ตอนที่ 5 ความทะเยอทะยาน

ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ทะเลสาบและลมที่พัดผ่านราวกับกำลังเต้นรำ

บางครั้งโลกก็สวยงามจนผมพูดไม่ออก

อย่างไรก็ตาม…

เมื่อเทียบกับความงามนั้น …สิ่งที่สะท้อนบนทะเลสาบอันสวยงามนี้คือใบหน้าของผม

คมเขี้ยวที่งอกยาวราวกับสัตว์ร้ายและใบหน้าที่น่าเกลียดเกินจะบรรยาย

ผมได้แต่คิดกับตัวเอง

ผมกลายเป็นมอนเตอร์อย่างสมบูรณ์

ริมฝีปากที่บิดงอด้วยความเกลียดชัง …ภาพที่ถูกสะท้อนกลับเป็นก็อบลินที่ยิ้มอย่างชั่วร้าย

“ฝ่าบาท พวกเราจะถึงแล้ว”

ในที่สุดพวกเราก็กลับมายังหมู่บ้าน

◆◇◇

เวลาผ่านไม่นานหลังจากเราล่าออร์คสำเร็จ ในช่วงนั้นผมฝึกเพื่อทำความคุ้นชินกับร่างกายใหม่และสั่งให้ลูกน้องสร้างกับดักเพิ่ม

ผมสอนถึงวิธีทำหลุมพลางและล่าเหยื่อที่ตกลงไปด้วยหอก

แม้มันจะเป็นกับดักง่าย ๆ แต่ความเสียหายที่เราได้รับนั้นลดลงอย่างมาก

ร่างกายของผมมีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อเทียบกับตอนที่เป็นก็อบลินแรร์

เมื่อผมทดสอบร่างกายนี้ มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งความสามารถในการได้ยิน การมองเห็นและความแข็งแกร่ง

ตัวอย่างเช่น ผมสามารถบีบทริปเปิ้ลบอร์ให้ตายได้ด้วยมือเดียวและฟันดับเบิ้ลเฮดให้ตายในทีเดียว

ยังได้ข้อสรุปอีกด้วยว่า ผมไม่ได้วิวัฒนาการไปเป็นสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์

“ก็อบลินยังไงก็เป็นก็อบลิน”

ความจริงที่ผมวิวัฒนาการเป็นก็อบลินชั้นสูงหลังจากฆ่าออร์คนั่นเป็นข้อพิสูจน์ สิ่งที่เหลืออยู่คือการเพิ่มความแข็งแกร่งเพื่อวิวัฒนาการขั้นต่อไป

▲▽▲

ผมถามถึงสิ่งที่ผมกำลังสงสัย …ก็อบลินเพิ่มจำนวนยังไง?

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ความทะเยอทะยานของผมเพิ่มมากขึ้น

ความต้องการในการสร้างอาณาจักร

พูดง่าย ๆ คือกองทัพ

ผมไม่พอใจเท่าไหร่กับสถานะในตอนนี้ ผมต้องเพิ่มจำนวนประชากรและพลังของตัวเองด้วย

เพื่อปัจจัยอื่น ๆ เช่น ถ้าลูกน้องของผมหนีไปตั้งกลุ่มเอง การทรยศหักหลัง?

ถึงแม้ …มันจะเป็นเพียงแค่การคาดเดา แต่ผมต้องเตรียมพร้อม

ผมจะเพิ่มประชากรยังไง? คนที่ตอบได้คือผู้อาวุโสสูงสุดในหมู่ก็อบลิน

เมื่อได้ยินที่ก็อบลินอาวุโสอธิบาย ผมจึงเข้าใจว่าก็อบลินกลุ่มนี้คือก็อบลินที่อพยพมาจากจากหมู่บ้านอื่น

ในหมู่บ้านนั้นก็มีก็อบลินเพศเมียและผู้หญิงต่างสายพันธุ์ที่ถูกลักพาตัวมาเพื่อใช้เพิ่มจำนวนประชากร

––– คิดแล้วว่ามันต้องเป็นโลกแฟนตาซีที่โหดร้ายแน่ ๆ

ก่อนหน้านี้ ก็อบลินแรร์ตัวเก่าได้ตั้งกฎว่าห้ามก็อบลินที่ลำดับชั้นต่ำกว่าไม่ให้มีส่วนร่วมในการผสมพันธุ์ ทำให้เกิดความไม่พอใจในหมู่ก็อบลินอายุน้อย ๆ

