บทที่ 6 เจ้าอย่าแทรกได้หรือไม่

บทที่ 6 เจ้าอย่าแทรกได้หรือไม่

“ใครมันตะโกน” เสียงตะคอกดังสนั่นออกมาทำเอาหนานกงเสวียนขมวดคิ้วแน่น

“หนานกงอวี่ เจ้าช่วยหุบปากเสียทีจะได้หรือไม่? รอให้พี่เสวียนพูดจบก่อนเถิด” เสียงทุ้มห้าวดังแทรกขึ้นมาอีกเสียง

“หนานกงหลิวอวิ๋น เจ้ายังมีความเคารพผู้ใหญ่หลงเหลืออยู่หรือไม่? เจ้าเรียกว่าพูดกับผู้ใหญ่แล้วหรือ?” หนานกงอวี่โดนด่ากลับเข้าให้ก็อดไม่ได้จะโต้กลับเพราะเสียหน้า

หนานกงอวี่คือรองผู้อาวุโสที่สองของตระกูลหนานกงมีพลังอยู่ในระดับจอมยุทธ์ขั้นที่ห้าส่วนหนานกงหลิวอวิ๋นคือผู้อาวุโสที่สาม อาวุโสไล่ลำดับตามความสามารถทางยุทธ์ อายุของเขาใกล้เคียงกับหนานกงเสวียนและพลังของเขาก็อยู่ที่ระดับจอมยุทธ์ขั้นที่ห้าเช่นกัน

“ข้าจะด่าเจ้าแล้วจะทำไม? ถ้าไม่พอใจก็เอาดาบมาฟันข้าเลยสิหรือไม่ก็ขึ้นเวทีประลองให้รู้ดำรู้แดงไปเลย” หนานกงหลิวอวิ๋นตบโต๊ะเปรี้ยงแล้วตะโกนออกมา

“เจ้า…เจ้า…” หนานกงอวี่หน้าบันแดงก่ำ โกรธจนพูดไม่ออก เขาสู้ไม่ได้จึงทำได้แค่หันไปฟ้อง “ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านดูผู้อาวุโสสามของท่านเสียก่อน”

“หยุดโต้เถียงกันได้แล้ว” ผู้อาวุโสใหญ่หนานกงหานกล่าวปราม “ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าลูกชายนั่นของเจ้ากำลังจะบรรลุเป็นศิษย์ยุทธ์แล้วจริง ๆ”

“ไม่นึกเลยว่าตระกูลหนานกงของเราจะมีอัจฉริยะเพิ่มขึ้นอีกคน” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวพลางหัวเราะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ลูกข้าจะไปนับเป็นอัจฉริยะอะไรได้เล่า?” แม้คำพูดจะถ่อมตัว แต่ใบหน้าของหนานกงอวี่กลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิ

“น่าเสียดายที่พลังของหนานกงอวิ๋นถดถอยลง ไม่เช่นนั้นเด็กผู้นั้นคงได้สร้างเกียรติภูมิให้ตระกูลแน่นอน” หนานกงหลิวอวิ๋นถอนหายใจ

“หึ เด็กนั่นน่ะหรือจะคู่ควรกับบุตรชายของข้า?” หนานกงอวี่กล่าวด้วยความเย่อหยิ่ง

“เจ้า…” หนานกงเสวียนกำลังจะลุกขึ้นด้วยความโกรธ

“ตอนอวิ๋นอายุสิบปีถึงขั้นศิษย์ยุทธ์ระดับสาม บุตรเจ้าตอนนั้นอยู่ที่ไหน? เจ้าเองฝึกฝนมากว่าห้าสิบปียังมีพลังเท่าข้า แล้วจะเอาหน้าไหนมาเรียกคนอื่นว่าไร้ค่าอีก?” หนานกงหลิวอวิ๋นกล่าวอย่างดูแคลน

เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายต่างรู้สึกถูกตบหน้าอย่างรุนแรง

