บทที่ 38 - ทะลุมิติที่แข็งแกร่งขึ้น

บทที่ 38 - ทะลุมิติที่แข็งแกร่งขึ้น

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอาโอกิ ความโกรธของเคียวไกก็ยิ่งทวีคูณ

“ทำไม ทำไมถึงมาขัดขวางการกินคนของข้า ไอ้สารเลว! เจ้ามันน่าตาย! ข้าจะฆ่าเจ้า!”

อาโอกิมองดูเคียวไก แล้วพูดออกมาว่า “ทำไมเจ้าถึงอ่อนแอขนาดนี้”

ดวงตาของเคียวไกเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที

ทั้งชีวิตของเขาถูกดูถูกมาตลอด หลังจากกลายเป็นอสูร มันก็กลายเป็นปมด้อยของเขา

“ข้าไม่ได้หมายความว่าฝีมือของเจ้าอ่อนแอจริงๆ แต่ฝีมือของเจ้า ยังไม่ถึงมาตรฐานของข้างแรม”

อาโอกิไม่แก้ตัวยังจะดีกว่า ยิ่งแก้ตัว สีหน้าของเคียวไกก็ยิ่งน่าเกลียด

“ข้ารู้จักเจ้า เจ้าคือผู้ทรยศ! ถ้าข้าฆ่าเจ้าได้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกท่านผู้นั้นปลดออกจากตำแหน่งแล้วสินะ ไม่แน่อาจจะได้รับเลือดเพิ่มขึ้น แข็งแกร่งขึ้น ได้อันดับที่สูงขึ้น!”

เคียวไกยกแขนขึ้น มองดูอาโอกิด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

“กลองรัวเร็ว!”

เขาลงมือสุดกำลัง

ตึง!

เคียวไกตีกลองที่หน้าอกอย่างแรงก่อน

การโจมตีรูปกรงเล็บห้าสายพุ่งเข้าหาอาโอกิราวกับดาบยาว

ตึง ตึง!

เกือบจะพร้อมกัน เขาก็ตีกลองที่ไหล่ขวาและขาซ้ายอย่างแรง ห้องก็พลิกกลับ

คามิอิ มาซาโกะที่หดตัวอยู่มุมห้อง คอยสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ เท้าก็ลอยขึ้นจากพื้น พบว่าตัวเองอยู่กลางอากาศโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายของอาโอกิก็เสียการทรงตัวตกลงมา การโจมตีรูปกรงเล็บห้าสายก็ไล่ตามมาติดๆ แต่เขากลับไม่มีอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

“มนต์อสูรโลหิตสายมิติ”

นี่เป็นมนต์อสูรโลหิตสายมิติชนิดแรกที่เขาเจอนอกจาก “ทะลุมิติ” ของตัวเอง

มีความสามารถหลากหลายทั้งโจมตี ควบคุม และหลบหลีก ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

อาจจะเป็นเหตุผลที่คิบุทสึจิ มุซันเลื่อนตำแหน่งเคียวไกเป็นข้างแรมที่หกก็ได้

เมื่อเลิกคิด ร่างของอาโอกิก็หายไปในทันใด

“เอ๊ะ ไปไหนแล้ว”

เคียวไกยังไม่ทันได้ตอบสนอง เบื้องหน้าก็มืดลง

“สำนักอาโอกิ มรณะ!”

อาโอกิชกหมัดลงไป มือขวาของเคียวไกก็ขาดสะบั้น พร้อมกับกลองบนนั้นก็ปลิวออกไป

สีหน้าของเคียวไกน่าเกลียด อยากจะตีกลองที่หน้าอก

แต่เพิ่งจะลงมือ ก็ชนเข้ากับข้อศอกของอาโอกิ ราวกับว่าทั้งสองคนนัดกันไว้

แกร๊ก!

มือซ้ายหัก

บาดแผลเล็กน้อยแบบนี้ ปกติไม่ถึงวินาทีก็หาย

แต่ ตอนนี้เขาไม่มีเวลาแม้แต่ครึ่งวินาที

ตึง ตึง ตึง!

อาโอกิโจมตีต่อเนื่อง การเคลื่อนไหวลื่นไหลแม่นยำ ส่วนเคียวไกก็เหมือนกับกำลังร่วมมือกับเขา คอยส่งหัว แขนเข้าไปให้โดนตีอยู่เรื่อยๆ

โครม!

