ตอนที่ 32 ราชาผู้ละโมบ

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 60

[คลาส] ดยุค , หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ B->> <<ความละโมบที่ไม่สิ้นสุด>> <<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<จิตวิญญาณของราชัน>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>> <<การเต้นรำแห่งความตาย>> <<ดวงตาของงูสีชาด>> <<การจัดการเวทมนตร์>> <<นักรบคลั่ง>> <<Third Impact>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

[สัตว์เลี้ยง] โคโบลชั้นสูง (เลเวล 1) เกรย์วูล์ฟ (เลเวล 1) x2

[สถานะผิดปกติ] <<เสน่ห์ของนักบุญ >>

◇◆◇

[ก็อบลิน] กิก้า

ก็อบลินที่อาศัยอยู่กับผู้นำคนก่อนและพ่ายแพ้ให้กับออร์ค แต่ปัจจุบันเขาเป็นก็อบลินที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของผม เขาเป็นผู้ใช้หอก

[ก็อบลิน] กิกูว

อดีตผู้นำหมู่บ้าน เขาถูกกดดันเพื่อสละตำแหน่งให้กับผม เขาใช้ดาบยาวและค่อนข้างฉลาด เมื่อเทียบกับก็อบลินแรร์ทั่วไป

[ก็อบลิน] กิกิ

เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ฝึกสัตว์ เขาเลื่อนคลาสในหลังจากการล่ากวางเอเรล เป็นความสามารถของเขาค่อนข้างหายากและเขาชอบที่จะใช้ขวาน

[ก็อบลิน] กิโก

ก็อบลินที่มีบาดแผลมากมายทั่วร่าง อาหารส่วนใหญ่มักถูกขโมยโดยเกรย์วูฟ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะติดตามผม เขาเป็นคนที่มีประสบการณ์มากที่สุดในหมู่พวกก็อบลินแรร์

[ก็อบลิน] กิซาร์

ดรูอิด (ก็อบลินแรร์) ผู้ใช้เวทย์ลมที่เพิ่งเข้ากลุ่ม

◇◆◇

ผมกลับไปพักในหมู่บ้านหลังจากจัดการปัญหาทางทิศตะวันออก

และตอนนี้ผมกำลังเฝ้าดูกลุ่มต่าง ๆ ต่อสู้กับลิลลี่อย่างเข้มข้น

“กลุ่มไหนเป็นกลุ่มถัดไป” ผมถาม

“กลุ่มของข้าเอง”กิโกตอบและโค้งคำนับ

ไม่รู้ว่าเพราะรอยแผลเป็นของกิโกหรือเปล่า ทุกครั้งที่เห็นเขา มันทำให้ผมนึกถึงนักรบโบราณเสมอ

“เจ้าพบวิธีที่จะเอาชนะมนุษย์ได้รึยัง?”

“…ยังขอรับ” เขาตอบ

“กิโก ข้ามีแผนที่จะให้เจ้าทดลองกับก็อบลินทั้งสามที่จะสู้ในวันนี้”

ใบหน้าผมบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอันซุกซน

“ลิลลี่ เจ้าพร้อมหรือยัง?”

“ได้ ฉันไม่มีปัญหา”

ลิลลี่ยืนและกวัดแกว่งดาบของเธอ

“มาเริ่มกันเถอะ”

ดังนั้นการต่อสู้ระหว่างลิลลี่และก็อบลินทั้งสามจึงเริ่มขึ้น

◇◇◆

ลิลลี่เข้าไปหาก็อบลินทั้งสามอย่างช้า ๆ แต่ก็อบลินกลับโจมตีเธอเป็นกลุ่ม

พื้นฐานกลุ่มสามคนยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ก็อบลินตัวหนึ่งจะป้องกัน อีกตัวขัดจังหวะและตัวสุดท้ายจะปิดฉาก

แต่เฉพาะตอนนี้ พวกมันรวมตัวเพื่อกันการโจมตีของเธอ

ลิลลี่ไม่ได้เป็นนักผจญภัยแค่ในนาม แต่เธอยังจู่โจมไปที่ช่องว่างของก็อบลินทั้งสาม พวกมันพยายามที่จะหลบหนี แต่ดาบของเธอบังคับให้พวกก็อบลินรวมกลุ่มไว้

การโจมตีที่เบาและยืดหยุ่นนั่นไม่สามารถเอาชนะพวกมันได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ผมจึงสั่งให้ก็อบลินคอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของเธอไว้!

