บทที่ 839 กำลังภายนอกเกาะ (ฟรี)

วันชาติผ่านไปหมาดๆ ตามถนนใหญ่น้อยในไทเปยังคงมีธงฟ้าขาวตะวันขาวโบกสะบัด

จางเต๋อซานวันนี้ปิดร้านแต่หัววัน ขี่จักรยานมุ่งหน้าไปบ้านเกาปิ่งหาน การรวมตัวของคนบ้านเกิดเหอเจ่อนี้จัดขึ้นประมาณสัปดาห์ละครั้ง แต่ก่อนไม่มีอะไรทำ พอเจอกันก็แค่พูดคุยเรื่องทั่วไป ปลอบใจกันและกัน ทุกคนต่างมีอายุมากแล้ว แต่ละคนก็มีครอบครัวของตัวเอง ถือเป็นกิจกรรมยามว่าง

แต่ตั้งแต่เกาปิ่งหานได้ม้วนวิดีโอมา สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

ม้วนวิดีโอเหล่านี้อัพเดทช้ามาก สารคดีซานตงเปิดดูไปมาหลายรอบแล้ว เกาปิ่งหานบอกว่าวันนี้มีม้วนใหม่ ทำให้จางเต๋อซานใจคันยิบๆ ถึงขนาดไม่ขายหมั่นโถวใหญ่แล้ว

มาถึงลานบ้านอย่างคุ้นเคย และเขาก็มาถึงก่อนใคร

ไม่นาน ทุกคนก็มากันครบ เกาปิ่งหานไม่พูดเยอะ เอาม้วนวิดีโอใส่ในเครื่อง ยิ้มพลางบอกว่า: "นี่คือรายการฉลองตรุษจีนที่แผ่นดินใหญ่จัด ได้ยินว่าทำมาสี่ปีแล้ว"

"ตรุษจีน? งั้นควรรอวันตรุษแล้วค่อยเอาออกมา"

"ดีๆ ดีมาก รายการของแผ่นดินใหญ่จะมีอะไรบ้างนะ? อย่าเป็นการโฆษณาชวนเชื่อทางการเมืองก็แล้วกัน?"

"ถ้าเป็นโฆษณาชวนเชื่อทางการเมือง ฉันคงไม่ให้พวกคุณดูหรอก พวกเราในไต้หวันโดนโฆษณาชวนเชื่อมาเป็นสิบๆ ปียังไม่พอหรือไง? ได้ยินว่ามันสนุกมาก เรามาดูด้วยกันเถอะ"

ตอนแรกก็เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ดูเหมือนจะปิดบังอะไรบางอย่าง จากนั้นเสียงเพลงอันรื่นเริงสดใสก็ดังขึ้น พร้อมกับตัวอักษรขนาดใหญ่: "ไฮไลท์รายการฉลองตรุษจีนปี 83-86!"

อืม ส่วนนำนี้ผลิตขึ้นเป็นพิเศษ

"สวัสดีปีใหม่!"

"สวัสดีปีใหม่!"

จากนั้น พิธีกรก็ปรากฏตัว กงเสวียก็ออกมาด้วย

"ในช่วงเวลาแห่งการรวมครอบครัว และการส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่นี้ พวกเราขอส่งความสุขวันตรุษจีนไปยังพี่น้องประชาชนทุกชนชาติทั่วประเทศ ชาวฮ่องกงและมาเก๊า พี่น้องชาวไต้หวัน ชาวจีนโพ้นทะเล และลูกหลานชาวจีนทั่วโลก ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันปีใหม่ สมหวังทุกประการ!"

ทำเอาทุกคนอึ้งไปทันที

ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา แม้ไต้หวันจะอยู่ภายใต้กฎอัยการศึก แต่ก็ไม่ได้ "ลบความเป็นจีน" เหมือนในยุคหลัง พวกเขายังมีสำเนียงต่างๆ มีสำรับอาหาร รู้จักสามก๊กและความฝันในหอแดง ฟังงิ้วปักกิ่ง ดูละครหวงเหม่ย...

รากเหง้านี้ยังคงอยู่

จากนั้นก็เป็นรายการพิเศษหลากหลายรูปแบบ

"ทะเลยิ่งใหญ่ ทะเลยิ่งใหญ่ เหมือนแม่ของฉัน เดินทางไปทั่วทุกหนแห่ง ก็ยังอยู่เคียงข้างฉันเสมอ!"

