ตอนที่ 20 เกรย์วูล์ฟ II

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 12

[คลาส] ดยุค , หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ B->> <<ความละโมบที่ไม่สิ้นสุด>> <<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<การเชื่อมต่อจิตวิญญาณ>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>> <<การเต้นรำแห่งความตาย>> <<ดวงตาของงูสีชาด>> <<การจัดการเวทมนตร์>> <<นักรบคลั่ง>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

[สัตว์เลี้ยง] โคโบล (เลเวล 9)

[สถานะผิดปกติ] เสน่ห์ของนักบุญ

◇◆◇

เกรย์วูล์ฟมีขนาดประมาณ 2 เมตร …มันมีขนาดร่างกายใหญ่กว่าผม ขนสีเทาและรอยแผลเป็นที่สามารถเห็นได้ชัดเจนกลับทำให้มันดูอันตรายมากขึ้น

มีหมาป่าขนสีน้ำตาลรอบ ๆ กว่า 20 ตัว

ถึงแม้เราจะอยู่ภายในป่าที่มีต้นไม้ขึ้นอย่างแน่นหนา แต่พวกมันเลือกที่จะสู้กับพวกเราในที่โล่ง

ผมต้องซื้อเวลาสำหรับก็อบลิน จนกว่าพวกเขาจะหนีไปได้

ผมไม่เคยสู้กับเกรย์วูล์ฟมาก่อน แต่ผมรู้ว่ามันแข็งแกร่ง! ด้วยความกดดันที่แพร่ผ่านผิวทำให้ผมรู้สึกตื่นตัว

--- แข็งแกร่ง? หวาดกลัว? ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ตาม สถานที่แบบนี้ไม่ใช่ที่ตายของผม!

ด้วยความคิดเหล่านี้ทำให้ผมออกคำสั่งต่อก็อบลิน

"ข้าจะเปิดทางให้ รีบวิ่งหนีไป! "

พวกหมาป่าเริ่มโจมตีในขณะที่พวกมันวิ่งมา

"เสริมความแข็งแกร่ง (ชิลด์) "

ผมยันรับการโจมตีและร่ายเวทย์ชิลด์ปกคลุมร่างกายเพื่อลดความเสียหาย

จริง ๆ ผมจะหลบการโจมตีทั้งหมดก็ได้ แต่พวกมันจะไปโจมตีกองกำลังหลักแทน

หมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้ามากัดที่ขาขวา อีกตัวหนึ่งพยายามกัดแขนซ้ายและตัวสุดท้ายเล็งไปที่คอ

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา ขนาดที่เล็กของพวกมันทำให้ผมอยู่ในตำแหน่งที่น่าอึดอัด

แม้กระนั้นผมก็ตอบโต้

ผมจึงฟันดาบไปยังหมาป่าตัวที่อยู่ตรงหน้า แต่มันไม่ได้หยุดลง แรงฟันตามวิถีดาบทำให้เกิดลมรุนแรงพัดพาหมาป่าน้ำตาลที่เหลือกระเด็นขึ้นไป

[ทักษะ] << ความชำนาญการใช้ดาบ B - >> ได้โชว์ศักยภาพของมัน

เพื่อไม่ให้พวกมันตั้งตัว ผมตะโกนออกมาด้วย [ทักษะ] << คำรามอย่างรุนแรง >>.

“กูรูอาาาาาา!”

ด้วยเหตุนี้ศัตรูของผมจึงหยุดลง พวกมันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป

การฆ่าพวกหมาป่าน้ำตาลไม่ใช่เรื่องยาก แต่ปัญหาคือพวกหมาป่าเหล่านี้จะละทิ้งผมไป

ผมต้องแสดงให้เห็นถึงความแกร่งเพื่อที่จะตรึงกำลังของพวกมันไว้ที่นี่ เมื่อผู้นำของพวกมันคิดว่าไม่สามารถเอาชนะผมเพียงลำพัง เช่นนั้นเกรย์วูล์ฟจะไม่สั่งให้พวกหมาป่าจากไป

--- ตอนนี้มันกำลังทำอะไร?

