ตอนที่ 11 แมงมุมยักษ์

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 45

[คลาส] ชั้นสูง, หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ C+>> <<ละโมบ>><<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<การเชื่อมต่อจิตวิญญาณ>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

◇◆◇

ผืนป่าทอดยาวในขณะที่ผมยืนอยู่เบื้องหน้าศัตรูอันทรงพลัง

“เคี๊ยะ”

ขาทั้ง 8 ข้างที่คอยพยุงร่างกาย ดวงตาทั้ง 8 คู่ที่ส่องแสงสว่างสีแดงเข้ม

มันไม่ได้หมายความว่ามีสิ่งมีชีวิตหลายตัวจากดวงตาเหล่านั้น ไม่มีอะไรนอกจากลูกแก้วกลม ๆ ส่องสีแดงเข้มมองกลับมา บางทีมันอาจจะมองผมเป็นเหยื่อของมัน

ผมถือดาบใหญ่พาดไปที่ไหล่และเอียงตัวไปด้านหน้า

น้ำหนักของดาบทำให้เท้าของผมจมลงไปที่พื้น ตอนนี้แม้แต่การหายใจของแมงมุมยักษ์ก็ไม่สามารถหลบหนีจากสายตาผมได้

ขณะที่พ่นจมูกความร้อนเหมือนกับไฟออกมาจากร่างกาย

ตอนนี้ผมยืนเบื้องหน้ามอนสเตอร์แข็งแกร่งที่สุดในป่า แมงมุมยักษ์ …ผมกำลังท้าทายมัน

โดยมีกิก้าและกิกูวหมอบอยู่ข้าง ๆ คอยเฝ้าระวัง

ในการล่าปกติ เราจะเตรียมกับดักไว้ล่วงหน้าเสมอเพื่อให้มั่นใจจะได้รับชัยชนะที่แน่นอน แต่ในครั้งนี้ต่างกัน มันเป็นความเห็นแก่ตัวของผม

ผมยังไม่พอใจนัก ผมต้องการพลังที่จะเอาชนะการครอบงำของเรเชียได้

จนถึงตอนนี้ผมพ่ายแพ้ถึงสองครั้ง โดยครั้งหนึ่งผมเกือบจะถูกเธอกลืนกินและหายไปตามความต้องการของเทพธิดา …ผมเกือบจะก้มหัวให้กับเธอ

เรเชียมีเสน่ห์ที่เย้ายวนเกินไป เมื่อเผชิญหน้า พลังของเธอราวกับว่าจิตวิญญาณจะถูกดึงออกไปได้ทุกเมื่อ พลังอันโหดร้ายดังกล่าว …อาจจะเรียกมันได้ว่ามนตร์เสน่ห์

มันเป็นไปได้สูงว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเทพธิดาแห่งนรกและเทพธิดาแห่งการรักษา เพราะความปรปักษ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้

นั่นคือเหตุผลที่ผมทำแบบนี้ ผมต้องท้าทายศัตรูทั้งหมดที่มีโอกาสชนะได้เพื่อเพิ่มเลเวลและทักษะ

แต่ในตอนนี้ผมจะสามารถเอาชนะได้หรือไม่…

…ไม่ ผมต้องทำ!

เหนือสิ่งอื่นใดของความฝันของผมคือการเอาชนะอำนาจที่ท่วมท้นของเทพเจ้า

“กูวรูวอาาา!”

ผมเปล่งเสียงด้วย [ทักษะ] <<คำรามอย่างรุนแรง>> เพื่อทักทายศัตรู

[ทักษะ] <<ดวงตามรกตของงู>>กำลังเปิดการใช้งานเพื่อหาจุดอ่อนของศัตรู

<<จุดอ่อน : ส่วนหัวของแมงมุม>>

–––––– บ้าอะไรเนี่ย! แม้แต่คนโง่ก็คิดออก นี่มันทักษะที่ไร้ประโยชน์

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาที่หัว แต่ไม่มีประโยชน์ที่ผมจะหงุดหงิดกับทักษะที่ไร้สาระ นอกจากนี้แมงมุมก็ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวแล้ว ร่างกายของมันกระโดดขึ้นในเวลาเดียวกับที่มันพ่นพิษมาทางผม

ผมไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้หากต้องสู้กับขาทั้ง 8 ข้างของมัน ผมจึงเหวี่ยงดาบเพื่อฟันขาข้างหนึ่งออกและถอยไปข้างหลัง

แต่ผมก็ไม่สามารถหลบการพุ่งชนจากแมงมุมยักษ์ ผลจากการกระแทกทำให้ผมกระเด็นออกไป มีความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาจากด้านข้างขณะกระแทกกับพื้น

ศัตรูไม่ได้ให้เวลาผมพักหายใจ …ตอนนี้มันกำลังกระโดดมากทางผมอีกครั้ง

––––บ้าเอ๊ย เร็วเกินไป!

ไม่สามารถยืนยันว่าศัตรูจะมาทางไหน ผมทำทุกอย่างตามสัญชาตญาณและเหวี่ยงดาบไปด้านหน้า

แต่ก่อนที่ดาบจะไปถึงแมงมุม ไหล่ซ้ายผมถูกมันกัด

ผมเกือบที่จะปล่อยดาบทิ้ง แต่ผมจับดาบฟันลงมาตามน้ำหนักของมัน

“ตูม!”

เสียงกระหึ่มที่เหมือนกับการปะทุของภูเขาไฟ ไหล่ของผมก็ถูกปล่อยออกและมันก็กระโดดถอยไป

โชคดีที่มันได้รับบาดเจ็บ มีของเหลวสีเขียวที่ไหลออกมาจากตาและขาทั้งสามข้างที่ถูกตัดขาด แต่แมงมุมไม่ได้สูญเสียความตั้งใจที่จะต่อสู้

มันกรีดร้องออกมา การต่อสู้นี้เริ่มจะเอนเอียงมาทางผม แม้เลือดที่ไหล่จะยังไหลไม่หยุด

–––มีเวลาไม่มากแล้ว!

ผมต้องเผด็จศึกแมงมุมนี่ให้เร็วที่สุด ผมรีบพุ่งเข้าไปทันที …แต่มันแฉลบไปโดนสีข้าง

ท่าทางที่ไม่สมดุลเนื่องจากบาดแผลทำให้ดาบพลาดไป

“ชิ…”

แมงมุมยักษ์เข้ามาใกล้

มันกระโดดไปด้านข้างเหมือนสปริงและพุ่งมาที่ไหล่ด้วยเขี้ยวพิษของมัน

ถ้าผมถอยหลัง แมงมุมจะกดผมลงกับพื้นเหมือนครั้งก่อนหน้า

ตอนนี้ผมตัดสินใจจะปะทะกับมันซึ่ง ๆ หน้า ใช้แขนเป็นเพียงเหมือนโล่กั้นไว้ ผมรู้ว่ามันช่วยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหัวของผมคง…

ในระยะนี้แมงมุมไม่สามารถขยับขาได้อย่างอิสระ ดังนั้นผมจะใช้ประโยชน์เต็มที่เพื่อฟาดดาบไปยังหัวแมงมุม!!

“ฉึก-”

แมงมุมปล่อยเสียงร้องราวกับเป็นครั้งแรกที่มันบาดเจ็บ

อย่างที่คิดไว้ ดาบใหญ่เหมาะกับการใช้ทั้งสองมือมากกว่า ดาบกระแทกเข้ากับหัวของแมงมุม แต่มันไม่รุนแรงพอและหยุดอยู่ที่ผิวด้านนอก

––– อย่ายืดเยื้อ! ปล่อยให้มันหยุดลงแค่นี้ไม่ได้!

ผมยกแขนที่หักผลักดาบเข้าปะทะหัวของมัน

ของเหลวสีเขียวที่ไหลออกมาจากร่างกายปะปนกับเลือดสีฟ้าของผม

“กว้า!”

