ตอนที่ 31 โคโบลชั้นสูง

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 60

[คลาส] ดยุค , หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ B->> <<ความละโมบที่ไม่สิ้นสุด>> <<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<จิตวิญญาณของราชัน>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>> <<การเต้นรำแห่งความตาย>> <<ดวงตาของงูสีชาด>> <<การจัดการเวทมนตร์>> <<นักรบคลั่ง>> <<Third Impact>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

[สัตว์เลี้ยง] โคโบล (เลเวล 9) เกรย์วูล์ฟ (เลเวล 1) x 2

[สถานะผิดปกติ] เสน่ห์ของนักบุญ

◇◆◇

[ก็อบลิน] กิก้า

ก็อบลินที่อาศัยอยู่กับผู้นำคนก่อนและพ่ายแพ้ให้กับออร์ค แต่ปัจจุบันเขาเป็นก็อบลินที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของผม เขาเป็นผู้ใช้หอก

[ก็อบลิน] กิกูว

อดีตผู้นำหมู่บ้าน เขาถูกกดดันเพื่อสละตำแหน่งให้กับผม เขาใช้ดาบยาวและค่อนข้างฉลาด เมื่อเทียบกับก็อบลินแรร์ทั่วไป

[ก็อบลิน] กิกิ

เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ฝึกสัตว์ เขาเลื่อนคลาสในหลังจากการล่ากวางเอเรล เป็นความสามารถของเขาค่อนข้างหายากและเขาชอบที่จะใช้ขวาน

[ก็อบลิน] กิโก

ก็อบลินที่มีบาดแผลมากมายทั่วร่าง อาหารส่วนใหญ่มักถูกขโมยโดยเกรย์วูฟ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะติดตามผม เขาเป็นคนที่มีประสบการณ์มากที่สุดในหมู่พวกก็อบลินแรร์

[ก็อบลิน] กิซาร์

ดรูอิด (ก็อบลินแรร์) ผู้ใช้เวทย์ลมที่เพิ่งเข้ากลุ่ม

◇◆◇

ในที่สุดผมก็เห็นผลของการฝึก

เมื่อใช้ทักษะ<<ดวงตาของงูสีชาด>> พบว่ามีก็อบลินกว่า 10 ตัวที่มีเลเวลเกิน 60

นอกจากนี้เรายังมีก็อบลินโตเต็มวัยเพิ่มมา 20 ตัว ผมจึงพาพวกเขาเข้ามาในกลุ่ม ความสูงของพวกเขาอาจเทียบได้กับพวกก็อบลินแรร์และใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ เป็นหลักฐานว่าพวกเขาเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่ดี

"กิซาร์ กิกูว กิโก"

ผมเรียกก็อบลินทั้งสามที่ใกล้เคียงกับการเลื่อนคลาสเพื่อไปทะเลสาบใกล้ ๆ

มันเหมาะสำหรับการล่าเพราะที่นั่นมีความปลอดภัย นอกจากนี้ศัตรูยังไม่แข็งแกร่งมากนัก

"กิก้า เจ้าอยู่ปกป้องหมู่บ้านซะ"

ผมสั่งให้เขาเฝ้าระวัง เมื่อผมไม่อยู่

"กิกิมานี่"

เรากำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

พวกเราจะต้องการรูปแบบในการล่ามากขึ้นเพื่อที่จะไปถึงป้อมปราการแห่งนรกและการกำจัดออร์คทางตะวันตกด้วย

แต่ในขณะที่เรามุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะละเลยกับภัยคุกคามที่อยู่ข้างหลัง

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ลิลลี่เตือนผมอีกครั้งถึงความน่ากลัวของมนุษย์ ไม่มีการแข่งขันหรือภัยคุกคามใด ๆ ที่ย่างกรายพวกเขาได้

แม้จะเป็นเช่นนั้น มนุษย์ยังต้องใช้มอนสเตอร์ในการล่า ต่อให้มอนสเตอร์จะอยู่ในป่าอย่างสงบสุข แต่ยังคงมีผู้ที่จะเข้ามากำจัดมอนสเตอร์ รวมถึงนักผจญภัยที่อาจได้รับการว่าจ้าง

