บทที่ 54 สูงบ้าอะไรของเจ้า
บทที่ 54 สูงบ้าอะไรของเจ้า
บทที่ 54 สูงบ้าอะไรของเจ้า
เหล่าผู้ชมที่เห็นเจ้าหมาดำกระโดดสูงทะลุฟ้าต่างก็พากันแปลกใจนึกชื่นชมอยู่ในใจ แม้ตอนนี้จะอนุญาตให้พาสัตว์เลี้ยงเข้ามาในสนามได้ แต่ก็ไม่เคยเห็นสัตว์ตัวไหนมีอารมณ์ร่วมขนาดนี้ ดูสิ ดีใจจนกระโดดตัวลอยเชียว
“สูงบ้าอะไรของเจ้า” ถ้าเอ๋อร์โก่วได้ยินความคิดของพวกเขาล่ะก็คงกระโจนเข้าไปตบหน้าทีละคน “เจ้านั่นแหละสัตว์เลี้ยง ทั้งบ้านเจ้าก็สัตว์เลี้ยง ข้าคือเทพต่างหาก”
“เสี่ยวไป๋ เจ้านี่อยากให้ข้าหัวใจวายหรือไง” เอ๋อร์โก่วโวยวาย มันมั่นใจว่าเสี่ยวไป๋ตั้งใจแกล้งแน่
“ชิ กลัวอะไรนักหนา แค่จอภาพเอง เจ้าเองต่างหากที่ขวัญอ่อนราวหนู” เสี่ยวไป๋เบ้ปาก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าหมานี่ถึงขี้ขลาดขนาดนั้น
“พูดแบบนี้ก็ไม่ต่างจากตอนเจ้าเพิ่งมาโลกนี้ใหม่ ๆ หรอก” ระบบฉวยโอกาสเหน็บขึ้นมาทันที ตอนนั้นเจ้าเป็นยังไง ข้ายังจำได้ไม่ลืม
เสี่ยวไป๋หน้าแดงขึ้นมาทันที “เจ้าระบบนี่จำเรื่องอะไรพิลึกได้แม่นนัก”
“ว่าแต่ ไอ้โลงศพนี่มันอะไร?” เอ๋อร์โก่วเดินเข้าไปเคาะจอมเฝ้าระวังแห่งหมื่นภพอย่างสนอกสนใจ
“ไป ไป ไป เจ้าจะรีบเข้าไปนอนในนั้นนักหรือ?” เสี่ยวไป๋รู้สึกปลงตกจริง ๆ ทำไมหมานี่ต้องเรียกของดี ๆ ว่าโลงศพด้วย
“นี่คือจอภาพสอดแนม” เสี่ยวไป๋ตบเบา ๆ บนแผ่นจอดำสนิท แล้วหันไปอธิบายให้เอ๋อร์โก่วกับหนานกงอวิ๋นม่อฟังเพราะชื่อเดิมของมัน จอมเฝ้าระวังแห่งหมื่นภพมันทั้งยาวทั้งเรียกยาก เสี่ยวไป๋จึงตั้งชื่อใหม่ให้เลยว่าจอภาพ
“แล้วไอ้แผ่นโลงศพนี่ใช้ยังไง?” เอ๋อร์โก่วถามพลางแกล้งทำเป็นรู้เรื่องทั้งที่ไม่เข้าใจเลยสักนิด ก็แหมมันเป็นเทพจะให้แสดงความโง่ออกมาได้อย่างไร
“นี่มันจอภาพ ไม่ใช่แผ่นโลงศพโว้ย” เสี่ยวไป๋ย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงขึงขังมาก
“เอ่อ จอแผ่นโลงศพก็จอแผ่นโลงศพ” เอ๋อร์โก่วตอบหน้าตาย ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือแกล้งกวน
“บัดซบ” เสี่ยวไป๋ไม่พูดมาก ตรงเข้าต่อยเอ๋อร์โก่วเต็มแรง
“อ๊าก” เสียงโหยหวนของเจ้าหมาตัวโตดังลั่น
หลังจากศึกสายฟ้าแลบจบลง (หรือจะเรียกว่าเสี่ยวไป๋รุมกระทืบอยู่ฝ่ายเดียวก็ได้) ทั้งสองก็แยกย้าย
“แล้วจอแผ่นโลงศพนั่นจะไม่มีใครเห็นมันจริงเรอะ?” เอ๋อร์โก่วเริ่มสงสัย ของใหญ่ขนาดนั้นจะไม่มีใครสังเกตได้เลยหรือ?
“ข้าใช้เคล็ดวิชาไร้ตนปกปิดมันไว้แล้วมีแต่พวกเราที่มองเห็น” เสี่ยวไป๋อธิบายพลางย้ำชื่ออีกครั้ง “และนี่ไม่ใช่โลงศพ มันคือจอภาพ”
“เข้าใจแล้วขอรับ” หนานกงอวิ๋นม่อพยักหน้าเข้าใจ
เอ๋อร์โก่วก็อือขึ้นมาเบา ๆ ทว่าในใจกลับครุ่นคิด
“เคล็ดวิชาล่องหนในโลกนี้ข้ารู้จักหมด แต่ข้าไม่เห็นรู้สึกถึงพลังใดจากเสี่ยวไป๋เลย...เขาเป็นใครกันแน่?”