“ตอนนี้แหละ!” ผมสั่ง

ลิลลี่มักจะฟันดาบตามรูปแบบที่เธอฝึกฝน นั่นเป็นกุญแจสู่ชัยชนะ

เมื่อผมตะโกน ก็อบลินตัวหนึ่งจึงถอยออกมาขณะที่ก็อบลินอีกสองตัวเคลื่อนไหวไปในทิศตรงกันข้าม

พวกมันโจมตีเธอจากด้านล่าง …เดิมทีดาบเป็นอาวุธใช้โจมตีขณะยืน มันจึงไม่มีเทคนิคมากนักสำหรับคู่ต่อสู้กับที่จู่โจมจากพื้นดิน ถ้าการจู่โจมอย่างเป็นไปอย่างสมบูรณ์แบบ เธอจะไม่สามารถโต้กลับ

ดาบของเธอจึงกระแทกกับพื้น

ในเวลาเดียวกันพวกก็อบลินก็คลานเพื่อโจมตีขาทั้งสองข้างของเธอ

“อะไรเนี่ย! –––– อึ๊ก!?”

“-!?

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว พวกก็อบลินจึงสกัดการเคลื่อนไหวของเธอด้วยดาบไม้

…การแข่งขันสิ้นสุดลงแล้ว

"พอ"

“ฉัน…ยังสามารถสู้ได้!” ลิลลี่แย้ง

อืม...

“งั้นฝึกอีกรอบเจ้ายังไหวมั้ย?” ผมแนะนำ

"แน่นอน! " เธอตอบกลับทันที

“งั้นกลุ่มต่อไปคือ…”

“กลุ่มของข้า”

คนที่ก้าวมาคือกิกูว เขาเป็นก็อบลินที่เกิดในหมู่บ้านแห่งนี้

“เอาล่ะ พาพวกก็อบลินมา ข้าจะบอกถึงแผนการ”

ผมรวบรวมก็อบลินที่ต้องต่อสู้กับลิลลี่และกระซิบบอกวิธีการให้พวกเขา

เมื่อพูดเสร็จ ผมจึงปล่อยพวกก็อบลินไปหาเธอ

"เริ่ม!! "

“ฉันจะไม่แพ้อีก” ลิลลี่ประกาศ

ลิลลี่กัดฟันแล้วเริ่มเหวี่ยงดาบของเธอ

เมื่อเห็นสัญญาณของผม ลิลลี่พุ่งไปหาพวกก็อบลิน แต่พวกมันหลบและคลานเข้าหาเธอ

“แผนเดิมใช้ไม่ได้ผลหรอก!”

ลิลลี่กระโดดถอยกลับมาและแก้ไขท่าทางของตัวเอง แต่ก็อบลินยังคลานต่อไป

ทั้งสามยังคงโจมตีจากเบื้องล่าง ลิลลี่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากป้องกัน ขาที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ก่อนหน้า ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอแย่ลง

บาดแผลที่ขาทำให้เธอเหนื่อยล้ากว่าปกติ

การโจมตีเริ่มรุนแรงขึ้น จนในที่สุดเมื่อร่างของเธอก็มาถึงขีดจำกัด …ดาบของเธอก็ถูกปัดออก

ขาที่สั่นเทาและมือที่ไร้อาวุธ ...การแข่งขันจบลงแล้ว

"พอได้แล้ว"

ผมส่ายหัวเมื่อมองลิลลี่และทิ้งเธอไว้กับเรเชีย หลังจากนั้นผมเรียกทั้งกิกูวและกิโก

“พวกเจ้าคิดว่าอะไรทำให้พวกเขาชนะ?”

ก็อบลินทั้งสองนิ่งเงียบ ดังนั้นผมจึงตอบคำถามเอง

“เหตุผลง่าย ๆ นั่นเป็นเพราะเราใช้แผนในการต่อสู้กับศัตรู”

"แผน? "

มันยากเกินหรือเปล่า?