มีเหตุผลมากมายที่ผมไม่สามารถละเลยมนุษย์ได้ แต่ผมยังไม่โจมตีพวกเขา

"มีศัตรูสองตัวอยู่ข้างหน้า" กิกิเตือน

ดวงตาของผมหดแคบลง

"หัวหน้า? " ด้วยจมูกของโคโบล มันจำกลิ่นหัวหน้าได้ ผมจึงปล่อยให้มันวิ่งไปหาโคโบลตัวนั้น

"อูว ~ อู" มีเสียงร้อง เมื่อโคโบลขยับหางของมัน

"เจ้าสามารถเรียกเพื่อนของเจ้าได้? " ผมถามก่อนจะเอาอาหารให้มัน

"อูว" มันตอบ

ขณะตามโคโบลไปที่ถ้ำ ผมให้พวกก็อบลินกระจายตัวอยู่รอบนอก

ทันใดนั้นโคโบล 10 ตัวก็ปรากฏขึ้น

ผมได้มอบเนื้อให้กับโคโบลแต่ละตัวและสั่งพวกเขา

"ไปรวบรวมเพื่อนของเจ้ามา แล้วข้าจะให้อาหารเพิ่ม "

"เพื่อนมา เอาอาหารมาก ๆ "โคโบลพยักหน้าด้วยความเห็นชอบ

"ไปซะ"

เมื่อได้รับสัญญาณของผม พวกโคโบลที่เข้าไปในป่าก็มองหาเพื่อนของพวกมัน

"ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังจะยุ่งนะ กิกิ"

ผมเรียกพวกเขาออกจากพื้นที่เพื่อออกล่า

หลังจากการล่ากระต่ายที่หุ้มเกราะ หมีสามตัว งูและทุกสิ่งที่พบก่อนจะกลับไปที่ถ้ำของโคโบล ผมพบว่ามีโคโบลมากกว่า 30 ตัวกำลังรออยู่

ตอนนี้ผมกำลังกินอาหาร พวกเขาจึงมองเราอย่างเงียบ ๆ

"กินสิ" ผมพูด

พวกโคโบลมองดูอาหารด้วยความอยาก มีน้ำลายไหลหยดลงมาจากปาก เป็นเวลาเพียงชั่วครู่หลังจากผมบอก พวกโคโบลที่ถูกชวนก็เริ่มกินอาหารทันที

"อูว ~" เสียงโคโบลของผม

ไม่นานอาหารที่เรานำมาก็หายไปในท้องของพวกโคโบล

หลังจากที่พวกมันกินอาหารเสร็จ พวกโคโบลก็ถูศีรษะลงบนเท้าของผม

ผมจึงให้คำสั่งง่าย ๆ แก่พวกมัน

“ไปหาพวกออร์คแถว ๆ นี้มา แล้วข้าจะให้อาหารเจ้า”

โคโบลตอบว่า

"ออร์ค? "

โคโบลจึงหอนขณะวิ่งกระจายกันออกไป

"มันจะไม่เป็นไรเหรอ? " กิกิถาม

"ไม่เป็นไรหรอก" ผมตอบอย่างห้วน ๆ

นี่เป็นโอกาสที่จะทดสอบขอบเขตการสำรวจของพวกมัน

"เอาล่ะ มากินต่อกันเถอะ"

พวกก็อบลินคำนับ ผมจึงพาพวกเขาออกไปล่าอีกครั้ง

◆◇◇

"ราชา" กิกิเรียกและมองผมด้วยสายตาที่ตื่นเต้น "พวกโคโบลอยู่ที่นี่"

"ออร์ค! " พวกโคโบลตะโกน

เมื่อเห็นพวกหมูรูปร่างกำยำพวกนั้น ผมก็ยิ้มอย่างตื่นเต้นก่อนกำดาบในมือไว้แน่น

"กิกิ เจ้าพร้อมรึยัง? "

"ขอรับ" กิกิตอบขณะที่เขาขี่ดับเบิ้ลเฮด

ด้วยขวานยาวและสัตว์เลี้ยงที่ถูกฝึก เขาเป็นเหมือนอัศวินจากประเทศทางตะวันตก

"ไปกันเถอะ"

ด้วยคำสั่งของผม เราแยกย้ายกันออกไปโดยมีพวกโคโบลเดินตามมา

จุดหมายปลายทาง คือ...พื้นที่ที่ออร์คอยู่

.

