บทที่ 45 กลอุบายของ NPC ช่างลึกล้ำ

รอจนฉินชวนปรับตัวให้เข้ากับแสงสว่างตรงหน้าได้ เขาก็มาอยู่ในพื้นที่ใหม่แล้ว

วาร์ปใจกลางเมืองเป่ยหลี่

ใต้เท้าคือกระเบื้องหินอ่อนที่เรียบเนียน แต่ละแผ่นกว้างยาวสามเมตร ทอดยาวออกไป ดูเป็นระเบียบและยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ

ทั้งสี่ทิศทางหน้าหลังซ้ายขวา คือถนนสายหลักที่กว้างขวางพอที่จะให้รถม้าสิบคันวิ่งขนานกันได้

ถนนสายหลักทั้งสี่สายนี้ก็ได้แบ่งทั้งเมืองเป่ยหลี่ออกเป็นสี่เขต

ทิศเหนือคือเขตปกครอง อาคารทางการต่างๆ เช่น จวนเจ้าเมืองล้วนอยู่ที่นี่

ทิศใต้คือเขตการค้า ร้านค้าเรียงราย อะไรที่แปลกประหลาดพิสดารก็หาเจอได้ที่นี่

ครั้งหนึ่งฉินชวนเคยได้ยินว่ามีผู้เล่นเคยได้ของดีจากแผงลอยที่นั่น เป็นอาวุธกึ่งเทพที่เสียหาย ถึงแม้พลังจะเทียบไม่ได้กับช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ก็ยังคงแข็งแกร่งจนน่าตกตะลึง

เพียงแต่ของสิ่งนี้ต้องอาศัยดวงมาก ฉินชวนก็ไม่สามารถบังคับได้

ทิศตะวันออกคือเขตขุนนางของเมืองเป่ยหลี่ หากไม่มีสถานะในระดับหนึ่งก็เข้าไปไม่ได้เลย

ส่วนเขตทิศตะวันตกสุดท้าย ก็คือเขตคนธรรมดา

และนอกเมือง ยังมีสลัมตลาดมืดและพื้นที่อื่นๆ อีกมากมายให้ผู้เล่นได้สำรวจ

ในตอนนี้ที่ยืนอยู่ที่วาร์ป ฉินชวนสังเกตเห็น NPC หลายคนมองมาที่เขาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ยังมีบางส่วนที่แต่งตัวหรูหรา ก็ทำหน้าดูแคลน ราวกับมองดูคนบ้านนอก

ฉินชวนเห็นจนชินแล้ว

NPC ในหมู่บ้านเริ่มต้นยังไม่มีความฉลาดสูงขนาดนั้น แต่เมืองหลักไม่เหมือนกัน มีความเป็นมนุษย์มากกว่า

หรือจะพูดว่า พวกเขารักษาจิตสำนึกของตนเองไว้ได้มากกว่า

“เรียบเรียงความคิดหน่อย”

สมองของฉินชวนหมุนอย่างรวดเร็ว

อย่างแรกเลยก็คือไปหาเหลยหัวอ้าวเพื่อทำเควสต์จดหมายของนายพรานให้เสร็จ รับตำราสกิลมา

หลังจากนั้นก็ไปหาอาจารย์ประจำอาชีพเพื่อทำการเลื่อนขั้นอาชีพครั้งแรก

ตามความยากของเควสต์เลื่อนขั้น รางวัลก็จะแบ่งออกเป็นระดับที่แตกต่างกันไป

ฉินชวนย่อมเลือกความยากสูงสุดเพื่อที่จะได้รับรางวัลที่ดีที่สุด

รอจนสองเรื่องนี้จบ เขาก็จะไปซื้อร้านค้าแล้ว

แน่นอนว่า คือร้านค้าในเทียนฉี่

นี่ก็เป็นหนึ่งในแผนการของฉินชวน

หลังจากที่เทียนฉี่หลอมรวมกับความเป็นจริงแล้ว เมืองหลักในเกมก็จะจุติลงมายังดาวหลานซิงเช่นกัน และจะได้รับการคุ้มครองโดยกฎของเทียนฉี่

ถึงแม้จะเป็นทวยเทพ ก็จะไม่โจมตีเมืองหลักอย่างง่ายดาย

นอกจากว่าเทพเจ้าที่เมืองนี้ศรัทธาจะล่มสลายไป

แต่ในความทรงจำของฉินชวน จนกระทั่งเขาตายไปพร้อมกับเทพแห่งธนู เมืองหลักทั้งสิบสองแห่งที่จุติลงมายังเหยียนกั๋วก็ยังคงสมบูรณ์ดี