“เจ้า…” หนานกงอวี่เพิ่งจะเปิดปากจะโต้กลับ

“พอได้แล้ว ให้หัวหน้าตระกูลพูดก่อนเถอะ” หนานกงหานกล่าวอย่างอ่อนอกอ่อนใจเพราะสองคนนี้ทะเลาะกันเป็นประจำ

เหล่าผู้อาวุโสต่างก็พยักหน้ารับ

“เรื่องมีอยู่ว่าวันนี้ข้านำหนานกงหนึ่งถึงห้าออกไปแสวงหาโอกาสในการบรรลุ” หนานกงเสวียนกล่าวขึ้น

“พวกเขาทั้งห้าคนบรรลุแล้วหรือ? ช่างเป็นบุญของตระกูลหนานกงจริง ๆ” หนานกงหลิวอวิ๋นพูดแทรก ดวงตาเป็นประกายดีใจจนแทบจะกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้

“เปล่า” หนานกงเสวียนกล่าว

“อ๋อ” หนานกงหลิวอวิ๋นหมดสภาพกลับนั่งลงอย่างห่อเหี่ยว

“เราเพิ่งก้าวเข้าสู่ป่าราชันอสูรก็พบกับเสืออัคคีโกรธาระดับห้าซึ่งมีพลังเทียบเท่ากับจอมยุทธ์ขั้นสูงสุด”

“แล้วพวกเจ้าฆ่ามันได้หรือไม่? คริสตัลวิญญาณล่ะ?” หนานกงหลิวอวิ๋นพูดแทรกอีกครั้ง ตาเป็นประกายราวกับพวกโลภมาก คริสตัลวิญญาณระดับห้านั้นมีค่ากว่าหยกวิญญาณชั้นล่างห้าล้านก้อนแถมยังเป็นธาตุสายฟ้าอีกด้วย

“แม่งเอ๊ย” หนานกงเสวียนอยากจะด่ากลับเสียเหลือเกิน เจ้านี่ช่างปากมากนัก

“เจ้าคิดว่าเราจะสู้มันไหวหรือ?” หนานกงเสวียนย้อนถาม

“แล้วพวกเจ้ารอดกลับมาได้อย่างไร?” หนานกงหานถามต่อ “เสืออัคคีโกรธาระดับห้า พวกเจ้าน่าจะรอดได้ยาก”

“ตอนนั้นพวกเราคิดว่าจะสู้สุดชีวิต แต่กลับมีท่านผู้อาวุโสคนหนึ่งปรากฏตัวออกมา” หนานกงเสวียนเล่าต่อ “ท่านเพียงแค่เหลือบตามอง เสืออัคคีโกรธาก็สิ้นใจลงทันทีและนี่คือคริสตัลของมัน” พลางยื่นออกมาให้ดู

เสียงสูดหายใจเย็นดังขึ้นทั่วห้องโถง แขกเหรื่อทั้งหมดรู้สึกสยบยอมในความแข็งแกร่งระดับนี้

“เกรงว่าคงจะเป็นอาจารย์วิญญาณกระมัง” หนานกงหานคาดเดา

“หลังจากนั้นเรายังพบกับศิษย์ของสำนักจินหยางด้วย” หนานกงเสวียนเล่าต่อ

“สำนักจินหยาง ไม่ใช่หนึ่งในสำนักระดับแนวหน้าของราชอาณาจารย์หิมะอวิ๋นหรอกหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?” หนานกงหลิวอวิ๋นก็แทรกอีกครั้ง

“เจ้าแม่งจะให้ข้าเล่าจบได้ไหมฟะ” หนานกงเสวียนระเบิดอารมณ์ในที่สุด

“เอ่อ ๆ” หนานกงหลิวอวิ๋นเปลี่ยนท่านั่งอย่างเรียบร้อย

“ศิษย์ของสำนักจินหยางเผชิญหน้ากับเสืออัคคีโกรธาระดับหก” หนานกงเสวียนเล่าต่อพลางยื่นคริสตัลของมันให้ดู