ศีรษะของเคียวไกแตกละเอียด การป้องกันพังทลายลงโดยสิ้นเชิง

อาโอกิเปลี่ยนท่า

“สำนักอาโอกิ วายุ!”

การโจมตีที่ลื่นไหลต่อเนื่องกันทันใดนั้นก็กลายเป็นคลื่นยักษ์ที่บ้าคลั่งรุนแรง

ตึง!

ร่างกายที่แหลกสลายปลิวออกไป ชนเข้ากับกำแพงอย่างแรง แล้วก็ตกลงบนพื้น กลิ้งไปหลายรอบถึงจะหยุด

ข้อต่อและกล้ามเนื้อที่สำคัญทั้งหมดถูกทำลาย ฉีกขาด ความสามารถในการฟื้นฟูก็ถูกยับยั้ง

เคียวไกนอนอยู่บนพื้น กล้ามเนื้อกระตุก ไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย

“มนต์อสูรโลหิตก็น่าสนใจดีอยู่ แต่ด้านอื่นๆ แย่มาก โดยเฉพาะการต่อสู้ระยะประชิด แทบจะไม่รู้เรื่องเลย”

อาโอกิส่ายหน้า เดินเข้าไป ยื่นฝ่ามือออกไป

ร่างกายที่แหลกสลายของเคียวไกบิดเบี้ยวอ่อนตัวลง ค่อยๆ ถูกกระแสวนที่มองไม่เห็นบนฝ่ามือกลืนกินเข้าไป

[สังหารข้างแรมที่หก ได้รับ 150 แต้มประสบการณ์]

[ยินดีด้วย ท่านเลื่อนระดับแล้ว!]

“แค่ 150 แต้มประสบการณ์เองเหรอ นี่มันช่าง… หืม”

อาโอกิชะงักไปทันที

ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ หลับตาลง ใช้ “ทะลุมิติ”

เขาไม่ได้เคลื่อนย้ายไปที่อื่น แต่ทั้งร่างกลับพลิกกลับหัวทันที เท้าชี้ฟ้า หัวทิ่มลง แล้วก็ล้มลงอย่างแรง

เสียงดังสนั่นทำให้คามิอิ มาซาโกะตกใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็วิ่งเข้าไป

“คุณ คุณผู้ชาย ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”

“ข้าไม่เป็นไร!”

อาโอกิโบกมือ ดวงตาสว่างขึ้นเล็กน้อย “ที่แท้ก็ทำแบบนี้ได้”

เขายังได้ค้นพบความลับอีกอย่างหนึ่งของ “กลืนอสูร”

การใช้ “กลืนอสูร” กลืนกินอสูรร้าย ไม่เพียงแต่จะให้พลังงาน แต่ยังสามารถเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้อีกด้วย

ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าหมายถึงการเพิ่มค่าสถานะเล็กน้อย ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ไม่ใช่แค่นั้น

การกลืนกินอสูรที่มีมนต์อสูรโลหิตสายมิติ ยังสามารถเสริมความแข็งแกร่งให้กับมนต์อสูรโลหิตของเขาได้อีกด้วย นั่นก็คือ “ทะลุมิติ”!

หลังจากกลืนกินเคียวไกแล้ว “ทะลุมิติ” ก็มีความสามารถในการปรับเปลี่ยนทิศทางของร่างกายเพิ่มขึ้นมา รวมถึงหน้าหลังบนล่างซ้ายขวา และไม่จำเป็นต้องอาศัยการมองเห็น

การเปลี่ยนแปลงนี้เองไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก ที่สำคัญกว่านั้นคือ มันชี้ทางให้เขา

เป็นทิศทางในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับมนต์อสูรโลหิต นอกเหนือจากการเพิ่มค่าสติปัญญาและระดับทักษะ

“น่าเสียดาย อสูรที่มีมนต์อสูรโลหิตสายมิติมีน้อยเกินไป”

อาโอกิคิดได้เพียงแค่นาคิเมะที่ควบคุมปราสาทไร้ขอบเขตเท่านั้น

น่าเสียดายที่ปราสาทไร้ขอบเขตเป็นมิติที่แตกต่างออกไป

ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้

หากไม่ได้รับอนุญาตจากคิบุทสึจิ มุซัน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าไป