ผมทุ่มเทแรงทั้งหมดและผลักดาบใหญ่เข้าไปที่หัวของมัน

แต่ในเวลาเดียวกันผมก็รู้สึกเจ็บที่หน้าท้องขณะออกแรงดัน

แมงมุมแทงผมด้วยขาหน้า

“กูวววว!”

––– แต่นี่…คือโอกาสของผม!

พยุงร่างกายด้วยแขนที่เหลือ ผมทนต่อความเมื่อยล้าและความเจ็บปวดเพื่อลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

แต่ดาบของผมยังคงติดอยู่กับแมงมุม ตอนนี้ผมไม่มีอาวุธ….

แต่นั่นไม่สำคัญ ผมมาไกลเกินไปแล้ว ไม่สำคัญว่าผมจะมีอาวุธหรือไม่ …ตอนนี้มันไม่แตกต่างกันสักนิด!

สิ่งเดียวที่เหลือคือสัญชาตญาณที่กรีดร้องเพื่อฆ่าฝ่ายตรงข้าม

“กูรูวอาาาาา!”

ด้วยแรงที่เหลือ ผมเตะพื้นและตีลังกาด้วยแขนข้างที่เหลือ

“ชัวะ!”

ผมขยับขาและเหวี่ยงแขนขึ้นในเวลาเดียวกัน มันก็ยกขายาว ๆ เพื่อปัดการโจมตี

…ราวกับภาพสโลโมชั่น

––– เราทักทายกันด้วยเสียงกู่ร้อง

––– และต่อสู้กันโดยไม่พักหายใจ

––– [ทักษะ] <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> ทำงาน

โดยไม่ได้ตั้งใจ ทักษะที่ทำงานทำให้พลังในร่างกายผมเพิ่มขึ้น

การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งก็ดูเหมือนจะรวดเร็วกว่าที่เคย

เร็วขึ้น!

มันเร็วเป็นอย่างมาก เราทั้งสองพุ่งเข้าหากัน หมัดของผมกระแทกที่หัวของมัน พวกเราปะทะกันกลางอากาศอย่างไม่หยุดยั้ง

“อ๊ากกกกกก!”

ขณะที่ความสิ้นหวังเริ่มปกคลุม ผมผลักดันตัวเองไปถึงขีดจำกัด รวบรวมทุกอย่างที่สามารถทำได้ผ่านกล้ามเนื้อ

ผมต้องการอีกขั้นเดียว!

ขณะเดียวกันก็มีขาที่แทงมาจากอีกมุมของสายตา

ถ้าผมโดนโจมตี ทุกอย่างจะจบลง

…แต่ผมต้องการก้าวสุดท้ายนี้!

ผมก้าวไปด้วยพลังทั้งหมดต่อยไปที่ส่วนหัวของแมงมุม

“ก้าาาาา!!”

กำปั้นของผมจมเข้าไปในหัวของมันกระแทกลงไปที่พื้น

“แฮ่ก… แฮ่ก…”

การตัดสินเป็นตายและเสียงหอบหายใจในเวลาเดียวกัน

แมงมุมนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น มันไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป

สิ่งเดียวที่ผมได้ยินคือลมหายใจและความรู้สึกเจ็บปวด

ภาพรอบ ๆ เริ่มพร่าเลือน …ผมไม่สามารถคิดอะไรได้อีกต่อไป

แต่–––.

“ผมชนะ…!!!”

เช่นเดียวกันกับที่ผมหมดสติ

◆◇◇◆◆◇◇◆

คุณเลเวลอัพ

เลเวล 45 → 99

[ทักษะ] <<การเต้นรำแห่งความตาย>> ได้รับแล้ว

ความแข็งแกร่งของคุณจะเพิ่มขึ้นเมื่อพลังชีวิตของคุณลดลง

เมื่อพลังชีวิตเหลือเพียง 1/3 ความแข็งแกร่งและความว่องไวเพิ่มขึ้น 20%

เมื่อพลังชีวิตเหลือเพียง 1/5 ความแข็งแกร่งและความว่องไวเพิ่มขึ้น 30%

เมื่อพลังชีวิตเหลือเพียง 1/10 ความแข็งแกร่งและความว่องไวเพิ่มขึ้น 40%