บทที่ 343 วิถีชีวิตยามค่ำคืนของชาวบ้าน

เมื่อเห็นว่าทุกคนกลับไปหมดแล้วโจวอี้หมินก็ถอนหายใจโล่งอก คุณย่านึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปทำอาหารแต่โจวอี้หมินรีบกดไหล่ท่านไว้ “คุณย่า วันนี้ให้ผมทำเองเถอะ คุณย่านั่งดูทีวีต่อไปดีกว่า! ผมจะให้คุณย่าลองชิมฝีมือของผมเอง”

หากเป็นวันปกติคุณย่าคงจะปฏิเสธแน่นอนแต่เพราะเสน่ห์ของโทรทัศน์ช่างยากจะต้านทานอีกทั้งยังรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆที่ยังไม่เคยสัมผัสมาก่อน เธอจึงยอมตกลง

โจวอี้หมินจึงนำวัตถุดิบที่เตรียมกลับมาเริ่มลงมือทำอาหาร อาหารชั้นเลิศบางครั้งก็ต้องการเพียงวิธีปรุงที่เรียบง่ายที่สุด

หลังจากยุ่งอยู่ในครัวเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงในที่สุด "เชฟโจว" ก็เสิร์ฟอาหารที่เขาปรุงออกมาได้สำเร็จ

อาหารมีมากถึงห้าจานและในนั้นเป็นจานเนื้อถึงสามจาน

โจวอี้หมินร้องเรียก “คุณปู่ คุณย่า มากินข้าวกันเถอะ!”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของโจวอี้หมินคุณปู่กับคุณย่าก็เพิ่งได้สติจากนั้นทั้งสองก็ยังคงมองจอโทรทัศน์พร้อมกับค่อยๆขยับไปที่โต๊ะอาหาร

โจวอี้หมินเห็นภาพนี้แล้ว ก็อดนึกถึงภาพในอนาคตไม่ได้ เวลาที่พ่อแม่เรียกลูก ๆ มากินข้าว แต่พวกเขากลับไม่อยากละสายตาจากจอโทรทัศน์

“คุณปู่ คุณย่า กินข้าวก่อน ค่อยดูต่อก็ยังไม่สาย!”

คุณปู่กับคุณย่ารู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมละสายตาจากโทรทัศน์มากินข้าวก่อน

เมื่อคุณย่าเห็นอาหารเต็มโต๊ะก็อดหัวเราะไม่ได้พลางพูดว่า “อี้หมิน พวกเราแค่สามคนทำอาหารเยอะขนาดนี้ จะไม่เสียเปล่าเหรอ?”

คุณปู่รีบขัดขึ้นมาทันที “ย่าแก กินก็กิน อย่าพูดมากเลย”

ยังไงก็ทำเสร็จแล้ว กินให้หมดก็พอ ไม่ต้องพูดมาก

“อืม! อร่อยมาก”

ในยุคนี้ไม่มีคำว่ากินไม่หมด ต่อให้มีอาหารมากขึ้นอีกสักสองสามจานก็สามารถกินจนหมดได้อยู่ดี

คุณปู่กับคุณย่าของโจวอี้หมินตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาได้กินอาหารที่ดีขึ้นทำให้ปริมาณอาหารที่กินแต่ละมื้อลดลงไปบ้าง แต่ถ้าเป็นบ้านอื่นในหมู่บ้านอาหารเหล่านี้อาจยังไม่พอด้วยซ้ำ

ตามคาดในฐานะที่เป็นพ่อครัวเมื่อได้ยินคำชมจากคุณปู่คุณย่าโจวอี้หมินก็รู้สึกภาคภูมิใจไม่น้อย

“อร่อยก็กินเยอะๆนะครับ”

มื้อนี้จึงผ่านไปด้วยเสียงชื่นชมจากทั้งสองคน

ชาวบ้านตรงเวลามากพวกเขายืนรออยู่ข้างนอกตั้งแต่เนิ่นๆเพราะกลัวว่าหากมาสายจะไม่ได้ที่นั่งข้างในและต้องยืนอยู่ข้างนอกท่ามกลางลมหนาว ได้แค่ฟังเสียงละครโทรทัศน์เท่านั้น

เมื่อโจวอี้หมินเห็นภาพนี้เขารู้สึกว่ามันไม่เลวเลยนี่ช่วยแก้ปัญหาที่บ้านเงียบเหงาไม่มีคนมาเยี่ยมเยียนในช่วงที่เขาไม่อยู่ และยังทำให้มีคนอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่คุณย่ามากขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดี

ที่จริงแล้วนี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาตัดสินใจนำโทรทัศน์กลับมาด้วย