พวกหมาป่าน้ำตาลเร็วมาก แต่เกรย์วูล์ฟข้างหน้ายังไม่ขยับ

ไม่ ผมจะประมาทไม่ได้

ผมต้องเช็คให้แน่ใจว่าผมเว้นระยะห่างกับมันมากพอ

“โบร๋วววววว!”

หลังจากเสียงหอน ร่างของมันก็กลายเป็นภาพเบลอ

ก่อนที่ผมจะรู้ตัว …ร่างกายของผมกลับลอยอยู่กลางอากาศ

--- เร็ว!

แม้ผมจะลดความเสียหายจากเวทย์ชิลด์ที่ร่ายไว้ แต่โอกาสในการเอาชนะเหลือเพียงแค่ริบหรี่

ผมจะไปสู้กับมอนสเตอร์ที่เร็วจนตามองไม่ทันได้ยังไง?

--- ไม่สิ ตอนนี้เป้าหมายของผมไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการซื้อเวลา

ขณะที่ครุ่นคิด มันก็หายไปอีกครั้ง

ผมรู้สึกถึงแรงปะทะ …และถูกส่งกระเด็นขึ้นไปอีกครั้ง

---ไม่ดีแน่! ผมกำลังเป็นฝ่ายเสียเปรียบ!

ใครเป็นผู้ล่า? ใครเป็นผู้ถูกล่า? ในขณะนั้นเกรย์วูล์ฟได้ตอบคำถามนี้อย่างชัดเจน

◆◆◆

หลังการฟาดฟันด้วยดาบ กิกูวที่พึ่งฆ่าหมาป่าสีน้ำตาลได้หันไปมองข้างหลัง

…ราชายังไม่ตามมา

ครั้งแรกที่กิกูวได้เจอ …ราชาแข็งแกร่งกว่ากิกูวมาก เขามีผิวสีฟ้าและร่างกายที่ใหญ่โต

สัญชาตญาณที่ทำให้เกิดความหวาดกลัวบ่งบอกความต่างชั้นของพวกเขา

กิกูวได้กลายเป็นหัวหน้าเพียงเพราะความตายของผู้นำคนก่อน …ไม่มีก็อบลินแร์ตัวอื่นอีกนอกจากเขา

กิกูวเชื่อมั่นในพลังของตัวเองและหวังว่าจะไม่ผิดพลาดเหมือนผู้นำคนก่อน

ในฐานะหัวหน้า เขาหวังว่าจะสามารถรวบรวมอาหารและต่อต้านมนุษย์ได้มากขึ้น

แต่แล้วราชาก็มา …เป็นอีกครั้งที่กิกูวได้กลายเป็นลูกน้องของใครบางคน

แต่ครั้งนี้พวกเขามีจำนวนมากขึ้น อาหารของพวกเขาจัดสรรได้ดีขึ้น มากพอที่พวกเขาจะไม่ลิ้มรสความอดอยากอีก

เป็นครั้งแรกที่กิกูวได้ลิ้มลองเนื้อออร์ค …มันเป็นรสชาติที่เขาจะไม่มีวันลืม

แต่ราชาก็ยังไม่พอใจ ไม่! …เขามีความทะเยอทะยานที่น่ากลัว

ราชาปรารถนาที่จะครอบครองก็อบลินทั้งหมด

ทุกครั้งที่กิกูวเห็นราชา …ความปรารถนานั่นรุนแรงจนทำให้เขาหวั่นไหว

แต่ความรู้สึกเหล่านี้ …เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นความจงรักภักดีหรือความอิจฉา

แต่สิ่งเดียวที่กิกูวรู้ในตอนนี้

... ราชายังไม่ได้ตามมา

"กิโก" กิกูวเรียกก็อบลินแรร์ที่เพิ่งมาใหม่

พวกก็อบลินกำลังดิ้นรนกับหมาป่า พวกเขาต่อสู้เพื่อหาทางหลบหนี

แต่กิกูวเลือกทำสิ่งตรงกันข้าม

" เราต้องกลับไปช่วยราชา! "

◆◆◆

มันยังไม่เผด็จศึก …มันแค่รอเวลาที่ผมจะหมดแรง

สไตล์การต่อสู้ที่ผมไม่สามารถตอบโต้ …ผมอาจจะมีโอกาสที่จะชนะ หากผมหยุดมันได้สักครั้งหรือสองครั้ง

