บทที่ 42 ธุรกิจ

บทที่ 42 ธุรกิจ

ทั้งสองพูดคุยกันในป่าไผ่เป็นเวลานาน ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับยันต์วารีเสริมปราณ

มองผ่านเงามืดของไผ่ที่บางเบา ใบหน้าของทั้งสองดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ข้าไปก่อนนะ หนึ่งเดือนนี้ข้าจะเตรียมตัวให้พร้อม”

เหยียนเยว่ยิ้ม โค้งคำนับให้โจวซูอย่างจริงใจ “ศิษย์พี่หญิงขอเป็นตัวแทนตระกูลเหยียน ขอบคุณศิษย์น้องโจวอีกครั้ง”

โจวซูหลีกเลี่ยงการรับคำนับ “ศิษย์พี่หญิงไม่ต้องมากพิธี ตอนนี้ข้าและตระกูลเหยียนมีผลประโยชน์ร่วมกัน ท่านดี ข้าก็ดี”

“ศิษย์น้องพูดถูก”

เหยียนเยว่มองหมอกควันสีเขียวอ่อนที่ยังคงปกคลุมมือของโจวซู อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวชื่นชม “ประสิทธิภาพของยันต์ยังไม่หายไปเลย น่าเหลือเชื่อจริง ๆ”

โจวซูยกมือขึ้น กล่าวด้วยความรู้สึกเล็กน้อย “หากใช้น้ำพุวิญญาณระดับสองหรือสาม ผลลัพธ์อาจจะดีกว่านี้ แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็น ไว้รอดูกันในภายหลัง”

“ศิษย์น้องมีความรู้มากมาย ข้าเชื่อว่าศิษย์น้องทำได้แน่นอน”

เหยียนเยว่พูดจบ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มองโจวซูด้วยความสงสัย “ศิษย์น้อง ยันต์เหล่านั้น เจ้าเป็นคนวาดเองใช่ไหม?”

“ท่านเชื่อหรือไม่?” โจวซูยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก มองเหยียนเยว่อย่างมีความหมาย

เหยียนเยว่มองโจวซู ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยู่ปากแล้วไม่พูดอะไร

เชื่อหรือ?

แน่นอนว่าเธอเชื่อ! ตอนนี้เธอแทบจะไว้ใจโจวซูอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ความรู้ที่เธอสั่งสมมาเกือบสิบปีในการบำเพ็ญเซียนก็ทำให้เธอรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นไปไม่ได้เลย—ขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งวาดยันต์พายุสายฟ้า ระดับสองวาดยันต์วารีบำบัด—ไม่มีใครในโลกการบำเพ็ญเซียนที่สามารถทำได้ ในใจเธอจึงเกิดความขัดแย้ง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

โจวซูยิ้มโบกมือ ปัดหมอกควันออกจากมือ “ฮ่า ๆ ศิษย์พี่หญิงอย่าคิดมาก รีบกลับสำนักเถอะ”

“เข้าใจแล้ว อีกอย่าง ศิษย์น้องอย่าใช้ตัวเองเป็นหนูทดลองอีก ไม่ดีเลย เจ้าบอกข้ามาเถอะ คำพูดของเจ้า ข้าเชื่อทั้งหมด”

เหยียนเยว่กล่าวด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน หันหลังเดินจากไป หายลับไปในพริบตา

มองแผ่นหลังของเธอ โจวซูยิ้มส่ายหัว ศิษย์พี่หญิงเหยียนเยว่ที่เข้มแข็งและเป็นอิสระ บางครั้งก็เผยให้เห็นความเป็นเด็กสาวเล็กน้อย น่าสนใจมาก

เมื่อกลับถึงที่พัก โจวซูก็ดำเนินชีวิตอย่างสงบต่อไป

บ่มเพาะ วาดยันต์ คำนวณทำนาย ทำเช่นนี้ทุกวันไม่หยุด

น้ำยาแก่นสัตว์ประหลาดของงูเหลือมวงแหวนทองคำนั้น หลังจากผ่านไปสามเดือน ก็กลายเป็นน้ำใส ปราณวิญญาณและฤทธิ์ยาส่วนใหญ่ถูกโจวซูดูดซับไป ส่วนน้อยก็สลายไป

การบ่มเพาะในน้ำยา ทำให้ระดับการบ่มเพาะของโจวซูเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ห่างจากการบรรลุขั้นหลอมปราณระดับสามเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น

เขาได้ความรู้สึกของอัจฉริยะในอดีตกลับมาเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขารู้ชัดว่า การสะสมพลังวิญญาณของเขาในตอนนี้ เพิ่งจะถึงครึ่งหนึ่งของขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งในอดีตเท่านั้น

ยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมาก หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลนัก

ก็มีข่าวดีเช่นกัน การคำนวณทำนาย****คัมภีร์วารีไหลใกล้จะสิ้นสุดแล้ว อีกสองวันเขาก็จะสามารถเปลี่ยนเคล็ดวิชาบ่มเพาะได้

คัมภีร์วารีไหลดีกว่าเคล็ดปราณรวมใจมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นเคล็ดวิชาของสำนักใหญ่ เส้นทางการไหลเวียนของพลังวิญญาณสมบูรณ์อย่างยิ่ง แทบจะไหลผ่านเส้นชีพจรทั้งหมดสามร้อยเส้น ซึ่งหาได้ยากมาก เคล็ดวิชาบ่มเพาะพื้นฐานของสำนักเซียนหลายแห่ง พลังวิญญาณสามารถไหลผ่านได้ถึงสองร้อยเส้นก็ถือว่าหาได้ยากแล้ว

เพียงแค่ฝึกฝนเคล็ดวิชา เส้นชีพจรก็จะได้รับการบำรุง ไม่ต้องฝึกฝนเพิ่มเติม

และจากการคำนวณทำนายของเขา การฝึกฝนคัมภีร์วารีไหล หากควบคุมพลังวิญญาณได้ดี แม้เส้นชีพจรจะขาดหาย พลังวิญญาณก็สามารถไหลผ่านได้ราวกับน้ำไหล การรั่วไหลก็จะไม่มากนัก ความเร็วในการบ่มเพาะจะเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมาก

ผู้จัดการหยวนมอบเคล็ดวิชานี้ให้เขา ก็ถือว่าใส่ใจมาก

ในช่วงไม่กี่วันนี้ การคำนวณทำนายของเขาไม่ได้มีแค่คัมภีร์วารีไหลเท่านั้น เคล็ดวิชาเงาแยกกายเล่มนั้นก็ถูกคำนวณทำนายหลายครั้งแล้ว เพียงแค่รอให้บรรลุขั้นหลอมปราณระดับสาม ก็สามารถเรียนรู้ได้

จากการประมาณของเขา หลังจากเรียนรู้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ความเร็วของเขาก็จะเพิ่มขึ้นมาก ผู้บำเพ็ญระดับเดียวกัน แม้แต่ขั้นหลอมปราณระดับสิบ ก็ไม่สามารถตามเขาได้ทันในช่วงเวลาสั้น ๆ

เคล็ดวิชาที่ผ่านการคำนวณทำนาย มักจะสามารถแสดงพลังที่แข็งแกร่งกว่าเคล็ดวิชาเดิม ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

แต่เนื่องจากพลังวิญญาณของเขามีจำกัด เคล็ดวิชาหลบหนีสามารถใช้ได้มากที่สุดเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น ก็จะไม่มีพลังวิญญาณเหลือให้ใช้ได้อีก จึงสามารถใช้ได้แค่สำหรับการจู่โจมและการหลบหนีเท่านั้น การใช้งานต่อเนื่องเป็นเวลานานเป็นไปไม่ได้เลย

ทุกอย่างมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

แต่เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึงตลาดชิงเสีย ความสามารถของเขาในตอนนี้ถือว่าแข็งแกร่งขึ้นมาก สามารถปกป้องตัวเองได้ และยังคงเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง อนาคตมีความหวัง

“ออกไปส่งยันต์ ก็ต้องไปหาแก่นสัตว์ประหลาดด้วย น้ำยาหมดแล้ว ต้องทำใหม่อีกถังเพื่อใช้ในการบ่มเพาะ”

เตรียมยันต์เสร็จ โจวซูก็มุ่งหน้าไปยังตลาด

“เร็วเข้า ถ้าช้าไปจะไม่ทันแล้ว!”

“ฟ้าเพิ่งจะสว่าง เจ้าจะรีบอะไรกันแต่เช้าขนาดนี้?”

“เจ้าไม่รู้อะไร! ยันต์วารีเสริมปราณของร้านตระกูลเหยียน ขายแค่ห้าแผ่นต่อวัน ถ้าไปช้าก็ซื้อไม่ได้แล้ว”

“ก็แค่ยันต์รักษาอาการบาดเจ็บ จำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ? แถมยังแพงมาก ได้ยินว่าตอนนี้ศิลาวิญญาณชั้นกลางหนึ่งก้อนต่อแผ่นแล้ว?”

“เหลวไหล! ยันต์นี้ไม่ธรรมดา ใช้แล้วสองชั่วยามก็ไม่ต้องกังวลเรื่องบาดแผลภายนอกแล้ว ตอนนี้สำนักกำลังจะมีการประลองครั้งใหญ่ ข้าต้องเตรียมไว้หลายแผ่น เพื่อให้ได้อันดับที่ดี เมื่อได้อันดับที่ดีแล้ว ศิลาวิญญาณสำหรับซื้อยันต์แค่นี้จะนับเป็นอะไร!”

