บทที่ 31 : กล่องสีดำ

.

.

“เมื่อวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ มนุษย์ก็เริ่มมอบพลังและอารมณ์ให้กับเครื่องจักรในฐานะของ ‘พระเจ้า’ แต่คุณเคยสังเกตไหมว่า อารมณ์ของมนุษย์เองกลับค่อย ๆ สูญสลายไป?”

หวงอิ๋งสวมแว่นตาเสมือนจริง เดินเคียงข้างหานเฟยไปตามตรอกเก่าในเมืองโบราณ เด็ก ๆ รอบข้างหัวเราะเล่นกันด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ที่สุดบนโลก

“จากสิ่งที่ผมเห็นและประสบมา คนที่อาศัยอยู่ในเมืองอัจฉริยะนี้ ส่วนใหญ่ดูดีมีระดับ ภายนอกเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาต้องวิ่งวุ่นในสังคมธุรกิจทั้งวัน แบกรับแรงกดดันมหาศาล งานเลี้ยงสังสรรค์ที่ดูเหมือนสนุกสนานก็แค่การแสดง คนดูอบอุ่นมีน้ำใจ แต่ข้างในกลับเย็นชาและว่างเปล่า”

“ยีนของเราถูกถอดรหัสทีละชั้น ข้อมูลของเราถูกเก็บและจัดหมวดหมู่ ทุกพฤติกรรมที่แตกต่างของเราถูกบันทึกในระบบพลเมือง สุดท้าย ชีวิต อารมณ์ และจิตใจของเราก็ถูกทำให้เป็นรูปแบบเดียวกัน ราวกับเราไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเอง แต่แค่ทำวันเดิมซ้ำไปซ้ำมาจนตายเท่านั้น”

หลังจากพูดคุยกันลึกขึ้น หานเฟยเริ่มรู้สึกว่าหวงอิ๋งเป็นคนที่ “เก่ง” มาก อย่างน้อยคำพูดของเขาก็ฟังดูฉลาดมาก

“มนุษย์วิวัฒน์จากสัตว์ แต่ภายในกลับค่อย ๆ กลายเป็นเหมือนเครื่องจักร นั่นเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก และเพราะแบบนั้นเอง ผมถึงชอบเกม Perfect Life อย่างสุดหัวใจ”

เสียงฝนโปรยบางเบา กลิ่นดินชื้นหลังฝนอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อก้าวบนหินสีคราม หวงอิ๋งกางแขนออกอย่างรื่นรมย์ “เกมนี้กำลังช่วยให้เรากลับไปค้นพบอารมณ์ที่หายไป รักษาบาดแผลในจิตวิญญาณของเรา ที่นี่เราสามารถสัมผัสความทรงจำอันงดงามที่ลืมเลือนไป และที่นี่เอง…เราสามารถ ‘รู้สึก’ ถึงการมีอยู่ของตัวเองได้อย่างแท้จริง”

“อย่างนั้นเหรอ…” หานเฟยนึกถึงภาพตัวเองตอนเล่นเกม ดวงตาเริ่มพร่า น้ำตาแทบจะไหลโดยไม่รู้ตัว

“ใช่แล้ว” หวงอิ๋งตอบอย่างมั่นใจ

“แค่เวอร์ชันทดลองก็รู้สึกไม่เหมือนใครแล้ว ไม่อยากนึกเลยว่าฉบับเต็มจะสุดยอดขนาดไหน” หานเฟยถอดแว่นเสมือนจริงออก ฉากตรอกฝนพรำหายวับ เหลือเพียงห้องนิทรรศการเกมที่เขากับหวงอิ๋งยืนอยู่

“เวอร์ชันเต็มจะเกินกว่าที่คุณจินตนาการได้ มันคือเกมที่ทำให้ความฝันกลายเป็นจริง ชื่อของมัน Perfect Life ไม่ได้เกินจริงเลย มันจะมอบชีวิตที่สมบูรณ์แบบให้คุณ!” หวงอิ๋งพูดด้วยแววตาแน่วแน่

“ฟังจากน้ำเสียงคุณ เหมือนเคยเล่นเวอร์ชันเต็มมาก่อนเลยนะ?” หานเฟยมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ

“คุณตาถึงจริง ๆ ผมเป็นผู้ทดสอบพิเศษของ Perfect Life ในการทดสอบรอบที่หกน่ะ”

หานเฟยนึกถึงข้อมูลที่เคยหามา ผู้ทดสอบเกม Perfect Life มีอยู่สี่กลุ่มหลัก

หนึ่ง: ทีมงานภายในบริษัท ที่จะเข้าสัมผัสระบบก่อนใครทุกครั้ง

สอง: เจ้าหน้าที่จากภาครัฐที่เข้ามาควบคุมดูแล เพราะนี่คือเกมระดับ “ข้ามยุค” ที่รวมเทคโนโลยีล้ำสมัยและแนวคิดบ้าคลั่งมากมาย

สาม: ผู้ทดสอบรับเชิญพิเศษอย่างหวงอิ๋ง มักเป็นผู้เชี่ยวชาญในสายอาชีพต่าง ๆ พวกเขาจะเล่นเกมจากมุมมองวิชาชีพของตน เสนอข้อแนะนำเพื่อทำให้เกมสมจริงและน่าสนใจยิ่งขึ้น

และสี่: ผู้เล่นทั่วไป ที่ได้รับสิทธิ์เข้าทดสอบผ่านช่องทางต่าง ๆ บางคนเป็นเกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ อยากสัมผัสประสบการณ์ก่อนใคร บางคนคือ “สตูดิโอเกม” ที่เข้ามาเก็บข้อมูลล่วงหน้าเพื่อเตรียมทำเงินตอนเปิดให้บริการจริง

“ได้เป็นผู้ทดสอบพิเศษแบบนั้น ชีวิตจริงคุณต้องเป็นตัวท็อปแน่ ๆ!” หานเฟยมั่นใจแล้วว่า คนตรงหน้านี่แหละคือหวงอิ๋งที่เขาพบเมื่อคืน

“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แค่พอมีชื่อเสียงในวงการเท่านั้นเอง” หวงอิ๋งพูดถ่อมตัว ท่าทีสุภาพ ไม่มีอวดดีเลย เขายังอุตส่าห์พาหานเฟยเดินชมโซนจัดแสดงเกมไปทั่ว พร้อมบรรยายสรรพคุณของ Perfect Life อย่างคลั่งไคล้ยิ่งกว่าพนักงานขายของบริษัทเองเสียอีก

“คุณบอกว่าเกมนี้ทำให้คนได้ใช้ชีวิตในฝัน ถ้าผมเป็นคนคลั่งหนังสยองขวัญล่ะ ผมจะได้สัมผัสบรรยากาศหลอนแบบในหนังจริง ๆ ไหม?” หานเฟยเริ่มโยนหินถามทาง

“แน่นอน มีโซนสวนสนุกกลางคืนไว้สำหรับคนรักความสยองโดยเฉพาะ ที่นั่นมีทั้งเครื่องเล่นสุดระทึกและเหตุการณ์จำลองจากภาพยนตร์ชื่อดัง คุณยังสามารถเลือกไปทำงานที่สวนสนุกนั้นได้ด้วย บางทีอาจปลดล็อกเส้นทางชีวิตใหม่ กลายเป็น ‘เจ้าของสวนสนุก’ ก็ได้” หวงอิ๋งพูดอย่างจริงจัง “แต่ต้องระวัง ระบบมีค่าขีดจำกัดทางจิตใจ ถ้าเกินระดับ 10 ระบบจะมองว่าคุณได้รับความกระทบกระเทือนรุนแรง แล้วจะบังคับตัดการเชื่อมต่อทันที”

“เกินสิบก็โดนตัดออกจากเกม?” หานเฟยกระตุกคิ้ว เพราะในบัญชีของเขา ค่าขีดจำกัดทางจิตถูกตั้งไว้ถึง 100 เท่ากับค่าพลังชีวิต!