เนื่องจากเป็นช่วงเวลากลางคืนจึงไม่กระทบกับการทำงานในเวลากลางวัน หัวหน้าหมู่บ้านจึงไม่ได้มีข้อโต้แย้งอะไร

โดยปกติแล้วชีวิตของชาวบ้านในชนบทไม่มีอะไรให้ทำในตอนกลางคืนนอกจากคู่สามีภรรยาบางคู่ที่ใช้เวลาอยากมีลูกแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะเข้านอนกันแต่หัวค่ำ

แต่ตั้งแต่ที่โจวอี้หมินกลับมา ชีวิตยามค่ำคืนของทุกคนก็ค่อยๆมีสีสันมากขึ้น

หัวหน้าหมู่บ้านจึงตั้งกฎว่าอนุญาตให้ดูโทรทัศน์ได้แค่วันละ 2 ชั่วโมงในตอนกลางคืนเท่านั้น

ห้ามปล่อยให้การดูโทรทัศน์ส่งผลกระทบต่อการทำงานในวันรุ่งขึ้น

แต่ความจริงแล้วหัวหน้าหมู่บ้านแทบไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลยเพราะในยุคนี้รายการโทรทัศน์มีน้อยมากเวลาที่สามารถออกอากาศแต่ละวันก็แค่ 2-3 ชั่วโมงเท่านั้น

เมื่อโจวอี้หมินเห็นชาวบ้านที่ยืนรอข้างนอกตัวสั่นเพราะความหนาวก็เลยนำเตาผิงสำรองที่มีอยู่ในบ้านออกมาตั้งไว้ข้างนอกให้พวกเขาหาฟืนมาเติมเองเพื่อให้ไออุ่น

ถ้าไม่ติดว่าอาจจะดูล้ำยุคเกินไป โจวอี้หมินก็คงติดตั้งเครื่องทำความร้อนไปแล้วด้วยซ้ำ

“อี้หมิน ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก หนาวเดี๋ยวก็กลับไปนอนเอง” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

ประมาณสามทุ่มชาวบ้านที่มาดูโทรทัศน์ก็ทยอยกันกลับบ้าน โจวอี้หมินจึงหยิบของบางอย่างออกมาอย่างลึกลับ

คุณปู่เห็นเข้าก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงแอบเดินตามไปดูว่าเขากำลังทำอะไร

โจวอี้หมินหยิบโสมที่เขาซื้อจากโซนสินค้าลดราคาพิเศษ 1 หยวนออกมาและเตรียมจะใช้ทำเหล้ายาสมุนไพรเนื่องจากคุณปู่ชอบดื่มเหล้าและเคยบอกไว้ว่าเลิกไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเขาคิดว่าให้ดื่มเหล้ายาสมุนไพรไปเลยอย่างน้อยก็บำรุงร่างกายไปในตัว

ขั้นแรกเขาหยิบขวดเหล้าเหมาไถออกมาแล้วเทลงในภาชนะที่เตรียมไว้จากนั้นก็ใส่โสม 1 ต้นลงไป

แม้ว่าการใช้เหล้าเหมาไถหมักเหล้ายาสมุนไพรจะสามารถทำได้ แต่ก็ต้องคำนึงถึงรายละเอียดและสัดส่วนที่เหมาะสมเพราะเหล้าเหมาไถมีกลิ่นหอมรสเข้มข้นมาก หากใช้หมักทั้งหมดอาจทำให้กลิ่นของส่วนผสมอื่นถูกกลบจนเสียสมดุลของรสชาติ

ดังนั้นเวลาหมักเหล้ายาสมุนไพรด้วยเหล้าเหมาไถควรผสมกับเหล้าจากธัญพืชที่มีดีกรีสูงชนิดอื่น เพื่อช่วยปรับรสชาติให้ลงตัว

เมื่อคุณปู่เห็นสิ่งที่โจวอี้หมินทำก็ตกใจจนต้องอุทานออกมา “อี้หมิน! ใช้เหล้าเหมาไถมาหมักเหล้าแบบนี้มันเปลืองไปหรือเปล่า!? เอามาให้ปู่ดื่มตรงๆเลยไม่ดีกว่าหรือ?”

“คุณปู่ เชื่อผมเถอะ ไม่เสียของแน่นอน ดื่มตอนที่หมักเสร็จแล้วจะรู้เอง” โจวอี้หมินพูดพลางทำท่าทางลึกลับ

ตามคาดคุณปู่ถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นทันที “อี้หมิน ต้องหมักนานแค่ไหนถึงจะดื่มได้?”

