ตอนที่ 6 ค่าสถานะ

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 14

[คลาส] ชั้นสูง, ราชาของกลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ C->> <<ละโมบ>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] ไม่มี

▲▽△

ขณะดำดิ่งลงไปในจิตใต้สำนึก ผมรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของค่าสถานะ

ผมได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรกจากก็อบลินอาวุโสในหมู่บ้าน ผมค่อนข้างงุนงงในตอนแรก แต่ผมก็เข้าใจว่านี่เป็นสิ่งสำคัญแค่ไหนในการเข้าใจถึงความสามารถของตัวเอง

ตามที่ก็อบลินอาวุโสบอกคือให้เพ่งสมาธิกับตนเอง จะทำให้ค่าสถานะแสดงออกมา

นอกจากนี้ …สิ่งที่เขียนอยู่ยังมีเลเวล ทักษะ …แม้กระทั่งการคุ้มครองของพระเจ้า?

นี่เป็นโลกแฟนตาซีอย่างแท้จริง นอกจากเลเวล การวิวัฒนาการก่อนหน้าคือการเลื่อนคลาส

ผมเข้าใจได้โดยดูค่าสถานะเหล่านี้ เลเวลที่แสดงอยู่คือเลเวลของคลาสนั้น ๆ …

[เผ่า] ก็อบลิน

[คลาส] ชั้นสูง,ราชาของกลุ่ม

แต่ที่มากไปกว่านั้นคือการดูความสามารถของทักษะ

▽▲▽

<<ราชาของกลุ่ม>> ความสามารถของผู้ใต้บังคับบัญชาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

<<ปฏิปักษ์>> ความต้านทานต่อเผ่าพันธุ์ที่สูงกว่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

<<คำรามอย่างรุนแรง>> หากใช้กับสิ่งมีชีวิตที่มีคลาสต่ำกว่า จะถูกบังคับให้ทำตามคำสั่ง

<<ความชำนาญการใช้ดาบ C- >> ความสามารถในการใช้ดาบ

<<ละโมบ>> จำนวนผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณเพิ่มมากขึ้น

…แต่ละคนจะเรียนรู้ทักษะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ส่วนผมที่เกิดในพื้นที่รกร้าง จึงไม่มีใครที่มีความสามารถในการสั่งการมากกว่าผม

ตามที่ก็อบลินอาวุโสบอก ทักษะคือสิ่งที่เพิ่มขึ้นหลังการเลื่อนคลาสและเคลียร์เงื่อนไขต่าง ๆ

<<สั่งการ>> และ <<ละโมบ>> ทักษะเหล่านี้จำเป็นอย่างยิ่งต่อการทำให้ความต้องการของผมเป็นจริง

ส่วน <<ปฏิปักษ์>> …

ทักษะนี้น่าจะได้รับมาจากการต่อสู้กับออร์ค ตอนที่ผมต่อต้านกับสิ่งมีชีวิตที่มีคลาสสูงกว่า

ก็อบลินทั่วไปจะไม่สามารถขยับได้หลังจากได้ยินเสียงคำรามของมัน เขาต้องมีมุ่งมั่นมากพอที่จะต่อต้าน

ผมสงสัยว่าหัวหน้าก็อบลินตัวนั้นมีทักษะนีหรือไม่

สำหรับ <<ความชำนาญการใช้ดาบ C->> ผมไม่รู้ว่ามันดีแค่ไหน

<<คำรามอย่างรุนแรง>> ดูเป็นทักษะที่ใช้ในวงกว้าง ไว้ผมจะลองใช้มันเพื่อบังคับให้ก็อบลินแรร์ยอมแพ้

△▽▲

หลังจากเสร็จการวิเคราะห์แล้ว

สิ่งแรกการจัดการคือก็อบลินทั้ง 50 ตัว …พวกมันอ่อนแอเกินไป

ความจริงผมคิดหาทางออกได้แล้ว แต่…

ตอนผมถามก็อบลินอาวุโส ยังมีปัญหาเกี่ยวกับคลาส

พวกก็อบลินธรรมดาจะถูกข่มจนขยับตัวไม่ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าออร์ค เหมือนกับตอนที่ก็อบลินแรร์ตัวสั่นต่อหน้าผม

พวกมันเปลี่ยนหัวหน้ามาแล้วถึง 3 ครั้ง นี่แสดงให้เห็นว่าพวกมันอ่อนแอแค่ไหน

ผมอาจจะพูดเรื่องนี้มากหน่อย แต่เมื่อผมตั้งชื่อก็อบลินแรร์ว่า กิกูว ดูเหมือนมันจะมีความรู้สึกผูกพันกับผมมากขึ้น

ส่วนก็อบลินแรร์อีกตัวที่พึ่งเลื่อนคลาสชื่อ กิก้า

ตอนแรกผมจะตั้งชื่อว่า มาทาซะ แต่มันอาจจะดูดีเกินไปสำหรับเขา

โอ้? คุณอยากจะรู้ว่าผมตั้งชื่อเขายังไง?