.

.

ออร์คอยู่ที่นั่น ผมขยี้ออร์คตัวแรกด้วยไอเอิร์นเซคั่น

พอมันล้มลงโดยมีพื้นที่กระจายไปด้วยเลือด ผมจึงสั่งพวกก็อบลิน

“ฆ่าพวกมัน!”

ด้วยคำสั่งของผม กิกิได้เหวี่ยงขวานยาวเข้าหาออร์ค

"กูรูวว!? " ออร์คตกใจเมื่อกิกิตวัดขวานมาที่ศีรษะ

เสียงดังก้องกังวานจากขวานของกิกิปะทะกับไม้กระบองของออร์ค กิกิจึงหันถอยไปเพื่อสร้างพื้นที่ให้สัตว์เลี้ยงได้โจมตี ทำให้เกิดบาดแผลหลายแห่งบนแขนและขาของมัน

แต่ตามที่คาดไว้ สุนัขตัวเดียวไม่สามารถเอาชนะออร์คได้

บาดแผลบนผิวหยาบกร้านมีเนื้อลอกหลุดออกมา แต่แรงกัดของมันไม่ลึกถึงกระดูก

ในกรณีนี้ ...

"โจมตีที่บาดแผลของมัน! "

“กูรูวววอาาา!”

--- ไอ้กล้ามเนื้องี่เง่านี่!

ผมหยุดการเคลื่อนไหวของออร์คด้วยพลังที่เหนือกว่า แต่ผมไม่ได้จัดการมันเพราะผมอยากทดสอบพวกเขา

ทันใดนั้นพวกโคโบลก็หอน "อูว ~ ~! " ก็เข้าร่วมต่อสู้

โคโบลใช้กริชแทงไปที่ขาของออร์ค

" ... อย่ายอมแพ้พวกโคโบล! " ผมตะโกน

โคโบลตัดนิ้วเท้าของออร์ค หลังจากนั้นมันก็กระโดดถอยก่อนจะโจมตีซ้ำอีกครั้ง ผมไม่สามารถอดยิ้มให้กับสายตาของเหล่าโคโบลที่กระโดดไปรอบ ๆ

"กูรูววว! " เสียงตะโกนของออร์ค

เหมือนกับการเติมน้ำมันลงไปในกองเพลิง ขณะที่โคโบลตื่นตระหนก แต่ออร์คกลับยิ่งดุร้ายมากขึ้น

กิกิฟันขวานไปด้านหลังของออร์ค โดยมีพวกก็อบลินและโคโบลพุ่งเป้าโจมตีไปที่บาดแผลของมัน

“กูรูววว!”

ออร์คร้องด้วยความเจ็บปวด แต่แขนของมันไม่สามารถขยับได้ภายใต้แรงกดดันของผม

--- แกจะไปไหน!

ดาบของผมกดไปที่ออร์คทำให้มันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่เพื่อให้แน่ใจ ผมจึงดันดาบไปเรื่อย ๆ จนไม้กระบองของมันจะชิดหน้าอก ผมจะไม่ปล่อยให้ออร์คนี้โจมตีพวกก็อบลินที่เหลือ!

เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายของออร์คจึงอาบไปด้วยเลือด …ในที่สุดพวกก็อบลินและโคโบลก็สามารถเอาชนะออร์คได้สำเร็จ

"ข้าจะแจกเนื้อให้กับทุกคน "ผมพูด

เนื้อของออร์คถูกส่งให้กับโคโบลที่โก่งหางด้วยความตื่นเต้นและคนอื่น ๆ เป็นรางวัล

ในขณะนั้นผมก็ได้ยินเสียงร้อง ทำให้ผมก้มไปมองที่เท้า

โคโบลของผมกำลังสั่น ---

“อูวววว!”

