บทที่ 141: จากนี้ไปฉันจะทำลายเมืองให้ราบคาบ

ในเวลาเดียวกัน ฉู่อวี้ที่สัมผัสได้ถึงออร่าที่เปลี่ยนไปของหลินหยวน เธอก็เบิกตากว้างแล้วถามด้วยความเหลือเชื่อว่า “นี่พลังของนายอัปเกรดแล้วเหรอ?”

เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบว่า “โชคดีจริง ๆ ตอนนี้พลังของฉันเพิ่มขึ้นนิดหน่อย”

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังขึ้นหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าพลังนั้นได้ดึงดูดเหล่าไททันที่อยู่รอบ ๆ ให้มาที่นี่

หลินหยวนที่เห็นดังนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าหลังจากพลังอัปเกรดแล้วจะมีไททันหมายหัวฉันทันทีแบบนี้”

ขณะที่เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ร่างของเขาก็เปลี่ยนเป็นสายฟ้า ในชั่วพริบตาสายฟ้าที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็พุ่งทะลุผ่านกลุ่มไททันเบื้องหน้า ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดสีแดงฉานบริเวณคอของไททันพวกนั้น

ฟึ่บ!

มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกันนั้นหัวของเหล่าไททันก็ร่วงลงกับพื้น

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ไททันทั้ง 7 ก็ถูกสังหาร

การเคลื่อนไหวของหลินหยวนรวดเร็วจนแม้แต่ฉู่อวี้ก็ยังมองไม่เห็น

ขณะเดียวกัน ดวงตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต ภายในนั้นมีเพียงความกระหายเลือดและโหดเหี้ยม

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้หลินหยวนได้เปิดใช้งานร่างอาชูร่าเรียบร้อยแล้ว ซึ่งไอสังหารที่ทวีความรุนแรงขึ้นยิ่งทำให้เขาแข็งแกร่งมากขึ้น!

ไม่นานเขาก็เหยียดยิ้มชั่วร้าย จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นคำรามราวกับสัตว์ป่า

“ฮว้ากกกก!!”

หลังจากระบายความอัดอั้นในใจ หลินหยวนก็มองตรงไปข้างหน้าพร้อมพูดถากถางว่า “พวกแกเตรียมรับแรงกระแทกได้เลย เพราะหลังจากนี้… คือการล่าสังหารของจริง!”

แน่นอนว่าเสียงคำรามของเด็กหนุ่มได้ดึงดูดไททันจำนวนมากให้มาหาเขา

เมื่อเทียบกับเมืองจี้มู่ที่เงียบสงัด จำนวนไททันในเมืองกุ่ยเซี่ยงนั้นมีมากกว่าหลายเท่า

ในเวลาเพียง 10 กว่าวินาที ไททันหลายร้อยตัวก็มุ่งหน้ามาหาหลินหยวนจากคนละทิศทาง แต่เขาก็ยังคงทำหน้าไม่สะทกสะท้าน

เพราะมันคือสิ่งที่เขาต้องการ

“เข้ามาเลย! ฉันจะทำลายเมืองนี้เอง!” เด็กหนุ่มประกาศกร้าว จากนั้นเขาก็เปิดประตูมิติอันเดดออกมา

ไททันเทพอาสัญได้ก้าวออกมาจากช่องเก็บอันเดดทันที แล้วปากที่เปื้อนเลือดก็อ้ากว้างคำรามเข้าใส่ฝูงไททันเบื้องหน้า

พอฝ่ายตรงข้ามสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากไททันตัวมหึมา เหล่าไททันที่มาล้อมหลินหยวนก็พากันชะงักไป

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไททันระดับสูง ไททันระดับล่างพวกนี้ล้วนแสดงท่าทีหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

นี่คือสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดของพวกมัน แต่การที่พวกมันชะงักไปไม่ได้หมายความว่าหลินหยวนจะยอมปล่อยพวกมันไปง่าย ๆ