“ในอีกความหมายหนึ่งคือข้าบอกพวกเขาว่าควรจะโจมตียังไง”

“ข้าเข้าใจแล้ว” ก็อบลินทั้งสองพยักหน้าขณะตอบพร้อมกัน

“ยิ่งกว่านั้นข้ายังบอกถึงจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้าม”

กดดันจุดอ่อนของศัตรู ก็อบลินทั้งสามประสานงานจนได้รับชัยชนะมา

ผมสอนให้พวกเขารู้จักการใช้ประโยชน์จากจำนวนและโจมตีไปยังจุดอ่อนของศัตรู

“จากนี้ไป ข้าหวังจะให้พวกเจ้านำการฝึกครั้งนี้ไปใช้เป็นบทเรียน”

เราไม่สามารถเอาชนะสงครามด้วยความสามารถของคนเพียงคนเดียว นั่นเป็นเหตุผลที่ผมต้องฝึกให้พวกเขาสู้กันเป็นกลุ่ม

ถ้าเรามีประสบการณ์มากพอ แม้พวกเขาจะไม่มีทักษะ <<ดวงตามรกตของงู>> แต่พวกเขาก็จะหาจุดอ่อนของศัตรูได้อย่างแน่นอน

“รับทราบ”

ผมพยักหน้าให้พวกเขา จากนั้นจึงไปตรวจสอบสภาพของลิลลี่ที่ถูกพาตัวกลับไปที่คุก

◆◇◇

“บาดแผลของเจ้าเป็นยังไงบ้าง?” ผมถามเมื่อเข้าไปในคุก

"…ทุกอย่างปกติดี ไม่มีปัญหา” ลิลลี่ตอบ

คงเป็นเพราะการรักษาของเรเชียที่ทำให้เธอยืนได้แล้ว

“เราจะสิ้นสุดการฝึกในวันนี้ ส่วนวันพรุ่งนี้เจ้ายังอยากฝึกต่อไปหรือไม่?”

“แน่นอน!”

“ดูจากความกระตือรือร้นแล้ว แสดงว่าเจ้ายังสบายดี”

“ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกเขาชนะได้เหมือนวันนี้อีก!”

“ข้าจะตั้งตารอ”

ผมออกจากคุกด้วยรอยยิ้มอันซุกซน

◇◆◆

อืม ...เมื่อคิดว่าต้องจัดกลุ่มโดยมีดรูอิดเป็นศูนย์กลาง ด้วยความจริงที่ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มแรกที่เอาชนะลิลลี่ได้ ดังนั้นผมจะสร้างกลุ่มที่มีดรูอิดทำงานกับก็อบลินปกติสองตัว

ผมจะให้พวกเขาทำตามแผนนี้

แต่ผมต้องย้ำกับกิซาร์ให้ชัดเจน ว่าพวกดรูอิดต้องไม่ฆ่าก็อบลินทั้งสองที่อยู่แนวหน้า

“สำหรับข้าไม่มีปัญหา” เขากล่าว

กิซาร์ตอบสนองต่อคำสั่งของผมอย่างละเอียดอ่อน

“แต่ทำไมท่านต้องการให้ก็อบลินมีชีวิตรอดขนาดนั้น?” เขาถาม

ทำไม?

“งั้นให้ข้าจะถามเจ้าแทน เจ้าคิดว่าสิ่งข้าอยากพิชิตคืออะไร?”

“นี่เป็นคำถามที่กะทันหัน…”

ท่าทางที่ยิ้มแย้มและการยักไหล่ตอบคำถาม ดูเหมือนเขามีความคล้ายกับมนุษย์จริง ๆ

“…ข้าวางแผนที่จะปกครองทุกอย่างบนโลกใบนี้”

อารมณ์เหมือนไฟปะทุขึ้นจากภายใน เมื่อผมพูดคำเหล่านั้น

“…ทุกอย่าง?”

"ทั้งป่าทมิฬ ดินแดนของมนุษย์ ภูเขาของมังกรหรือแม้แต่พิภพของยักษ์ ข้าต้องการทุกอย่าง!!”

กิซาร์พูดไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของผม

“นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่สามารถปล่อยให้ก็อบลินตายได้ หากพวกเขาตอบรับข้าในฐานะราชาและข้าเป็นราชาที่พวกเขาต้องการ สถานที่ตายของพวกเขาคือสนามรบที่ข้าสั่ง”

…สถานที่นั้นไม่ได้อยู่ที่นี่

“สำหรับการเสียชีวิตอย่างไร้ความหมายอย่างการออกล่า …ข้าขอสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด!!”

“… ฮ่าฮ่าฮ่า”

กีซ่าหัวเราะราวกับมันเป็นสิ่งประหลาดที่สุดที่เขาเคยได้ยิน จากนั้นเขามองมาที่ผมอย่างจริงจังแล้วพูดว่า

“ข้าจะตั้งตารออนาคตที่ท่านวาดไว้”

◇◆◇◆◇◆◇◆

กิซาร์ได้รับ [ทักษะ] << ผู้ติดตามของราชัน >>