เสียงสูดหายใจดังขึ้นอีกครั้งทั่วห้อง เสืออัคคีโกรธาระดับหกเทียบเท่าศิษย์วิญญาณโดยกำเนิดและด้วยทักษะติดตัวที่มันมีอาจถือว่าเทียบได้กับอาจารย์วิญญาณเลยทีเดียว

“หึ ผู้อาวุโสจากลัทธิดาบสายลมที่ข้าเชิญมาก็ทำได้เช่นกัน เขาคืออาจารย์วิญญาณขั้นห้าเชียวนะ” หนานกงอวี่กล่าวอย่างไม่แยแส

“เหอะ ท่านผู้อาวุโสที่ข้าพบเพียงแค่ตะโกนคำเดียวเสืออัคคีโกรธาที่กำลังจะใช้ทักษะก็สิ้นใจลงทันที พวกเจ้าคิดว่าผู้อาวุโสจากลัทธิดาบสายลมของเจ้า ทำได้หรือไม่?” หนานกงเสวียนเหน็บแนมเพราะนี่คือเกียรติของผู้มีพระคุณ

“หนานกงเสวียน เจ้าไม่ต้องพูดโอ้อวดให้มากนัก” หนานกงอวี่แค่นเสียงหยัน ใครจะไปเชื่อเล่าว่าจะมียอดฝีมือระดับราชาวิญญาณอยู่ที่นี่

“เช่นนั้นหัวหน้าตระกูล ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นมีเงื่อนไขอันใดแลกกับคริสตัลทั้งสองหรือไม่?” หนานกงหานถามขึ้นเพราะยอดฝีมือเช่นนี้ ย่อมไม่มอบของล้ำค่าให้โดยเปล่า

“ท่านกล่าวว่าให้หยกวิญญาณเล็กน้อยก็พอ ข้าได้เชิญท่านมาพักในตำหนักของตระกูลเราแล้ว ให้หวังเล่ยไปจัดหาที่พักห้องอันดับหนึ่งแห่งฟ้า” หนานกงเสวียนกล่าว

“หึ เขามีสิทธิ์ใดถึงได้พักในห้องอันดับหนึ่งแห่งฟ้า? แม้แต่ผู้อาวุโสจากลัทธิดาบสายลมยังไม่ได้รับเกียรตินั้น” หนานกงอวี่โพล่งออกมา

“สิทธิ์ใดหรือ? ท่านผู้อาวุโสคือ”

“หัวหน้าตระกูล เกิดเรื่องแล้ว”

ถ้อยคำของหนานกงเสวียนถูกขัดอีกครา เขาข่มอารมณ์โกรธไว้เพราะเป็นหัวหน้าตระกูลจำต้องรักษาความสงบ “มีอะไรหรือ? ไยจึงร้อนรนถึงเพียงนี้?” เหล่าอาวุโสต่างก็มองไปยังผู้มาใหม่

“ขอรายงานต่อหัวหน้าตระกูลและอาวุโสทั้งหลาย ท่านผู้อาวุโสที่เพิ่งมากับผู้อาวุโสจากลัทธิดาบสายลมกำลังจะมีเรื่องกันแล้ว”

“ว่าอย่างไรนะ ทุกท่านตามข้ามาเร็ว” หนานกงเสวียนลุกพรวดสีหน้าเคร่งเครียด

“หรือเจ้าจะหวาดกลัวเสียแล้ว? ไม่เป็นไร ข้าจะขอร้องผู้อาวุโสจากลัทธิดาบสายลมไว้ชีวิตให้” หนานกงอวี่ยิ้มเยาะ

“ข้าไม่อยากเสียเวลาพูดกับเจ้า” หนานกงเสวียนกล่าวเสียงต่ำ ‘บัดซบ นั่นคือราชาวิญญาณหากโมโหขึ้นมาทั้งเมืองคงไม่เหลือแม้แต่ตึกเดียว’

หนานกงเสวียนนำเหล่าอาวุโสเร่งตรงไปยังเขตที่พัก

ด้านของเสี่ยวไป๋

เสี่ยวไป๋ยังคงยืนอยู่ด้วยสีหน้างุนงงพลางมองบุรุษที่เพิ่งกล่าวเสียงดัง ‘ยังไม่จบอีกเรอะ? แม่ง ข้าจะได้กินข้าวไหมนี่?’