เขามองตรงไปที่ฝูงไททันและกำดาบปราบมังกรพุ่งเข้าใส่พวกมันโดยไม่ลังเล

แล้วเด็กหนุ่มก็ได้ร่ายรำเพลงดาบอย่างบ้าคลั่ง

การโจมตีแต่ละครั้งนั้นช่วงชิงชีวิตของไททันและดูดซับหยดโลหิตพร้อมกับพลังเข้าสู่ร่างกายของเขาแบบไม่หยุดหย่อน

ข้อดีของร่างอาชูร่าก็คือ มันช่วยให้เขาแข็งแกร่งมากขึ้นในการต่อสู้แต่ละครั้ง

ตอนนี้หลินหยวนต้องการหยดโลหิตและพลังปราณเพิ่มอีก 50,000 แต้มสุดท้ายเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง

ดังนั้นไม่ว่าเขาจะต้องฆ่าไททันทั้งหมดในเมืองกุ่ยเซี่ยง เขาก็จะต้องรวบรวมหยดโลหิตและพลังปราณ 50,000 แต้มนี้มาให้ได้!

“ฆ่า!!” เด็กหนุ่มคำรามลั่นในขณะที่เส้นเลือดในดวงตาขยายลามไปกลบตาขาว

ในตอนนี้เขาดูเหมือนเทพแห่งความตาย

ขณะเดียวกัน ไททันเทพอาสัญที่เผชิญหน้ากับกลุ่มไททันเบื้องหน้าก็ไม่ได้ปรานีเช่นกัน มันยกเท้าขึ้นกระทืบไททันหลายตัวที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า แล้วมันก็ใช้พลังมหาศาลบดขยี้พวกมันจนราบคาบ

“ข้าจะช่วยเจ้า… ทำลายเมืองนี้ให้ราบ” ไททันเทพอาสัญหันมาพูดกับเด็กหนุ่ม “อย่างน้อยเจ้าจะต้อง… เอาหมอกสีดำให้ข้า 50 ลูก”

“ได้!” หลินหยวนที่กำลังฟาดฟันศัตรูไม่ได้คิดที่จะต่อรองกับไททันหัวรั้นเลยสักนิด เขาตอบตกลงแบบทันควัน

ส่วนไททันเทพอาสัญไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมง่ายขนาดนี้ หลังจากที่มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ยื่นข้อเสนออีกครั้งว่า “หมอกสีดำ 50 ลูก… อย่างน้อยข้า… ขอเพิ่ม…. อีก 20 ลูก…ข้าจะได้กินอิ่ม”

หลินหยวนพูดเสียงเย็นชาว่า “ได้คืบแล้วจะเอาศอก ถ้าแกไม่อยากสู้ ก็กลับเข้าประตูมิติไปซะ ฉันคนเดียวก็สังหารหมู่ไททันในเมืองนี้ได้แล้ว!”

เมื่อไททันจอมตะกละเห็นท่าทีจริงจังของเด็กหนุ่ม มันก็รีบปิดปากเงียบ มันไม่อยากเสียหมอกดำ 50 ลูกไปเพราะการต่อรองกับเขา

50 ลูกก็ 50 ลูกวะ!

กำขี้ดีกว่ากำตด ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย!

พอไททันเทพอาสัญคิดถึงเรื่องหมอกสีดำ หัวใจของมันก็เต้นแรงขึ้นทันที

มันเปล่งเสียงคำรามต่ำออกมาด้วยความตื่นเต้นสุดขีดแล้วพุ่งเข้าใส่ขบวนทัพของศัตรู บดขยี้พวกมันด้วยกำลังมหาศาล

ขณะนี้เหล่าไททันเบื้องหน้าต่างก็ไม่มีใครต้านทานได้ พวกมันได้แต่ตกตะลึงเมื่อพบว่าตัวเองไม่มีทางขวางผู้บุกรุกได้แล้ว

ในสายตาของพวกมัน มนุษย์กับไททันตัวยักษ์ใหญ่นั้นเปรียบเสมือนเทพปีศาจ 2 ตนที่คอยเก็บเกี่ยวชีวิตของไททันทั้งหลายอย่างบ้าคลั่ง

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าหายนะอย่างแท้จริง!