การตั้งจุดป้องกันสุดท้ายไว้ที่นี่ ก็ถือว่าเป็นการเตรียมพร้อมไว้ก่อน

การจะอยู่ในเมืองหลักหลังจากที่จุติลงมาแล้ว ก็ต้องวางแผนล่วงหน้าในช่วงที่เป็นเกม มีทรัพย์สินของเมืองหลักไว้

การซื้อร้านค้าคุ้มค่าที่สุด

ฉินชวนสามารถโซโล่บอสได้ ในมือมีของดีอยู่กองหนึ่ง ตราบใดที่นำไปแขวนไว้ในร้านค้า จะต้องถูกเหยียบจนธรณีประตูพังแน่นอน

ไม่เพียงแต่จะนำมาซึ่งรายได้ที่มากขึ้น แต่ยังสามารถปูทางสำหรับการวางแผนในอนาคตได้อีกด้วย

แต่ร้านค้าก็ไม่ใช่ว่าใครก็จะซื้อได้ มีเกณฑ์อยู่พอสมควร

โชคดีที่ฉินชวนเตรียมพร้อมไว้แล้ว

“เรื่องพวกนี้มีให้ยุ่งอีกเยอะเลย”

ฉินชวนคิดในใจ

แล้วก็เดินออกจากวาร์ป มุ่งหน้าไปยังเขตเทศบาลทางทิศเหนือ

สหายของนายพราน เหลยหัวอ้าวเป็นอาจารย์ฝึก

และทั้งเมืองเป่ยหลี่มีเพียงที่เดียวที่มีอาจารย์ฝึก

นั่นก็คือทหารองครักษ์ของเจ้าเมือง

เมื่อมาถึงขอบของเขตปกครอง ก็มีทหารยามเดินเข้ามาทันที ถามว่า “เจ้ามีธุระอะไร”

ก็เพราะค่าชื่อเสียงของฉินชวนเกินหนึ่งร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นทหารยามก็จะพูดแบบนี้—หยุด! ข้าดูเจ้าเหมือนสายลับ!

ฉินชวนรู้ดีว่า ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ ไม่สามารถเข้าไปในจวนเจ้าเมืองได้ ก็หยิบเหรียญเงินสองเหรียญออกมาจากอกเสื้อยื่นให้โดยไม่ลังเล กดเสียงต่ำกล่าว “ข้าได้รับมอบหมายจากคนอื่นมาตามหาอาจารย์ฝึกเหลยหัวอ้าว”

ทหารยามรับเหรียญเงินเข้ากระเป๋าโดยไม่ทิ้งร่องรอย น้ำเสียงก็อ่อนลงหลายส่วน กล่าวว่า “อาจารย์ฝึกก็อยู่ แต่ยุ่งมาก จะยอมพบเจ้าหรือไม่ ข้าก็ไม่กล้ารับประกัน”

ฉินชวนเตรียมพร้อมไว้แล้ว กล่าวว่า “รบกวนช่วยข้าส่งข้อความหน่อย บอกแค่ว่ามีนายพรานคนหนึ่งให้ข้ามา”

ทหารยามพยักหน้า “เจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่”

หันหลังแล้วก็เข้าไปในเขตปกครอง

…

ฉินชวนไม่ได้รอนานนัก ร่างที่กำยำก็เดินออกมาจากหลังประตูเมือง เดินมาถึงหน้าฉินชวนอย่างรวดเร็ว ยื่นมือใหญ่ออกมา “ของล่ะ”

ชื่อบนหัวของคนที่มา [อาจารย์ฝึกเหลยหัวอ้าว] คือคนที่ฉินชวนตามหาอยู่พอดี

ฉินชวนยื่นจดหมายให้ เหลยหัวอ้าวก็ตรวจสอบทันที สีหน้าก็อ่อนลงหลายส่วน

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหลยหัวอ้าวก็กล่าว “ไม่คิดว่าสหายเก่าของข้าจะไปซ่อนตัวอยู่ที่หมู่บ้านชายขอบ ไม่น่าแปลกใจที่หาเขาไม่เจอ เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี เกรงว่าคงจะไม่อยากให้ข้าเห็นสภาพของเขาในตอนนี้”

ฉินชวนรู้สึกจนใจอย่างยิ่ง

เจ้าพวก NPC ในเทียนฉี่นี่โดยทั่วไปแล้วมีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่ง

ไม่มีอะไรทำก็ชอบรำลึกถึงอดีต

ฉินชวนรออยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

เหลยหัวอ้าวก็ไม่ได้เศร้านานนัก ปรับสภาพจิตใจได้แล้วก็กล่าวอย่างจริงจัง “ในเมื่อเป็นสหายเก่าฝากฝังมา ข้าย่อมไม่ปฏิเสธแน่นอน แต่ที่ข้าเชี่ยวชาญคือวิชาธนู เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะกับเจ้า”

