ตอนที่ 10 ผู้ชนะและผู้แพ้

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 43

[คลาส] ชั้นสูง, หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ C+>> <<ละโมบ>><<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<การเชื่อมต่อจิตวิญญาณ>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

◇◆◇

เมื่อเรากลับไปที่หมู่บ้านพร้อมมนุษย์ทั้ง 4 คน ก็อบลินอาวุโสก็ออกมาต้อนรับพวกเราทั้งน้ำตา

แต่ถ้าหมู่บ้านตกอยู่ในสภาพนี้บ่อย ๆ คงทำให้ความน่าเชื่อถือของผมลดลง

จะให้พูดก็คือ ผมต้องแสดงความเชื่อมั่นให้พวกเขาเห็น

ว่าราชานั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน

ต้องแสดงให้เห็นเช่นนั้น พวกเขาถึงจะไม่ก่อความวุ่นวาย

ผมแยกนักโทษไปขังโดยแบ่งชาย - หญิงออกจากกัน ผมยึดสิ่งที่อาจจะเป็นอาวุธเอาไว้ มันคงไม่สนุกหากพวกเขาชิงฆ่าตัวตายเสียก่อน อีกอย่างหนึ่งคือพวกเขาเป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่ผมเจอตั้งแต่มาโลกใบนี้

จากการต่อสู้ที่ผ่านมาทำให้ผมรู้ว่าเราสามารถสื่อสารกับพวกเขาได้ ผมต้องหาข้อมูลจากพวกเขาเพิ่มเติม

…และการคงอยู่ของเวทมนตร์

เกี่ยวกับนักบวชหญิงที่ชื่อ เรเชีย …ผมยังไม่รู้เกี่ยวกับลำดับชั้นของพระเจ้า แต่ถ้ามีโอกาส ผมจะถามเธอถึงความสัมพันธ์ของเทพธิดาทั้งสอง

ผมสีน้ำเงินแซมม่วงยาวถึงไหล่ …น่ารำคาญเล็กน้อยที่มันบังใบหน้าที่สวยงามราวเทพธิดา แม้แต่ผมที่เป็นมอนสเตอร์ก็อดไม่ได้ที่จะหลงเสน่ห์ นี่ยังไม่รวมถึงริมฝีปากเล็ก ๆ กับดวงตาที่สวยงาม

เมื่อเห็นอย่างนั้น ความปรารถนาจากความใคร่ของผมก็ยิ้มแย้มอย่างชั่วร้าย

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปผมคงทนไม่ไหว

ห้องขังของพวกเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าโรงเลี้ยงสัตว์เก่า ๆ ผมโยนสองสาวเข้าไปในคุกก่อนจะพูดขึ้น

“อย่าคิดหนีล่ะ อย่างน้อยที่สุดข้าก็ไม่ได้วางแผนที่จะทำร้าย ตราบใดที่พวกเจ้ายังเชื่อฟัง”

นักดาบสาวคอยปกป้องเรเชียตลอดเวลา

“ถ้าเจ้าหนีไป ข้าจะฆ่าพวกผู้ชาย ถ้าฆ่าตัวตาย ข้าก็จะทำเช่นเดิม”

นักดาบสาวดูจะไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดนั้น แต่เรเชียกลับพูดออกมา

“นี่เป็นไปตามความประสงค์ของพระเจ้า สิ่งที่คุณทำอยู่ก็เพื่อความอยู่รอด”

นั่นเป็นประโยคเดียวที่เธอพูดกับผม

“อย่าแตะต้องพวกเธอ ข้าจะฆ่าทุกคนที่ขัดคำสั่ง!”

ผมมองหน้าเหล่าก็อบลินและประกาศออกมา

หลังจากผมมอบหมายหน้าที่ให้กับก็อบลินแล้ว ผมก็เข้านอน

◆◇◇

“ซีโนเบียทำไมกัน?”

ผมได้ยินเสียงของผู้หญิง

“ข้าต้องตกลงไปในนรก ….และยัง! ทำไมเจ้าถึงเป็นเดียวที่ได้รับความรักจากท่านพ่อ!?”

ความขัดแย้งจากความรักของบิดา?