“ถ้าโดนตัดหลายครั้ง ตัวละครคุณอาจตายได้ ใน Perfect Life ชีวิตเปราะบางมาก คุณมีได้แค่หนึ่งชีวิต พอตาย ข้อมูลทุกอย่างก็หายหมด ต้องเริ่มใหม่จากศูนย์” หวงอิ๋งพูดอย่างมีประสบการณ์ “ความตายน่ะ เจ็บปวดมากนะ ต้องรู้จัก ‘หวงแหนชีวิต’ ไว้ดี ๆ”

“ผมดูหนังสยองขวัญมาเยอะ แต่กลับไม่ค่อยรู้สึกกลัวอะไรเท่าไหร่…กลับกัน เรื่องเล่าผีที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตประจำวันกลับทำให้ผมขนหัวลุกมากกว่า” หานเฟยเริ่มวกเข้าประเด็นที่อยากรู้ “ใน Perfect Life จะมีเหตุการณ์แนวลึกลับเหนือธรรมชาติไหม?”

“ก่อนการทดสอบรอบสองมีนะ ตอนนั้นเกมยังไม่จำกัดอะไรมาก ผู้เล่นโจมตี NPC ได้ตามใจ มีคนหนึ่งถึงขั้นโจมตีทั้งย่านพักอาศัย สุดท้ายเขาจิตหลุด ต้องถูกส่งเข้าโรงพยาบาลบ้า”

“โหดขนาดนั้นเลย?”

“คุณคิดว่ามนุษย์จะเป็นยังไงถ้าไร้พันธนาการ? เขากลายเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวที่สุดน่ะสิ” หวงอิ๋งพูดอย่างรู้ลึก “เพราะเหตุการณ์นั้น Perfect Life จึงเพิ่มข้อจำกัดมากมาย ตัดเนื้อหากว่า 1 ใน 3 ทิ้งเลย พอถึงรอบที่หก เนื้อหาทั้งหมดที่อาจขัดศีลธรรมก็ถูกลบหมด แม้แต่ ‘อีสเตอร์เอ้ก’ ที่ผู้ก่อตั้งทิ้งไว้ในพินัยกรรมก็ถูกลบไปด้วย”

“อีสเตอร์เอ้กในพินัยกรรมของผู้ก่อตั้ง?” หานเฟยเลิกคิ้ว

“คุณไม่รู้เหรอ? เรื่องนี้ดังมากในวงการเกมเลยนะ” หวงอิ๋งลดเสียงลง “ประธานบริษัท Immortality Pharmaceuticals เสียชีวิตหลังจากการทดสอบรอบแรก เขาเขียนพินัยกรรมไว้ให้ลูก ๆ ออกตามหากล่องสีดำ กล่องที่เขาบอกว่า ‘บรรจุความเสียใจ ความแค้น ความชั่วร้าย และความไม่เป็นสุขของมนุษย์ทั้งปวง’ พร้อมทิ้งคำใบ้สามข้อ กล่องนั้นอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของโลก ลึกที่สุดของสมอง และลึกที่สุดของหัวใจมนุษย์”

“แล้วมีใครเจอไหม?” หานเฟยปาดเหงื่อที่ขมับอย่างแนบเนียน

“ไม่มีเลย ทุกคนตีความกันไปต่าง ๆ นานา สุดท้ายก็เดาว่า ‘กล่องสีดำ’ อาจเป็นอีสเตอร์เอ้กในเกม ที่เก็บ ‘ความยึดติด’ ของผู้ก่อตั้งไว้ ตอนนั้นผู้ทดสอบแทบคลั่ง พากันขุดหากล่องนั้นทั้งเกม แต่ก็ไม่มีใครเจอ พอถึงรอบที่สาม เนื้อหาทั้งหมดที่ผู้ก่อตั้งมีส่วนร่วมถูกลบหายหมด รวมถึงอีสเตอร์เอ้กนั้นด้วย

จากนั้นมันก็ไม่มีวันถูกพบอีกเลย“น้ำเสียงหวงอิ๋งแฝงด้วยความเสียดาย”ผมอยากรู้เหลือเกิน ว่าสุดท้ายกล่องนั้นคืออะไรกันแน่”

“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน…” หานเฟยเอื้อมมือแตะท้ายทอยของตัวเอง สีหน้าเรียบนิ่งจนอ่านไม่ออก

.

.

.

(จบบทที่ 31)

.