความเด่นต่อหน้าลูกสาวข้านี่สิ ข้าไม่ยอมแน่

“สวัสดี ไม่เจอกันนาน” เสี่ยวไป๋พยักหน้าให้อย่างสุภาพ เขาจ้องหน้าบิดาหลิวจื่อซีครู่หนึ่งแล้วก็คิดไม่ออกว่าชายผู้นี้คือใครในโลกนี้กันแน่ ‘เขารู้จักชื่อข้าด้วย? หรือว่าข้าโด่งดังขนาดนั้นแล้ว?’

“โอ้? พี่เสี่ยวรู้จักข้าด้วยหรือ?” บิดาหลิวจื่อซียิ้มกว้างขึ้น เสียงเรียกสนิทสนมขึ้นอีกเล็กน้อย

เหตุผลที่เขายิ้มได้เช่นนี้ก็เพราะถ้าเสี่ยวไป๋รู้จักเขาก็แสดงว่าได้ยินชื่อเขาจากปากลูกสาว แบบนี้แสดงว่าเขายังมีที่อยู่ในใจลูกอยู่ จะไม่ปลื้มได้อย่างไร

ณ จุดนี้ เขาประกาศในใจอย่างเป็นทางการว่าความเป็นศัตรูกับเสี่ยวไป๋ได้หายไปสิ้น เราคือพี่น้อง

“รู้แน่นอน เจ้านี่มัน…เอ่อ…นั่นแหละ” เสี่ยวไป๋หน้าแหยเหงื่อตก คนเขายังจำเราได้ แต่เราดันจำเขาไม่ได้ แบบนี้ดูแย่มาก

ระบบ: “ไม่ต้องห่วง เอ๋อร์โก้ให้คะแนนเจ้าไว้ต่ำเตี้ยติดดินอยู่แล้วต่อให้เจ้าพลาดอีก มันก็ไม่ลดลงไปกว่านี้แล้วล่ะ”

บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิท เสี่ยวไป๋และบิดาหลิวจื่อซีต่างก็ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

ส่วนผู้อาวุโสห้านั้นแทบจะสิ้นใจแล้ว เขาอยากจะกู่ร้องออกมาดัง ๆ ท่านเจ้าตระกูลลืมตาดูโลกหน่อยเถิด ข้ายังอยู่ในเงื้อมมือเขานะ ช่วยข้าก่อน แล้วค่อยคุยกันได้หรือไม่? ข้าทนไม่ไหวแล้วโว้ย

คำว่า ‘เทพทะเลาะกัน คนธรรมดาตายฟรี’ เหมาะสมกับสภาพของผู้อาวุโสห้าในตอนนี้ยิ่งนัก

“แค่ก ๆ” เสี่ยวไป๋กระแอมหนึ่งทีพยายามจะกลบเกลื่อนความอึดอัด

“ว่าแต่เจ้ามีธุระอะไรกับข้ารึ?” เขาหันไปถาม

“ไม่มี ไม่มี เจ้าไปทำธุระของท่านต่อเถอะ” บิดาหลิวจื่อซีโบกมืออย่างเรียบเฉย ใครมองก็ไม่รู้ว่าเขากำลังโกรธอยู่

แต่เสี่ยวไป๋น่ะใครกัน? อดีตมังกรขาวแห่งวงการสังคม รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่พอใจแต่ไม่ใช่โกรธจริง ถ้าโกรธจริงคงลงมือแล้ว ไม่ใช่มายืนพูดคุยอย่างนี้

ผู้อาวุโสห้าอยากร้องไห้ ท่านเจ้าตระกูลได้โปรดช่วยข้าก่อนเถิด ข้ายังไม่อยากตาย ทำไมถึงมามัวเมากับละครน้ำเน่ากันหมดแบบนี้