เหลยหัวอ้าวเดินไปเดินมาเป็นวงกลม ในไม่ช้าดวงตาก็สว่างวาบ กล่าวว่า “ที่ข้าสอนเจ้าได้มีจำกัด แต่ข้ารู้ว่ามีคนคนหนึ่งที่สอนเจ้าได้อย่างแน่นอน”

พูดจบเหลยหัวอ้าวก็เรียกทหารยามลูกน้องมา ให้เขานำกระดาษพู่กันมา เขียนจดหมายฉบับหนึ่งอย่างรวดเร็วมอบให้ฉินชวน “นำจดหมายของข้าไปหาอีดี้ส นางรู้ว่าต้องทำอย่างไร”

ในเวลาเดียวกัน ฉินชวนก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนของเกมเช่นกัน

“ติ๊ง, เควสต์เปลี่ยนแปลง”

“รายละเอียดเควสต์: นำจดหมายของเหลยหัวอ้าวไปมอบให้อีดี้ส”

“รางวัลเควสต์: ตำราสกิลระยะไกลสายทั่วไปแบบสุ่ม”

ตอนแรกฉินชวนยังบ่นอยู่เลยว่า NPC กลอุบายลึกซึ้ง ถึงกับสามารถส่งต่องานออกไปได้

แต่พอเห็นรางวัลแล้ว ฉินชวนก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

อาจารย์ฝึกเหลยหัวอ้าวในระหว่างที่ยุ่งอยู่ก็ยังสละเวลามาคิดเพื่อเขา ช่างเป็นคนดีที่หายากจริงๆ

ถึงแม้จะยังคงเป็นตำราสกิลแบบสุ่ม แต่การเพิ่มคำว่าสายทั่วไปสองคำเข้าไปก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงแล้ว

สามารถยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นสิ่งที่ฉินชวนสามารถใช้ได้

ที่ไม่แน่ใจเพียงอย่างเดียว ก็คือรูปแบบสกิล

ในจุดนี้ ฉินชวนกลับไม่กังวล

เพราะเขารู้ดีว่าอีดี้สคือใคร

อาจารย์แอสซาซิน

เดิมทีฉินชวนก็เตรียมจะส่งจดหมายของนายพรานเสร็จแล้วก็จะไปหาอีดี้สเพื่อทำการเลื่อนขั้นอาชีพอยู่แล้ว ตอนนี้เหลยหัวอ้าวยังช่วยเขาเขียนจดหมายให้อีกฉบับ

ถ้าอย่างนั้นตามกฎของเทียนฉี่แล้ว ตำราสกิลที่เควสต์นี้ให้ ส่วนใหญ่น่าจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ปรับให้เข้ากับอาชีพและพรสวรรค์ของเขาได้มากที่สุด

“ไม่คิดว่าเควสต์ต่อเนื่องของนายพรานจะมีเควสต์ตอนต่อที่มีคุณภาพขนาดนี้ด้วย กำไรมหาศาล!”

ในใจของฉินชวนยินดีอย่างยิ่ง

ชาติก่อนของเขาเพียงแค่รู้ว่าที่บ้านนายพรานมีเควสต์ลับ สามารถได้รับกะโหลกสัตว์อสูร

แต่ตอนต่อที่เกี่ยวข้องกลับไม่เคยได้ยินมาก่อน

ตอนนี้มาดูแล้ว ผู้เล่นคนนั้นในตอนนั้นส่วนใหญ่คงจะไม่ได้เควสต์ตอนต่อ ไม่อย่างนั้นด้วยสันดานชอบอวดของผู้เล่นเทียนฉี่ คงจะไปประกาศทั่วโลกนานแล้ว

ยังไงซะเควสต์ลับมากมายในเทียนฉี่ก็เป็นแบบครั้งเดียว ต่อให้จะพูดรายละเอียดของเควสต์ออกไป คนอื่นก็ทำไม่ได้อยู่ดี

เมื่อรวบรวมสมาธิ ฉินชวนก็ประสานมืออำลาเหลยหัวอ้าว

ตอนนี้ ถึงเวลาต้องไปหาอีดี้สเพื่อรับเควสต์เลื่อนขั้นอาชีพแล้ว

ถ้าเขาเดาไม่ผิด ถึงแม้จะมีจดหมายของเหลยหัวอ้าว ก็อย่าหวังว่าจะได้รับรางวัลตำราสกิลอย่างง่ายดาย ส่วนใหญ่น่าจะถูกรวมเข้ากับเควสต์เลื่อนขั้นอาชีพ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินชวนก็อดที่จะถอนหายใจยาวไม่ได้

NPC ของเกมนี่ กลอุบายมันลึกซึ้งจริงๆ!