“แย่แล้ว ไททันตัวนั้น… คิดจะทรยศเข้าร่วมกับมนุษย์!!”

“จบแล้ว มันจบแล้ว เมืองกุ่ยเซี่ยงจะถูกทำลาย!!”

“นี่มันหายนะชัด ๆ จะมีใครมาช่วยเราได้บ้าง?!”

“เราจะอยู่ในเมืองไม่ได้ ทิ้งเมืองแล้วหนีไปซะ รอจนกว่ากำลังเสริมจากส่วนกลางจะมาถึง แล้วเราค่อยหาทางยึดคืน!”

“ใช่แล้ว ลำพังแค่พวกมันต่อต้านเผ่าไททันของเราไม่ได้หรอก!”

หลังจากที่หลินหยวนกับไททันเทพอาสัญสำแดงพลังของตัวเองออกมาเต็มที่ ไททันส่วนใหญ่ในเมืองกุ่ยเซี่ยงก็ไม่มีใครกล้าต่อสู้กับเทพทำลายล้างทั้ง 2 อีก เพราะทั้งคู่ค่อย ๆ ทำลายอาคารต่าง ๆ ในเมืองกุ่ยเซี่ยงอย่างบ้าคลั่งและไล่สังหารไททันทุกตัวที่ขวางหน้า

“เร็วเข้า รีบไปแจ้งเจ้าเมืองกุ่ยเซี่ยงว่ามีมนุษย์รุกรานเมือง!”

ผัวะ!

ทันใดนั้นไททันมหันตภัยตัวหนึ่งก็ถูกไททันเทพอาสัญเตะกระเด็นไปอีกฟาก มันพยายามฝืนเงยหน้าขึ้นในขณะที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดตะโกนออกคำสั่งไททันที่อยู่ใกล้ ๆ

“ไททันทั้งหลายจงฟังคำสั่งข้า ล้อมพวกมันเอาไว้ พยายามลดความเสียหายให้ได้มากที่สุดจนกว่าท่านเจ้าเมืองจะมาถึง!”

ไม่นานเสียงของหน่วยไททันสอดแนมก็ดังขึ้น

“ท่านเจ้าเมือง… หนีไปแล้วขอรับ!” เสียงนั้นเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเหล่าไททัน

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ! ท่านเจ้าเมืองหนีไปแล้วเรอะ?!”

“ทำตัวเป็นทหารหนีทัพแบบนี้ไม่กลัวสภาผู้อาวุโสตำหนิหรือไง?! ในเมื่อท่านเจ้าเมืองหนีไปแล้ว แล้วเรามีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ต่ออีกล่ะ?!”

ไม่นานฝ่ายไททันก็ตกอยู่ในความโกลาหลอีกครั้ง

ทางด้านหลินหยวนที่ได้ยินข่าวนี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าเมืองกุ่ยเซี่ยงจะขี้ขลาดได้ถึงขนาดนี้ แม้แต่ความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูก็ยังไม่มีเลย

ลึก ๆ ในใจเด็กหนุ่มต้องยอมรับเลยว่าการตัดสินใจของมันถูกต้องแล้ว ถึงอย่างไรมันก็เป็นไททันมหันตภัย ถ้าหากมันเลือกที่จะต่อสู้ ไททันเทพอาสัญคงจะบดขยี้มันได้ด้วยมือเดียว

เพราะช่องว่างระหว่างพลังของทั้ง 2 นั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว

“ถ้าเป็นคนอื่น ฉันอาจจะปล่อยให้มันหนีไปได้” หลินหยวนพึมพำกับตัวเอง “แต่น่าเสียดาย… ที่พวกแกบังเอิญมาเจอฉัน”