"ภาพของเธอ เสียงเพลงของเธอ จารึกในใจฉันตลอดกาล วันวานแม้ผ่านไป แยกจากกันยากจะพบเจอ!"

"แผ่นดินและภูเขาอยู่ในความฝันฉัน มาตุภูมิที่ไม่ได้ใกล้ชิดมาหลายปี แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็เปลี่ยนหัวใจจีนของฉันไม่ได้!"

"กลับมาเถิด กลับมาเถิด ลูกหลานที่เร่ร่อนไกลบ้าน!"

แล้วก็ร้องไห้ขณะฟังเพลง จากนั้นก็ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ เพราะช่วงต่อมาเป็นรายการประเภทบทสนทนา

กินบะหมี่!

เนื้อแกะย่าง!

ซือหม่ากางทุบไห!

ชาวซานตงดูแล้วไม่มีกำแพงใดๆ เข้ากันได้อย่างลงตัว เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานเต็มห้อง เกาปิ่งหานก็หัวเราะตาม แต่จู่ๆ ก็เงี่ยหูฟัง เหมือนได้ยินเสียงเคาะประตู

"ชู่!"

"มีคน!"

จางเต๋อซานอยู่ใกล้ที่สุด รีบเอาม้วนวิดีโอออกและซ่อนไว้ ทุกคนดูเครียดเล็กน้อย เกาปิ่งหานโบกมือให้ทุกคนสงบ แล้วลงไปเปิดประตู ข้างนอกก็เป็นทหารผ่านศึกอีกคนหนึ่ง ล้วงของที่ห่อด้วยกระดาษออกจากอก พูดว่า: "ส่งมาแล้ว!"

"ครั้งนี้เร็วจัง?"

"อืม ทางนั้นก็รีบ ได้ยินว่าที่ฮ่องกงมีเสียงดังมาก ตีฆ้องร้องป่าวไปปิดประตูสำนักข่าวกลาง ฮ่า!"

อีกฝ่ายอยากหัวเราะ แต่รีบเอามือปิดปาก พูดว่า: "คุณเอาสารคดีให้ผมด้วย"

"ได้!"

เกาปิ่งหานรีบกลับขึ้นไปบนตึก เอาม้วนวิดีโอสารคดีซานตงลงมา ดูอีกฝ่ายจากไปแล้วจึงขึ้นไปอีกครั้ง ทหารผ่านศึกในไต้หวันมีหลายแสนคน เฉินฉีไม่มีทางทำม้วนวิดีโอหลายแสนม้วน แม้แต่หลายหมื่นม้วนก็ยังไม่ไหว เป้าหมายจะใหญ่เกินไป

ทุกคนดูด้วยกันเป็นกลุ่ม แล้วค่อยให้กลุ่มอื่นๆ ดู สลับกันไปมา

เขาเห็นทุกคนเครียด จึงยิ้มพูดว่า: "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มีหนังใหม่อีกแล้ว"

"มีอีกแล้ว? ความเร็วนี้เพิ่มขึ้นชัดเจนนะ?"

"ช่องทางของแผ่นดินใหญ่เก่งจริงๆ ชัดเจนว่าเปิดสำเร็จแล้ว"

"รอบนี้เป็นอะไร?"

"หนังเรื่องหนึ่ง 'ยุทธการไท่เอ้อจวง'"

ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีปฏิกิริยารุนแรง พวกเขาส่วนใหญ่มาไต้หวันตอนอายุสิบกว่า ไม่ได้ผ่านสงครามนั้น แต่ทหารผ่านศึกที่อื่นบางคนอายุเจ็ดสิบแปดสิบแล้ว เป็นคนที่เคยอยู่ในสนามรบไท่เอ้อจวงจริงๆ

"ดูรายการตรุษจีนต่อ หนังค่อยดูคราวหน้า"

...