คนที่ไม่ได้รับความรัก …ความเศร้าของหญิงสาวที่ไม่ถูกเลือก

ผมทำได้แค่ …พยายามเดินเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น…

◆◆◇

“… นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าเกลียดพระเจ้า”

ผมยืดหลังและส่ายหัวจากการตื่นขึ้นเพราะฝันร้าย ถ้าผมเดินไปถึงหญิงสาวคนนั้น…

ฝันนั่นกำลังดึงผมเข้าไป

“ทำได้ดี ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่ได้หนีไป”

นี่เป็นสิ่งแรกที่ผมพูดหลังจากไปที่คุกของผู้หญิง

ผมคิดว่าพวกเธอจะหลบหนี ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงบีบให้เธอคายข้อมูลได้ง่ายกว่า

โดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก ผมยิ้มให้กับพวกเธอ

นี่ยังเป็นโอกาสที่จะลองอาวุธใหม่ที่ได้มาเมื่อวาน ผมมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบพร้อมกิก้าและก็อบลินอีก 3 ตัว

เป้าหมายคือการล่าเหยื่อที่มายังทะเลสาบ

“ราชาแถวนี้มีฝูงกวางเอเรลอยู่ (กวางหอก)”

สิ่งที่ผมเห็นคือฝูงกวางที่มีเขาคล้ายหอกและร่างกายปกคลุมไปด้วยขนแข็ง ๆ

จากที่มองดู พวกมันไม่ได้ระวังตัวมากนัก

…กวางเอเรลนั้นแข็งแกร่งกว่าก็อบลิน พวกมันอยู่ระดับเดียวกับก็อบลินแรร์หรือสูงกว่าเล็กน้อย

…แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม

ผมออกคำสั่งให้ก็อบลินวางก้อนหินดักตามจุดต่าง ๆ

ให้กิก้าสำรวจสภาพแวดล้อม อย่างช้า ๆ พวกเราช่วยกันวางหินปิดทางหนีของพวกมัน

ผมเข้าไปใกล้ …พวกมันรู้ตัว แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

ดูเหมือนพวกมันจะมั่นใจว่าหนีได้ แน่นอนว่าการตัดสินในนั้นไม่ผิด …หากผมเป็นก็อบลินแรร์ทั่วไป

“กูร่า!”

ผมถือดาบพาดไหล่วิ่งไปใจกลางฝูงกวาง …และพวกมันก็วิ่งหนีไปในทิศตรงกันข้าม

แต่สิ่งที่รออยู่คือหินที่ถูกวางไว้ สายไปแล้วที่จะหันหลังกลับ

ผมที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังเหวี่ยงดาบไปที่คอของพวกมัน

ดาบสัมผัสถึงแรงที่กดลงไปบนเนื้อและกระดูกที่ถูกบดขยี้ หลังจากที่ตัวแรกล้มลง …ผมก็เดินไปหาตัวต่อไป

เบื้องหน้าคือกวางหอกที่โตเต็มวัย

อาจเป็นเพราะมันต้องปกป้องฝูง ทำให้พวกมันมุ่งเป้ามาที่ผม ผมฟันดาบลงไปที่เจ้าตัวใหญ่ …มันป้องกันดาบด้วยเขาของมัน

เขาทั้งสองข้างที่เหมือนหอกแทงเข้ามา ผมหลบไปยังช่องว่างก่อนจะกระโดดขึ้นไป

เมื่อเข้าสู่ระยะกวางก็ถูกฟันด้วยดาบทันที ผมจัดการอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้มันทรมาน

ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องนำกวางทั้งสองตัวกลับไปที่หมู่บ้าน เมื่อเราไปถึงก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว

ผมแทงกริชไปที่กวางและลอกหนังมันออก หนังของมันสามารถใช้ทำชุดได้

โดยผมนำเนื้อส่วนที่เหลือให้กับก็อบลิน

นอกจากนี้เรายังมีทริปเปิ้ลบอร์ กระต่ายและผักสำหรับอาหารเช้า

หลังจากนั้นผมนำเนื้อไปย่างและเอามันเข้าไปในคุก

“กินซะ”

นักดาบสาวยังคงงุนงง ในขณะที่เรเชียไม่ปฏิกิริยาใด ๆ ผมไม่ได้คาดหวังให้พวกเธอทำตามในทันที ผมจึงทิ้งอาหารไว้หน้าคุก ขณะที่นำส่วนอื่น ๆ ไปให้กับชายอีกสองคน

พวกเขามองผมด้วยความหวาดกลัวและกินมันทันทีที่ผมสั่ง

นั่นทำให้ผมจึงกลับไปหาพวกผู้หญิง

“…ทำไมเจ้าถึงให้อาหารเรา?”