“ไม่ต้องหมักนานมาก ประมาณหนึ่งเดือนก็ดื่มได้แล้ว แต่ห้ามดื่มเยอะเกินไป” โจวอี้หมินตอบ

“ที่สำคัญ ควรดื่มไม่เกิน 50 มิลลิลิตรต่อครั้ง”

คุณปู่ไม่คุ้นเคยกับหน่วยวัดมิลลิลิตร จึงทำหน้างุนงง

โจวอี้หมินจึงต้องทำท่าทางประกอบให้ดู

เมื่อคุณปู่เห็นปริมาณก็รู้สึกไม่พอใจนักจึงประท้วงขึ้นว่า “แค่อึกเดียวก็หมดแล้ว!”

เขาติดนิสัยต้องดื่มเหล้าทุกวันถ้าไม่ได้ดื่มก็รู้สึกกระสับกระส่ายไปทั้งตัว

คุณย่าเห็นท่าไม่ดีเลยใช้ไม้ตายเด็ดขาด “ตาเฒ่า! นี่ยังอยากอุ้มเหลนอยู่ไหม? ถ้าอยากอุ้มก็ฟังอี้หมินซะ”

เรื่องนี้ถือเป็นความฝันสูงสุดของคนแก่แทบทุกคน คุณปู่เลยไม่มีทางปฏิเสธได้

สุดท้ายคุณปู่ยอมจำนนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนตอบว่า “ก็ได้!”

โจวอี้หมินยิ้ม “ดีเลย ถ้าผมไม่อยู่ คุณย่าต้องช่วยคุมเขาให้ผมนะครับ”

คุณย่าตอบตกลงทันที “ได้เลย หลานรัก! ถ้าเขาดื่มเกินย่าจะตีขาให้หักเลย!”

และแบบนี้เองคุณปู่ก็จำใจต้องทำสัญญาไม่เป็นธรรมฉบับนี้

แต่คุณปู่ก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ตัดสินใจว่าคืนนี้ต้องขอดื่มให้ได้สองแก้วก่อน

พูดจบเขาก็หันไปจ้องเหล้าเหมาไถที่โจวอี้หมินเอากลับมาด้วย สายตาบ่งบอกชัดเจนมากว่า “ฉันจะดื่มตอนนี้”

โจวอี้หมินไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขารู้ดีว่าการเลิกเหล้าไม่ควรงดทันทีแบบหักดิบถึงจะได้ผลเร็วแต่ก็อาจทำให้เกิดอาการต่อต้านรุนแรงได้

“ได้เลย”

เขาหยิบเหล้าเหมาไถอีกขวดออกมาพร้อมกับเตรียมกับแกล้มมาให้ด้วย

คืนนี้โจวอี้หมินตั้งใจดื่มกับคุณปู่สักสองแก้ว

โจวซู่เฉียงก็ไม่รู้ว่าเขามีจมูกไวหรืออย่างไรอยู่ๆก็โผล่มาที่บ้าน เมื่อเห็นว่ามีเหล้าก็ไม่ยอมไปไหน

สุดท้ายก็เลยต้องรินเหล้าให้เขาหนึ่งแก้วด้วย

คุณปู่จิบเหล้าไปพลางคุยกับโจวอี้หมินและลุงสาม เล่าถึงเรื่องราวในอดีต

คนแก่ก็มักจะชอบรำลึกถึงวันเก่าๆอยู่แล้ว

ลุงสามคุ้นชินกับเรื่องนี้เพราะได้ยินคุณปู่เล่าเรื่องเดิมๆมาไม่รู้กี่ครั้งแล้วฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เขาเลยตั้งใจดื่มเหล้าของตัวเองเงียบๆไม่ได้สนใจฟังมากนัก

คุณปู่เหลือบมองลุงสามอย่างไม่พอใจ “เหล้าเหมาไถมันต้องดื่มแบบนี้เหรอ? ถ้าแกจะดื่มแบบนั้น ไปดื่มเหล้าหัวมันเทศของแกไปเลยไป!”

ภายในในช่วงเวลาสั้นๆ โจวซู่เฉียงดื่มไปแล้วสามแก้ว แล้วคุณปู่จะไม่โมโหได้ยังไง?

โจวซู่เฉียงหัวเราะแห้งๆก่อนจะลดความเร็วในการดื่มลง แต่ถึงอย่างนั้นสายตาของเขาก็ยังแอบเหลือบมองขวดเหล้าเหมาไถอยู่เป็นระยะๆ แอบคิดในใจว่าจะหาทางดื่มเพิ่มอีกสักสองแก้วได้ยังไงดี

(จบบท)