ดังนั้น สารคดี รายการตรุษจีน และ "ยุทธการไท่เอ้อจวง" ซึ่งเป็นม้วนวิดีโอที่มีเนื้อหาแตกต่างกันสามชนิด แพร่กระจายอย่างลับๆ ในไทเป และขยายวงอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน เจียงซือจางก็กำลังดำเนินการ

วันนี้ เขามาที่หน้าสำนักงานบรรณาธิการนิตยสารชื่อ "ก้าวไปข้างหน้า" สูดลมหายใจลึกๆ หลายครั้ง แล้วก้าวเดินเข้าไป นี่เป็นนิตยสารของพรรคก้าวหน้าประชาธิปไตย บรรณาธิการนามสกุลจาง

เจียงซือจางเป็นคนมีชื่อเสียงในกลุ่มทหารผ่านศึกเช่นกัน

บรรณาธิการจางพอได้ยินว่าเขามา ก็รีบต้อนรับด้วยตัวเอง เจียงซือจางพูดจุดประสงค์โดยตรง: "เรากำลังรวมกลุ่มทหารผ่านศึก วางแผนจัดตั้ง 'สมาคมส่งเสริมการกลับบ้านเยี่ยมญาติของชาวต่างมณฑล' หวังว่าจะได้รับการสนับสนุนจากพวกคุณ"

ความตรงไปตรงมาเช่นนี้ ทำให้บรรณาธิการจางตกตะลึง

สมองแล่นปรื๋อ วิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว

ทหารผ่านศึกเป็นฐานเสียงพื้นฐานของพรรคกั๋วหมินตั๋ง ตอนนี้ทหารผ่านศึกต้องการกลับบ้าน พรรคกั๋วหมินตั๋งไม่สนใจ พวกเขาจึงมาขอความสนับสนุนจากพรรคก้าวหน้าประชาธิปไตย เรื่องนี้ไม่ได้น่าอลหม่านเลย การเมืองเป็นเช่นนี้ วินาทีก่อนเป็นศัตรู วินาทีต่อมาเป็นเพื่อน และวินาทีถัดไปเป็นศัตรูอีกครั้ง เป็นเรื่องปกติมาก...

ทั้งหมดขึ้นอยู่กับผลประโยชน์

บรรณาธิการจางมีประสบการณ์มาก เขาสรุปอย่างรวดเร็ว: หากรับเรื่องทหารผ่านศึกเยี่ยมญาติมาทำ โดยใช้นิตยสาร "ก้าวไปข้างหน้า" เป็นศูนย์กลาง ตีพิมพ์บทความ พิมพ์ใบปลิว จัดกิจกรรม ฯลฯ นี่จะเป็นการโจมตีพรรคกั๋วหมินตั๋งอย่างรุนแรง

แน่นอนว่าเขาเองไม่สามารถตัดสินใจได้

จึงพูดว่า: "ความปรารถนาของคุณเจียง ผมเข้าใจ ผมยินดีที่จะช่วยเหลือ แต่เรื่องนี้สำคัญมาก พรรคของเราเพิ่งก่อตั้ง ผมไม่สามารถตัดสินใจเองได้ ต้องหารือกันอย่างละเอียด หวังว่าคุณจะให้เวลาพวกเราสักหน่อย"

"ได้! พวกเราเองก็ต้องใช้เวลาในการรวมกลุ่มทหารผ่านศึก"

บรรณาธิการจางส่งเจียงซือจางออกมาถึงประตู แต่ก็รู้สึกสงสัย: ทหารผ่านศึกเป็นเหมือนทรายที่กระจัดกระจาย ทำไมจู่ๆ ถึงมีระเบียบ มีแนวทาง ราวกับมีการวางโครงการ? ยังจะก่อตั้งกลุ่มอย่างเป็นทางการ? ยังรู้จักหาช่องทางแสดงความคิดเห็น?

จะเป็นไปได้หรือว่ามีกำลังจากนอกเกาะให้ความช่วยเหลือ?

แต่สิ่งเหล่านี้ผ่านความคิดแวบหนึ่ง ไม่มีเวลาที่จะขบคิดลึกซึ้ง เขารีบติดต่อฝ่ายต่างๆ เพื่อศึกษาเรื่องนี้

...

"ฮ่า!"