แน่นอนว่า ตอนนี้ต่อให้คิบุทสึจิ มุซันเชิญเขาเข้าไป เขาก็จะปฏิเสธโดยไม่ลังเล

ที่นั่นคือรังของมุซัน ตอนนี้เขาเข้าไปก็เท่ากับไปส่งอาหารไม่ใช่รึ

อาโอกิเลิกคิดฟุ้งซ่าน มองไปที่หญิงสาวข้างๆ “บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า”

คามิอิ มาซาโกะส่ายหน้าอย่างโล่งอก “ข้าโชคดี ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร”

อาโอกิมองออกไปนอกหน้าต่าง “ฟ้าใกล้สว่างแล้ว ที่นี่ปลอดภัยชั่วคราว เจ้าสามารถรอให้ฟ้าสว่างแล้วค่อยออกไปได้”

บ้านกลองเป็นอาณาเขตของเคียวไก ปกติจะไม่มีอสูรตนอื่นเข้ามา

ในต้นฉบับ ที่มีอสูรตนอื่นอยู่ด้วย เป็นเพราะเคียวไกจับมนุษย์เลือดหายากมาได้ ถึงได้ดึงดูดพวกมันมาที่บ้านกลอง

อาโอกิชี้ไปที่ศพบนพื้น “คนนั้นมีเงินอยู่บ้าง เจ้าเอาไปใช้เถอะ ในบ้านหลังนี้น่าจะมีศพอื่นอีก เจ้าลองหาดูได้”

คามิอิ มาซาโกะมีสีหน้าขอบคุณ “ข้าเข้าใจแล้วค่ะ”

ตอนแรกคิดว่าตายแน่แล้ว ไม่คิดว่าจะรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด รักษาชีวิตไว้ได้ ในใจของนางเต็มไปด้วยความขอบคุณและโล่งอก

แต่ก็ต้องเผชิญกับปัญหาความเป็นจริง

บ้านถูกทำลาย ต้องซ่อมแซม ถึงแม้นางจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก แต่เสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่ง คงจะใส่ต่อไม่ได้แล้ว ก็ต้องใช้เงิน

วันนี้ก็คงจะไปทำงานไม่ได้แล้ว

ปัญหาเหล่านี้ฟังดูไม่ร้ายแรง แต่สำหรับครอบครัวที่ลำบากอยู่แล้วของพวกนาง กลับเป็นการโจมตีครั้งใหญ่

อาโอกิลุกขึ้น “หลังจากกลับไปแล้ว พยายามปลูกดอกฟูจิที่บ้าน หรือตอนกลางคืนก็จุดเตาเครื่องหอมดอกฟูจิ สามารถป้องกันการโจมตีของอสูรได้”

คามิอิ มาซาโกะรีบพูด “โปรดบอกชื่อของท่านให้ข้าทราบด้วย กลับไปแล้ว ข้าจะสวดมนต์ให้ท่านทุกวัน”

“ไม่ต้องหรอก”

อาโอกิส่ายหน้า ร่างกายก็หายไปอย่างเงียบเชียบ

คามิอิ มาซาโกะตะลึงไปครู่หนึ่ง ไหว้ “ขอให้ท่านโชคดีในการต่อสู้”

นางกัดฟัน เริ่มจากหาถุงเงินบนศพก่อน แล้วก็เริ่มค้นหาในบ้าน

หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง นางก็เจอถุงเงินอีกสองถุงจริงๆ

ถึงแม้จะรวมกันแล้วก็ไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่จะให้พวกนางผ่านพ้นวิกฤตไปได้

ตอนนี้ ฟ้าก็สว่างพอดี

คามิอิ มาซาโกะรีบจากไป ใกล้เที่ยง ก็กลับมาถึงบ้าน

โครม!

ฟืนในมือของคามิอิ เอตสึโอะตกลงบนพื้น มองดูคามิอิ มาซาโกะอย่างตะลึง

คามิอิ มาซาโกะกอดเขาไว้แน่น

ขอบตาของคามิอิ เอตสึโอะก็แดงขึ้นทันที

“แม่ครับ…”

[จบแล้ว]