แต่เกรย์วูล์ฟกลับกระหน่ำโจมตีผมอย่างไม่หยุดยั้ง …ด้วยความเร็วที่ไม่สามารถมองด้วยตาเปล่า

"อึก... "

ผมใช้ดาบแทนไม้เท้าเพื่อพยุงตัวขึ้น

ผมรู้ว่าพวกมันกำลังพยายามทำให้ผมเหนื่อย แต่ผมก็ไม่สามารถละจากการร่ายเวทย์ชิลด์ได้ มิฉะนั้นหมาป่ารอบ ๆ จะฉีกผมออกเป็นชิ้น ๆ

มีอีกทางคือทิ้งเวทมนตร์ไปและพยายามฆ่าพวกหมาป่าให้ได้มากที่สุด

จะทำยังไงดี?

ขณะที่ผมคิดก็มีเสียงจากข้างหลังดังขึ้น

ผมเห็นกิกูวกำลังสู้กับหมาป่าฝ่าเข้ามาข้าง ๆ ผมพร้อมกำลังเสริม

"ราชาทางนี้" กิกูวกล่าว

ขอบคุณ…แต่ว่า

เพียงอย่างเดียว…ผมยังมีปัญหากับศัตรูพวกนี้

"เราจะถอย ขัดขวางพวกมันไว้! "ผมสั่ง

อย่างช้า ๆ เราค่อย ๆ ถอยกลับอย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจพวกหมาป่าจะไม่สามารถล้อมเราได้

หมาป่าอาจเลือกสถานที่ที่โล่งในการต่อสู้ ดังนั้นการถอยกลับไปที่มีต้นไม้ชุกชุม อาจเพิ่มโอกาสในการเอาชีวิตรอดได้

“โบร๋วววววว!”

เกรย์วูล์ฟหอนและสั่งให้พวกหมาป่าล้อมเราไว้

"กิกูว ให้ก็อบลินระวังข้างหลัง ที่เหลือรีบเข้าไปในป่าเร็วเข้า! "

ผมจับดาบและจ้องมองไปยังเกรย์วูล์ฟ ผมค่อย ๆ ก้าวถอยหลังขณะที่มันก็เข้ามาหาเราอย่างเงียบ ๆ

ตราบเท่าที่ยังรักษาระยะห่างไว้ เราจะสามารถหนีได้ทันทีที่เราเข้าไปในป่า

แต่เมื่อผมคิดว่าเราจะผ่านไปได้ ผมกลับลดการป้องกันลง ตอนนั้นเองที่เกรย์วูล์ฟโจมตี …ด้วยการตอบสนองที่ล่าช้า พวกหมาป่าได้ปิดทางหนีของเราทันที

“โบร๋ววววว!”

เสียงคำรามที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน

เบื้องหลังผมเป็นต้นไม้ แต่ข้างหน้าผมเป็นเกรย์วูล์ฟ ในเวลาเดียวกันกับที่หมาป่าสีน้ำตาลกำลังล้อมเราจากทุกทิศทุกทาง

"กิกูว วิ่งไปซะ! อย่าปล่อยให้ - "

โดยไม่ทันได้ออกคำสั่ง คราวนี้เกรย์วูล์ฟโจมตีทะลุผ่านเวทย์ชิลด์จนผมกระแทกลงไปที่ต้นไม้อย่างรุนแรง

"กี๊ อึก... "

ผมพยายามลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งต่อไป …แต่มันไม่เกิดขึ้น

เกรย์วูล์ฟและหมาป่าที่ล้อมเราไว้ พวกมันจากไป

--- พวกมันปล่อยเราไป?

"โบร๋ววววว! " สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดลอยเข้ามาในหัวของผม

--- อย่าบอกนะว่า...

"กิกูว พวกมันกำลังมุ่งหน้าไปหาหน่วยหลัก! "

◆◇◇◆◆◇◇◆

สำหรับการขับไล่เกรย์วูล์ฟ เลเวลของคุณเพิ่มขึ้น

[เลเวล] 12 → 14