“ท่านผู้อาวุโสเซวียนเจี้ยนมีเรื่องใดหรือ?” หวังเล่ยเดินเข้าไปหาเซวียนเจี้ยนจื่อ

“มี เรื่องใหญ่เสียด้วย” เซวียนเจี้ยนจื่อตะคอกลั่นลากเสียงดังจนบ่าวไพร่และศิษย์ตระกูลต่างหยุดยืนดู

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“ข้าก็ไม่รู้”

“เหตุใดท่านผู้อาวุโสเซวียนเจี้ยนจื่อจึงโมโหเช่นนี้?”

“แล้วเจ้าหนุ่มนั่นเป็นใคร?”

“ไม่รู้สิ แต่หล่อดีนะ”

เสียงซุบซิบดังไม่ขาดสาย

“แม่ง เลื่อนอีกแล้ว นี่ข้าจะได้กินเมื่อไหร่เนี่ย?” เสี่ยวไป๋น้ำตาคลอด้วยความหิว ข้าทนจากเที่ยงจนค่ำแล้ว นี่มันโหดร้ายเกินไป

“บังอาจถามว่าเหตุใดท่านผู้อาวุโสเซวียนเจี้ยนจื่อถึงโมโห มีใครล่วงเกินท่านหรือไม่?” หวังเล่ยถามอย่างระมัดระวัง ตรงหน้าคือแขกผู้มีเกียรติ เขาไม่กล้าโกรธเคือง

“หาใช่เช่นนั้นไม่ ข้าหมายถึงอีกเรื่องหนึ่ง ข้าอยากรู้ว่าด้วยเหตุใดเขาจึงได้อยู่ห้องอันดับหนึ่งแห่งฟ้า?” เซวียนเจี้ยนจื่อชี้หน้าสบถใส่เสี่ยวไป๋

“ขอเรียนท่านผู้อาวุโสเซวียนเจี้ยนจื่อว่าเรื่องนี้เป็นการจัดสรรโดยหัวหน้าตระกูลโดยตรง” หวังเล่ยกล่าวอย่างนอบน้อม

“ท่านผู้อาวุโส?” เซวียนเจี้ยนจื่อหันไปพิจารณาเสี่ยวไป๋อีกครั้งครั้นเห็นว่าเป็นเพียงชายหนุ่มยังหนุ่มแน่นก็ยิ่งไม่เชื่อใจ

เมื่อสัมผัสไม่ได้แม้แต่น้อยถึงพลังวิญญาณ เขายิ่งปักใจว่าเสี่ยวไป๋ผู้นี้คือคนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน

“เพียงเด็กหนุ่มผู้หนึ่งไม่มีแม้แต่แรงกดดันของพลังวิญญาณ เจ้ายังกล้ากล่าวว่าเขาเป็นผู้อาวุโส? พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ หรือพวกเจ้าจงใจดูหมิ่นข้า หัวหน้าตระกูลเจ้าคงไม่พอใจที่ข้าปฏิเสธจะช่วยบุตรชายของเขาก็เลยหาเรื่อง”

ระหว่างที่เซวียนเจี้ยนจื่อกำลังพินิจเสี่ยวไป๋ เสี่ยวไป๋ก็ได้ตรวจสอบประวัติอีกฝ่ายไปจนหมดจดแล้ว

ชื่อ: เซวียนเจี้ยนจื่อ

อายุ: 301 ปี

เพศ: ชาย

สังกัด: ลัทธิดาบสายลม

ตำแหน่ง: ผู้อาวุโสใหญ่

พลัง: อาจารย์วิญญาณขั้นห้า

คัมภีร์: 《คัมภีร์ดาบสายลม》ระดับสูงชั้นกลาง (ฉบับไม่สมบูรณ์)