มันร้องด้วยความเจ็บปวดและร่างกายของมันส่องสว่าง

---นี่คือ…

ในเวลาต่อมา ขนของมันก็ยาวขึ้น

เขี้ยวทั้งสองและกรงเล็บคมกว่าแต่ก่อน

ใบหน้าของมันเปลี่ยนไปใกล้เคียงกับหมาป่ามากกว่าสุนัข

ทักษะ <<ดวงตาของงูสีชาด>> ทำงาน

[เผ่าพันธุ์] โคโบล

[เลเวล] 1

[คลาส] ชั้นสูง,หัวหน้าฝูง

[ทักษะ] <<ตะกละ>> <<กินทุกอย่าง>> <<กินจุ>> <<กินไว>> <> <>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] ไม่มี

[แอตทริบิวต์] ไม่มี

[เจ้าของ] เป็นสัตว์เลี้ยงของก็อบลินดยุค

ผมเอียงศีรษะgrnjvมอง

มันเลื่อนคลาสไปสู่โคโบลชั้นสูง แสดงว่าการเลื่อนคลาสแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับเผ่าพันธุ์ของมอนสเตอร์?

ก็อบลินโตเต็มวัยกลายเป็นก็อบลินแรร์ ในขณะที่โคโบลวัยเด็กกลายเป็นโคโบลชั้นสูง อะไรคือความแตกต่างของพวกเรา?

ผมครุ่นคิดถึงปัญหา แต่มันไม่ใช้สิ่งที่ผมจะเข้าใจในช่วงเวลาสั้น ๆ

<>

โจมตีฝ่ายตรงข้ามด้วยความเร็วสูงสุด ใช้ได้กับการโจมตีครั้งแรกเท่านั้น

<>

เรียกพรรคพวก (ไม่จำกัดจำนวนการใช้)

ผมไม่จำเป็นต้องดูว่า<<กินไว>>หมายถึงอะไร

"เจ้ากลายเป็นผู้นำของฝูงแล้วเหรอ? " ผมถามโคโบลขณะที่นั่งข้างมัน

“อูวว!”

ผมควรตั้งชื่อให้ด้วย ... อืม ... สุนัข สุนัข

"เอาเป็นฮาสุเป็นไง? " ผมถามโคโบลที่ถูหัวกับขาของผม

“อูวว!”

ผมโยนเนื้อให้กับมัน ไม่นานเนื้อชิ้นนั้นก็เหลือเพียงแต่กระดูก

... การกินอย่างรวดเร็วนี่

"ฮาสุ ถ้าหลังจากที่เราไปทางตะวันตกแล้ว แจ้งให้คนอื่นทราบหากออร์คหรือมนุษย์เข้ามา เข้าใจมั้ย?

"มนุษย์ ออร์ค แจ้งให้ท่านทราบ เนื้อ? "โคโบลถาม

"ใช่ เท่าที่เจ้าต้องการ" ผมตอบ

ฮาสุกลายตอบสนองคำพูดของผมอย่างตื่นเต้น

"กิกิ ข้าจะให้เขาอยู่กับเจ้าเมื่อข้าไม่ได้อยู่"

"ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง "

อืม ...กิกิเป็นคนฉลาด นอกจากนี้เขาดูจะเข้าใจในการสอนพวกก็อบลินถึงวิธีการเอาชนะพวกออร์ค

"ฮาสุอยู่กับกิกิ เมื่อข้าไม่อยู่? "

จากนั้นฮาสุก็ขยับไปอยู่ข้าง ๆ กิกิ ผมจึงยื่นเนื้อให้มัน

ฮาสุกินเนื้ออย่างรวดเร็วและมันก็เล่นกับเท้าของกิกิ

ด้วยเหตุนี้ผมรู้แล้วว่าโคโบลมีความสามารถในการเฝ้าระวัง

สิ่งต่อมาที่ต้องฝึก คือการทำให้พวกก็อบลินเคยชินกับการตอสู้

ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

◆◆◇◇◆◆◇◇

[สัตว์เลี้ยง] โคโบลได้พัฒนาขึ้น

โคโบลจะกลายเป็นโคโบลชั้นสูง