ที่ฮ่องกง ผู้วางแผนกำลังนอกเกาะหาวอย่างเบื่อหน่าย และลูบแมวต่อไป: "ไม่คิดเลยว่า ฉันยังได้เป็น CIA เถื่อน"

อเมริกาทำลายระบอบการปกครองจากภายใน ก็มีแค่กลยุทธ์เหล่านั้น: เพาะบ่มกำลังฝ่ายตรงข้าม ทำให้เจ้าหน้าที่เสื่อมศีลธรรม สนับสนุนสื่อและวงการวัฒนธรรม เพาะเลี้ยงระยะไกล ส่งออกความคิดและอุดมการณ์ที่พวกเขาต้องการส่งออกอย่างจริงจัง แล้วก็จะมีคนโง่กลุ่มหนึ่งเปิดประตูต้อนรับกองทัพอย่างเต็มใจ

เหมือนในซีเรีย

"น่าเสียดายที่ไม่ให้ทำลายความเป็นประวัติศาสตร์ ไม่งั้นคงทำเรื่องให้ใหญ่กว่านี้ได้!"

เฉินฉีส่ายหน้า เขารู้กระบวนการทางประวัติศาสตร์

"ตึก ตึก ตึก!"

ในขณะนั้น กู่เว่ยหลี่ผลักประตูเข้ามา ส่งจดหมายฉบับหนึ่ง: "จดหมายจากพี่เสวีย!"

"อืม!"

เฉินฉีแกะออกดู กงเสวียบอกว่าพวกเขาจะออกเดินทางกลางเดือนตุลาคม ไปเซี่ยงไฮ้ก่อน แล้วบินไปซานฟรานซิสโก แล้วต่อเที่ยวบินไปลอสแอนเจลิส จากนั้นได้ติดต่อนักแสดงสามคน ได้แก่ ผู้อาวุโสในวงการศิลปะหวงจงเจียง เจิ้งเผยเผยจากอเมริกา และฮู่เคย์ลี่ที่เพิ่งปรากฏตัวใน "อินทรีดำ"

ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ป้าเป็นตัวละครที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศเป็นประจำ แต่งงานสี่ครั้ง มีบุคลิกเปิดเผย ส่วนเจิ้งเผยเผยหลังแต่งงานก็ย้ายไปอเมริกาและหยุดเล่นหนัง ในแง่สภาพแวดล้อมและความเคยชิน เข้ากันได้ดี ความเปิดเผยไม่มีปัญหา เหมือนฮัวฟูเหรินใน "ตึงบ๊วยเชียวเชียง"!

ฮู่เคย์ลี่รับบทลูกสาวของเจิ้งเผยเผย เป็นลูกครึ่ง

หวงจงเจียงรับบทพ่อ

ปีนี้เขาอายุ 65 ปี ตามที่กำหนดตัวละครยังมีลูกชายคนโตที่เสียชีวิต กงเสวียเป็นลูกสาว อายุก็เหมาะสม เขาเกิดในกรุงปักกิ่ง ทำงานในเซี่ยงไฮ้ ยังมีประสบการณ์ชีวิตในอเมริกา มีประสบการณ์ชีวิตอันหลากหลาย

น้องชายน้องสาวของเขา หวงจงอิง หวงจงลั่ว ก็เป็นผู้อาวุโส

ส่วนบทสามี ซึ่งเป็นลูกหลานจีนรุ่นที่สอง เตรียมหาหวังป๋อเจา

หวังป๋อเจาเป็นนักแสดงชายรุ่นแรกๆ ที่ไปเรียนในอเมริกา บอกว่าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียใต้ แต่จริงๆ แล้วเหมือนกับจางอวี่และคนอื่นๆ ล้วนล้างจาน ไม่มีผลงานหลายปี จนกระทั่งได้แสดงใน "มือผลัก" ของหลี่อาน แล้วค่อยกลับมาทำงานในประเทศ

ข้อดีของคนเหล่านี้คือไม่ต้องไปทดลองใช้ชีวิต เพราะคุ้นเคยกับอเมริกาอยู่แล้ว

"..."

เฉินฉีอ่านจบ เขียนจดหมายตอบทันที ขึ้นต้นด้วยพี่สาวที่รัก คิดถึงทั้งวันทั้งคืน พบกันที่อเมริกา ฯลฯ หวานจนเลี่ยน

เพราะเขาจะไปประชาสัมพันธ์ "สุขสันต์วันตาย" พอดีจะได้พบกัน

(จบบท)