ยุทธ์:《ดาบสายลม》ชั้นกลางล่าง (ฉบับไม่สมบูรณ์),《ก้าวเหินสายลม》ชั้นกลางกลาง (ฉบับไม่สมบูรณ์),《ดาบสายลมแตะใบไม้》 ชั้นกลางกลาง (ฉบับไม่สมบูรณ์),《ขี่สายลม》 ชั้นสูงชั้นกลาง (ฉบับไม่สมบูรณ์)

“พระเจ้าช่วยข้าล่ะหมดคำพูด ฝึกแต่ของไร้คุณภาพซ้ำยังเป็นของไม่สมบูรณ์อีกแถมยังปากหมาอีกต่างหาก” เสี่ยวไป๋ครางในใจ

“ท่านผู้อาวุโสเซวียนเจี้ยนจื่อโปรดระงับโทสะ” เสียงเยาะเย้ยของหนานกงอวี่ดังมาจากด้านหลัง

เซวียนเจี้ยนจื่อหันไปมอง “หนุ่มน้อย เจ้าอยากเยาะเย้ยข้างั้นหรือ? ข้ารับเจ้าลูกชายของเจ้าเป็นศิษย์ แต่เจ้ากลับให้คนธรรมดามาดูหมิ่นข้าเช่นนี้?”

“ท่านผู้อาวุโสเซวียนเจี้ยนจื่อนั่นเป็นเพียงความผิดพลาดชั่วครู่ เด็กนี่ก็แค่ไม่มีมารยาทเท่านั้น” หนานกงอวี่กล่าวพร้อมรอยยิ้มแหย

ขณะที่หนานกงเสวียนรีบมาหาเสี่ยวไป๋ก็กล่าวด้วยเสียงเร่งร้อน “ท่านผู้อาวุโสโปรดระงับโทสะ ท่านผู้นี้ไม่รู้ถึงพลังของท่าน”

“ช่างเถอะ ข้าไม่ถือ” เสี่ยวไป๋ปัดมือ “ว่าแต่กินข้าวได้หรือยัง?”

“เดี๋ยวนี้เลย ข้าจะให้จัดเดี๋ยวนี้” หนานกงเสวียนรีบรับคำในทันที ใจยังโล่งอกที่โชคดีที่ท่านผู้อาวุโสไม่ถือโทสะ ไม่เช่นนั้น...

“ถ้าเช่นนั้นก็ให้เด็กนี่คุกเข่าขอขมาข้าเสีย” เซวียนเจี้ยนจื่อกล่าวพลางปรายตามองเสี่ยวไป๋อย่างดูแคลน

“เจ้าว่าอะไรนะ?” เสี่ยวไป๋ถามกลับ แม่งเอ๊ย เจ้านี่กล้าพูดเช่นนี้กับข้าเนี่ยนะ? เดิมทีข้าไม่คิดจะยุ่งกับเจ้าแท้ ๆ

“ท่านผู้อาวุโส” หนานกงเสวียนพยายามจะเอ่ย แต่ถูกเสี่ยวไป๋ตัดบททันที

“ถอยไป” เสี่ยวไป๋คว้าตัวหนานกงเสวียนแล้วดึงถอยหลัง

ครั้งนี้เสี่ยวไป๋โกรธจริงจังแล้ว แต่เพราะมันใกล้เวลาอาหารแล้ว ข้ายังจะไว้ชีวิตเจ้า

“ท่าน…” หนานกงเสวียนจะพูดอะไรอีก

“เงียบ” เสี่ยวไป๋หันไปตะคอกเสียงเข้ม

จากนั้นเขาก็จ้องหน้าเซวียนเจี้ยนจื่อพร้อมกับเอ่ยเสียงเย็น

“เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ?”