“ก็จริง ข้าไปดูด้วยคน”

ฟ้าเพิ่งจะสว่าง ถนนก็เต็มไปด้วยผู้คน คึกคักอย่างมาก ผู้คนจำนวนมากเบียดเสียดกันไปที่ร้านของตระกูลเหยียน เกรงว่าจะซื้อยันต์วารีเสริมปราณไม่ได้

เมื่อได้ยินการสนทนาเหล่านี้ โจวซูยิ้มเล็กน้อย รู้สึกถึงความภาคภูมิใจ

ตามที่เขาคาดไว้ การปรากฏตัวของยันต์วารีเสริมปราณได้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับสำนักเซียนรอบ ๆ ตลาดทันที

ยันต์ชนิดนี้มีแรงดึงดูดอย่างมากต่อศิษย์ระดับต่ำ มีประโยชน์อย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการล่าสัตว์ประหลาด หรือการประลองในสำนักเซียน ศิษย์ขั้นหลอมปราณหลายคนใช้ยันต์วารีเสริมปราณแล้ว มีผลตอบแทนจากการล่าสัตว์ประหลาดมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว และในการประลองของสำนักลิ่วชู ศิษย์ขั้นหลอมปราณระดับเจ็ดคนหนึ่ง อาศัยยันต์วารีเสริมปราณสามแผ่น ฝ่าด่านไปได้หลายด่าน สามารถเอาชนะศิษย์ร่วมสำนักขั้นหลอมปราณระดับเก้าได้ถึงสามคน และคว้าอันดับสามมาครอง

เรื่องราวต่าง ๆ นานาเหล่านี้ ถูกตระกูลเหยียนปล่อยข่าวออกมาอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ ทำให้ยันต์วารีเสริมปราณกลายเป็นหนึ่งในสินค้าที่ร้อนแรงที่สุด และร้านค้าของตระกูลเหยียนที่ขายยันต์วารีเสริมปราณแต่เพียงผู้เดียว ก็กลายเป็นร้านค้าที่คึกคักที่สุดในตลาด

แน่นอนว่า เมื่อธุรกิจดี ก็ย่อมมีคนโลภ

มีสำนักเซียนบางแห่งที่มีเจตนาร้าย ใช้กลวิธีต่าง ๆ เพื่อสืบหาปรมาจารย์ยันต์ที่ทำยันต์วารีเสริมปราณ แต่มีผู้จัดการของตลาดคอยควบคุมอยู่ สำนักเซียนอื่น ๆ จึงไม่กล้าทำตามอำเภอใจ บวกกับเหยียนเยว่ที่ทำอย่างระมัดระวังและรอบคอบ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น

โจวซูเดินสวนทางกับฝูงชนอย่างช้า ๆ ไม่นานก็ถึงหน้าร้านสามปรารถนาที่คุ้นเคย

พนักงานเห็นโจวซู ก็รีบวิ่งออกมา “คุณชายโจวมาแล้ว เชิญเข้ามาเร็ว”

“เถ้าแก่หฺวาอยู่ไหม?”

“อยู่ขอรับ อยู่ ท่านเชิญเข้า”

โจวซูเดินเข้าไปในร้านสามปรารถนา หฺวา รั่ว อัน เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์น้องโจว ในที่สุดก็มา ข้ารอท่านมานานแล้ว”

“ล้อเล่นแล้วขอรับ เถ้าแก่ยุ่งขนาดนี้ จะมีเวลาคอยข้าน้อยได้อย่างไร ฮ่า ๆ” โจวซูยิ้มส่ายหัว

หฺวา รั่ว อัน โบกมือ “พูดอย่างนั้นไม่ได้นะ ฮ่า ๆ ศิษย์น้องโจวตามข้ามาเถอะ”

เมื่อมาถึงห้องด้านใน โจวซูก็หยิบยันต์ที่เตรียมไว้ กองไว้บนโต๊ะ “เถ้าแก่หฺวา ก็เหมือนเดิมนะขอรับ ยันต์พายุสายฟ้าสามสิบแผ่น ยันต์ชุดเกราะทองคำสามสิบแผ่น ยันต์เถาวัลย์เขียวสิบแผ่น ล้วนเป็นระดับกลาง”

หฺวา รั่ว อัน ไม่ได้มองยันต์ แต่จ้องมองโจวซู กล่าวอย่างมีความหมาย “ทั้งหมดนี้ข้ารับไว้ แต่ศิษย์น้องโจว ยันต์วารีเสริมปราณของท่าน สามารถแบ่งมาขายให้ร้านของเราได้หรือไม่?”

โจวซูตกตะลึงเล็กน้อย แล้วมองหฺวา รั่ว อัน สายตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย

(จบบท)