“มันเป็นข้อตกลง…”

ท้องของเรเชียยังคงร้องออกมาด้วยความหิวโหย ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังปฏิเสธที่จะแตะต้องอาหารตรงหน้าและจ้องมองมาที่ผม

“พวกเจ้ายังมีประโยชน์ ข้าจะไม่ฆ่าหรือทำอันตรายใด ๆ”

“พูดอีกอย่างพวกเรายังมีชีวิตอยู่เพราะเรายังมีประโยชน์”

“ไอมอนสเตอร์ชั้นต่ำ! แกวางแผนอะไร!?”

มุมปากของผมบิดยิ้มขณะที่นักดาบกล่าว

“เจ้าเรียกใครว่ามอนสเตอร์ชั้นต่ำ? หือ แม้ตัวเจ้าเองจะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้?”

นักดาบสาวส่ายหัวด้วยความโกรธ เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกหยุดด้วยเรเชีย

“คุณลิลลี่”

เรเชียส่ายหัวเพื่อหยุดนักดาบสาวและจ้องมาที่ผมอีกครั้ง มีประกายบางอย่างในดวงตาสีม่วงของเธอ ผมสงสัย? มันเป็นพลังของพระเจ้า? หรือว่าเวทมนตร์?

ยอดเยี่ยม ไม่ว่าแบบไหนผมก็เพลิดเพลินกับมัน

ผู้หญิงคนนี้จะทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น

“งั้น? คุณต้องการให้เราทำอะไร?”

“ให้กำเนิด”

เรเชียที่ได้ยินก็แข็งทื่อ การตอบสนองนั้นมากพอที่จะทำให้ผมยิ้มที่มุมปาก

“ข้าล้อเล่นน่ะ”

เธอทำท่าทีโล่งอก ในขณะที่นักดาบสาวเต็มไปด้วยความโกรธ

“แกไอ้สารเลว!”

“ข้าต้องการให้เจ้าทำงานรักษาและตัดเย็บ”

ผมขัดจังหวะของนักดาบสาวด้วยการบอกสิ่งที่ผมต้องการ

“ต - แต่ข้าเป็นนักผจญภัย!”

“แล้วนักผจญภัยอย่างเจ้าไม่สามารถทำงานแค่นี้ได้เหรอ?”

“คุณลิลลี่คะ”

“อึก… ฉันเข้าใจแล้ว…”

“นอกจากนี้ข้าต้องการให้เจ้าตอบคำถามต่าง ๆ”

“ทุกเรื่องเลยเหรอคะ?”

“ใช่ …ทั้งหมด”

เรเชียมองผมโดยที่ไม่ได้แสดงความกลัวใด ๆ

“ฉันมีคำถามเช่นกันค่ะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณชินอสและคุณแมตติสคะ แล้วคุณรู้จักผู้หญิงที่ชื่อฟินร่ามั้ย?”

“ข้าจะให้ชายเหล่านั้นทำงานเหมือนกับพวกเจ้า สำหรับหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวมา พวกเธอทั้งตายหมดแล้ว แต่ข้าไม่รู้ว่ามีคนชื่อฟินร่ามั้ย”

ลิลลี่กลายเป็นพยศมากขึ้นกับการตอบสนองของผม แต่เรเชียกลับแสดงท่าทีตรงกันข้าม

“แล้วคุณชื่อว่าอะไรคะ?”

“…ข้าไม่มีชื่อ ถ้าเจ้าต้องการเรียกข้าด้วยอะไรสักอย่าง งั้นก็เรียกข้าว่าราชา”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

เรเชียไม่ได้ดูผิดหวังขณะพึมพำ

นี่อาจเป็นเพราะ [ทักษะ] <<กบฏ>> ที่ทำให้ผมไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเมื่อวาน

◇◆◆◇◇◆◆◇

คุณเลเวลอัพ 43 → 45