ไม่มีอะไรมาก ผมแค่ตั้งตามเสียงร้องของพวกมัน

ผมตั้งกฎว่าจะให้ชื่อกับก็อบลินตัวใดก็ตามที่เลื่อนคลาสเป็นก็อบลินแรร์ หลังจากนั้นผมก็ไปตรวจห้องเก็บอาวุธ

มันเป็นแค่หมู่บ้านเล็ก ๆ จึงมีสิ่งของไม่มากนัก

ส่วนเสบียงสำรองที่เหลืออยู่ตอนนี้เท่ากับศูนย์

พวกก็อบลินไม่รู้วิธีถนอมอาหาร ของที่หามาคือทุกอย่างในวันนั้น ถ้าพวกเขาอดก็ต้องหาในวันถัดไปแทน

▲▼△

พวกของอย่างโล่และหมวกเหล็กไม่มีเลยสักชิ้น

มีของใช้บ้างอยู่บ้าง เช่นขวานและกรรไกรตัดหญ้าที่มนุษย์ใช้ในการตัดหญ้า เพียงแต่สิ่งของเหล่านี้มีไม่มากนัก บางตัวจึงใช้ร่างกายเป็นอาวุธ ทำให้พวกมันบาดเจ็บจากการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

เพื่อที่จะแก้ปัญหาเหล่านั้น ผมบอกให้กิก้าสอนก็อบลินตัวอื่น ๆ ในการใช้กับดักและการเก็บอาหาร จากนั้นผมก็สั่งให้กิกูวสอดแนมและตรวจสอบเส้นทางของออร์ค ส่วนเงื่อนไขยังเป็นเหมือนครั้งก่อนคือเขาต้องมีชีวิตรอดกลับมา

ผมจะพูดกับก็อบลินที่ไม่เคยต่อสู้ว่ายังไงดี?

มีก็อบลินโตเต็มวัยประมาณ 20 ตัว ในขณะที่ก็อบลินชรา ก็อบลินเด็กและก็อบลินที่บาดเจ็บประมาณ 30 ตัว

พวกเด็ก ๆ คงจะเติบโตและสามารถต่อสู้เร็ว ๆ นี้

หลังจากที่เรียนรู้วิธีการใช้กับดัก ผมก็ให้ความรู้กับเด็ก ๆ เหล่านั้นทันที

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเพิ่มจำนวนประชากร ในหมู่บ้านมีก็อบลินตัวเมียประมาณ 10 ตัว มี 3 ตัวที่ยังคงเด็กอยู่ ในขณะที่อีก 7 ตัวโตเต็มวัยแล้ว นอกจากนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตที่ถูกลักพาตัวมา เป็นหญิงสาวเผ่ามนุษย์ที่ยังเป็นวัยรุ่นและบางคนกำลังตั้งครรภ์

น่าแปลกเมื่อผมเห็นสาว ๆ เหล่านั้น ถึงผมจะกลายเป็นมอนสเตอร์แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกขัดใจ ผมยิ้มให้กับตัวเองและไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปเมื่อนึกถึงคุณค่าของพวกเธอ

ตอนนี้ทุกอย่างยังขาดแคลน ถ้าผมช่วยเหลือมนุษย์ กลุ่มของเราคงไม่มีทางที่จะเติบโตไปได้มากกว่านี้?

เมื่อมองลงไปที่พวกเธอ

“…พวกเจ้า”

ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ ไม่มีร่องรอยการมีชีวิตในสายตาของพวกเธอ เหมือนกับหลุมที่ว่างเปล่า …สายตาที่กระซิบร้องขอความตาย เมื่อเห็นอย่างนั้น…

มนุษย์ที่ถูกปล้นอิสรภาพจนไม่อาจตายได้ มีเพียงวัตถุประสงค์เดียวคือให้กำเนิด

“…ข้ารู้แล้ว”

ผมหักคอพวกเธอทันทีเพื่อไม่ให้เกิดความเจ็บปวด แม้หนึ่งในผู้หญิงเหล่านี้อาจจะเป็นแม่ที่ให้กำเนิดผม

มีก็อบลินอาวุโสที่บ่น แต่ผมยังคงเงียบ …จากนั้นผมก็เดินไปรอบ ๆ เพื่อเก็บไม้แห้งมาวางไว้

ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยแสงของเปลวเพลิง …ร่างกายพวกเธอถูกเผาจนเกรียม

เปลวไฟนั้นดับลงก่อนที่ลูกน้องของผมจะกลับมา เมื่อจบการตรวจสอบของสิ่งที่เราล่าได้ ผมจึงกลับไปนอน

◇◆◆◇◇◆◆◇

[ทักษะ] ที่ได้รับ << การจ้องมองจากปีศาจ >>

มันเป็นทักษะที่ไม่มีใครรู้จัก การเปลี่ยนแปลงจะขึ้นอยู่กับประสบการณ์ของคุณ

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] คุณได้รับความคุ้มครองจากเทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

เพิ่มแอตทริบิวต์ความมืดและความตายให้กับคุณ