“แล้วมันเปิดยังไง?” เอ๋อร์โก่วเลิกคิด แล้วหันไปศึกษาเครื่องมือต่อ แต่แทนที่จะดูหรือคลำเหมือนคนทั่วไปเขาใช้วิธีที่เป็นตัวเองที่สุดนั่นคือกัด
เสี่ยวไป๋ตกใจแทบสะดุ้ง หมาพันธุ์นี้มันมีฉายาว่าจอมทำลายล้างไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ใครไม่มีเงินอย่าได้คิดเลี้ยง
เขารีบจับปากเอ๋อร์โก่วไว้ทั้งสองข้าง หันหัวมันไปอีกทางทันที
“เจ้าจะทำอะไรของเจ้า?” เอ๋อร์โก่วมองตาขวาง “ข้ากำลังทดลองอยู่นะ”
“มันไม่ได้เปิดแบบนั้นโว้ย...” เสี่ยวไป๋เอามือลูบขมับ เกือบไปแล้ว ถ้าช้าไปอีกนิดคงต้องให้ระบบส่งจอใหม่มาแทน
เมื่อป้องกันหายนะไว้ได้ เสี่ยวไป๋ก็เริ่มลงมือใช้ลมหายใจวิญญาณจับภาพหน้าตาของผู้ตัดสินและผู้เกี่ยวข้องจากนั้นจึงแตะจอภาพแล้วถ่ายโอนข้อมูลเข้าไป
ทันใดนั้นจอก็สว่างขึ้น
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบ” เสียงระบบดังขึ้นมาพร้อมแสง
“เฮ้ย สว่างแล้ว มันพูดได้ด้วย” เอ๋อร์โก่วกระโดดโลดเต้นเหมือนเจอของเล่นใหม่ที่ตื่นตาตื่นใจ นี่คือครั้งแรกที่มันเห็นเครื่องจักรพูดได้
“หมานั่นคงบ้าละมั้ง?”
“สงสัยเพิ่งเคยมาเวทีประลองครั้งแรกเลยดีใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“นั่นสิ แค่สัตว์ชั้นต่ำเอง ดีใจบ้างก็ไม่แปลก”
“...เวรเอ๊ย” เอ๋อร์โก่วเดือดจัด ด่ากันขนาดนี้ใครมันจะทนได้?
เสี่ยวไป๋ก็เตรียมจะลงมืออยู่พอดี พวกปากหมาแบบนี้ไม่สั่งสอนไม่ได้
หนานกงอวิ๋นม่อเองก็เตรียมพร้อม แต่พอเห็นอาจารย์ตนเองออกโรงแล้ว เขาก็ถอยทันทีไม่อยากแย่งซีนความโหด
ทว่า
เสียงจากจอภาพกลับดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
“ติ๊ง ตรวจพบสิ่งมีชีวิตฝ่ายศัตรู กรุณาเลือกวิธีจัดการ”
เสียงนี้ทำเอาทั้งสามคนชะงัก
“อะไรกันเนี่ย?” เสี่ยวไป๋งงไปหมด นี่มันจอภาพไม่ใช่หรือ แล้วจะมีคำสั่งจัดการฝ่ายศัตรูมาทำไม?
“ของตัวเอง เจ้ายังไม่รู้ฟังก์ชันมันอีกหรือ?” เอ๋อร์โก่วก็ชะงักไปเช่นกัน
“นี่มันจอภาพธรรมดาที่ไหนล่ะนี่คือของที่ข้าสร้าง ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าจอมเฝ้าระวังแห่งหมื่นภพ แค่ชื่อก็เทพแล้ว” ระบบพูดอย่างภูมิใจ “ฟังก์ชันแค่นี้น่ะเรื่องเล็กน้อย ทั้งหมดเป็นแค่การใช้งานพื้นฐานเท่านั้น”
“แล้วมันมีอะไรอีกบ้าง?” เสี่ยวไป๋เริ่มสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เดิมทีเขาคิดว่าแค่ใช้ดูอย่างเดียว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าของสิ่งนี้จะมีพลังมากกว่าที่คิดไว้
“ข้า...ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ระบบตอบเสียงแผ่ว
“ห๊า?” เสี่ยวไป๋เลิกคิ้วสูง “นี่เจ้าลืมอีกแล้ว?”
“มันเยอะเกินไป ข้าจำไม่หมด...” ระบบตอบด้วยเสียงอ้อมแอ้ม เขาไม่ได้โกหกจริง ๆ
เสี่ยวไป๋ถอนหายใจกับระบบบ้านอื่นต่อให้เจ้านายจะงี่เง่ายังไง ระบบก็ไม่เคยลืมหน้าที่
แต่กับระบบบ้านเขานี่ถ้าไม่ลืมถึงจะน่าสงสัยมากกว่าเสียอีก