จริง ๆ แล้วมันเป็นแค่เรื่องไร้สาระ

หมู่บ้านที่เราอพยพมา มันอยู่ใกล้อย่างไม่น่าเชื่อและมีจำนวนเพียง 50 ตัว

ก็อบลินชราและก็อบลินที่เกิดใหม่ประมาณ 30 ตัว

โดยปกติการออกล่าไม่มีการแบ่งแยกชายหญิง

ดูเหมือนก็อบลินกลุ่มนี้จะไม่มีผู้หญิง พวกเขาจึงแยกออกมาเพื่อค้นหามัน

ผมพาลูกน้องกว่า 20 ตัวไปยังหมู่บ้านนั้น

นี่เป็นการสำรวจเพื่อให้รู้ว่ามีใครแข็งแกร่งกว่าผมหรือไม่ในหมู่บ้านแห่งนั้น

ผมสงสัยว่าผู้นำก็อบลินเหล่านั้นจะเป็นยังไง …ยิ่งเรื่องการแยกกลุ่มก่อนหน้า ความสามัคคีของกลุ่มคงไม่ดีนัก แต่ถ้าหากผู้นำอ่อนแอ ผมจะใช้กำลังเข้ายึดครอง

▲▽▲

หมู่บ้านนี้เคยเป็นที่อยู่ของมนุษย์มาก่อนแน่ ๆ สังเกตจากรั้วที่ล้อมอยู่และบ้านที่ใหญ่โตเกินไปสำหรับพวกมัน

พวกมันคงยึดหมู่บ้านนี้มาจากมนุษย์ไม่ก็เผ่าที่อาศัยอยู่ก่อนหน้า

นอกจากนี้ยังมีประตูทิศเหนือ ทิศใต้เป็นทางเข้าออก

หมู่บ้านล้อมรอบไปด้วยป่าที่หนาทึบ ผมเห็นก็อบลินที่โตเต็มวัยเพียงไม่กี่ตัว

สำหรับผู้หญิงก็เช่นกัน เดาว่าพวกเขาอาจจะถูกขังไว้ในบ้านบางหลัง

สำหรับพวกที่หายไป พวกเขาอาจจะไปออกล่า?

อยู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น

เมื่อมองไปยังทิศใต้ ผมเห็นพวกก็อบลินเดินผ่านประตูนำโดยก็อบลินแรร์ที่สวมเกราะและถือดาบยาว

หางแถวยังมีก็อบลินประมาณ 20 ตัวและมีสัตว์บางตัวที่คล้ายหมาป่า

อาจจะมีกลุ่มอื่น ๆ อีก ดังนั้นผมควรจะจัดการก่อนที่กำลังเสริมจะมาถึง

ผมยิ้มกว้างจนเขี้ยวเผยออกมาขณะออกคำสั่ง

“เราจะยึดหมู่บ้านนี้”

◇◆◇

ตอนที่ก็อบลินเห็นผมก็เกิดความโกลาหลขึ้น ผมเพียงแค่มองและเดินผ่านอย่างสงบ

ผมตั้งใจให้เป็นแบบนั้น ไม่จำเป็นต้องช้าหรือเร็วเกินไป

ผมเหลือบมองพวกมัน

“กู กุกุรุรู!”

ก็อบลินแรร์กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

“เจ้าเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้?”

ผมถามด้วยเสียงอันน่ากลัว

มันก้าวถอยหลัง …ผมเงยหน้ามองก็อบลินแรร์อีกตัวที่ไม่กล้าแม้แต่จะตอบคำถาม

“งั้น …เจ้า?”

ผมตกใจเล็กน้อยเมื่อมองไปรอบ ๆ และพบว่าพวกก็อบลินเหล่านั้นหวาดกลัวจนไม่สามารถแม้แต่ยืนขึ้นได้

ก็อบลินแรร์ที่อยู่ตรงหน้า ผมไม่แน่ใจว่าพวกมันได้รับผลกระทบแค่ไหน แต่มันแสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“ช…ใช่”

แม้จะหลีกเลี่ยงการจ้องมอง แต่ชุดเกราะของมันยังสั่นอยู่

“เลือกซะ ยอมแพ้หรือว่าตาย?”

วิธีที่ดีที่สุดที่จะให้ยอมรับ คือยิ่งดุร้ายเท่าไรยิ่งดี เหมือนที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้

นี่เป็นการสอนให้รู้ถึงลำดับชั้น

“กูรูรรร”

ขณะที่ปล่อยเสียงร้องออกมา พวกมันก็ไม่เหลือความตั้งใจที่จะต่อสู้อีก

อย่างไรก็ตาม ผมดึงดาบยาวออกมาพาดบ่าเพื่อแสดงให้เห็นว่าผมสามารถฆ่ามันได้ตลอดเวลา

…มันวางดาบและหมอบลงกับพื้น มันยอมแพ้อย่างสมบูรณ์

“ข้าขอคำนับแด่ท่าน”

“ได้ ข้ายอมรับ”

ผมมองไปยังพวกที่อยู่ทั้งหมดก่อนจะพูดว่า

“จากนี้ไป ข้าคือราชาของที่นี่!”

นั่นคือก้าวแรกในความทะเยอทะยานของผม