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับไททันเทพอาสัญ “แกอยู่ที่นี่นะ ฉันจะไปล่าไททันช้างอสูรนั่น”

ไททันเทพอาสัญไม่ได้พูดอะไร มันเพียงแค่อ้าปากกว้างก่อนจะยกมือชี้ปากที่เปื้อนเลือดของตัวเอง

“บ้าเอ๊ย รู้จักแต่กิน!” หลินหยวนขมวดคิ้วทำหน้าเอือมระอาในขณะที่สบถกับตัวเอง

ทว่าเพื่อให้ได้มาซึ่งความภักดีอันแน่วแน่ของไททันที่แข็งแกร่งตัวนี้ เขาจำเป็นจะต้องตอบสนองความต้องการของมัน

วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มยกมือขึ้นและได้ร่ายคำสาปออกมา

ทันใดนั้นศพทั้งหมดในสนามรบก็เปลี่ยนกลายเป็นหมอกสีดำพุ่งเข้าไปห่อหุ้มร่างของไททันเทพอาสัญ

ขณะนั้นดวงตาของไททันผู้หิวโหยเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น แล้วมันก็เริ่มกินอาหารอย่างตะกละตะกลาม

ส่วนหลินหยวนก็หันไปมองเหล่าไททันที่ยังคงหลั่งไหลเข้ามาราวกับกระแสน้ำ

เขารู้ว่าแม้ไททันพวกนี้จะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่การพึ่งพาไททันเทพอาสัญเพียงอย่างเดียวคงไม่พอที่จะทำลายเมืองกุ่ยเซี่ยงได้ในเวลาอันสั้น

เพราะเมืองหลักแห่งนี้มีขนาดใหญ่กว่าเมืองจี้มู่หลายเท่า

ความหนาแน่นของประชากรที่อาศัยอยู่ภายในก็มีสูงกว่าชนิดที่ว่าเมืองจี้มู่เทียบไม่ติด

เมื่อคิดแบบนี้หลินหยวนก็ไม่ลังเลที่จะหยิบยาเพิ่มพลังจิตออกมาจากช่องเก็บของ แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นดื่มยาในอึกเดียว

ทันทีที่ยาออกฤทธิ์ เด็กหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงพลังจิตที่พลุ่งพล่านเหมือนกระแสน้ำ

แม้หลับตาลงเขาก็ยังรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ผ่านพลังจิต

เขาได้รับยาเพิ่มพลังจิตนี้มาจากการลงชื่อเข้าใช้พิเศษในสุสานไททันซึ่งมีเพียง 5 ขวดเท่านั้น

หลินหยวนมีเหตุผลที่เลือกใช้มันในเวลานี้ เพราะมีเพียงการเสริมพลังจิตให้ใช้ได้เต็มศักยภาพเท่านั้นจึงจะทำให้เขาสั่งการอันเดดได้พร้อมกัน

“จงออกมา… กองทัพอันเดดของฉัน!”

หลังจากหลินหยวนดูดซับพลังจิตเข้าไปในร่างกายจนหมด เขาก็เปิดประตูมิติอันเดดออกอีกครั้ง

ในระหว่างที่ประตูมิติเปิดออก ไททันอันเดดก็ก้าวออกมาทีละตัว

ทันทีที่พวกมันมายืนเรียงแถว ออร่าแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

ไททันภัยพิบัติ ไททันมหาวิบัติ ไททันมหันตภัย!

และในเวลานี้ ภายใต้การขับเคลื่อนของหลินหยวน พวกมันมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือการทำลายเมืองกุ่ยเซี่ยงให้ราบเป็นหน้ากลอง!

กองทัพอันเดดที่มีจำนวนมากขนาดนี้มันมากเกินพอที่จะทำลายเมืองทั้งเมืองได้แล้ว

แถมพวกมัน… ยังเป็นเครื่องจักรสังหารของหลินหยวนด้วย!

*******************************************

SkySaffron: เจ้าเด็กนี่ก็ต่อรองเก่งเหลือเกิน!