บทที่ 16: เรื่องประหลาดในหมู่บ้านสือซี

สองพ่อลูกตระกูลหลัวถูกส่งตัวให้ทางการเรียบร้อยแล้ว

หลัวขุยเจี่ยยิ้มจนแก้มปริ นับตั้งแต่มาถึงเมืองชิงซีแห่งนี้ ช่างมีแต่เรื่องโชคดีต่อเนื่องเสียจริง

การงานรุ่งเรือง ความรักก็กำลังไปได้สวย

แม้เรื่องความรักนั้นตนยังต้องพยายามอีกมาก แต่ผลงานด้านการปกครองกลับโดดเด่นเป็นที่ประจักษ์

ไม่แน่ว่าอีกไม่นานอาจจะได้เลื่อนตำแหน่ง

หลังจากผ่านเหตุการณ์หลอกลวงครั้งนี้ไป ชาวเมืองชิงซีก็มีความระแวดระวังตัวสูงขึ้นมาก

ในอนาคตหากเจอสถานการณ์เช่นนี้อีกก็คงไม่หลงเชื่อโดยง่าย

ชีวิตของซูฉีกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

เขายังคงใช้เวลาว่างครุ่นคิดถึงปัญหาเชิงปรัชญาแห่งจักรวาล

ลู่ฉางอันไม่ได้ส่งจดหมายมาเป็นเวลาหกปีแล้ว ในใจของซูฉีเริ่มรู้สึกกังวลอยู่ลางๆ

แต่ฉางอันนั้นอยู่ห่างไกลเกินไป กระทั่งเขาเองก็ไม่รู้วิธีที่จะเดินทางไป

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี

ก็ยังคงไม่มีจดหมายมา

ฤดูร้อนปีนี้ร้อนระอุเป็นพิเศษ แม้แต่สุนัขจรจัดตรงปากทางเข้าเมืองยังถูกแดดเผาจนนอนแผ่ลิ้นห้อยสิ้นเรี่ยวแรง

ทว่าอารามอายุวัฒนะกลับได้ต้อนรับสหายเก่าคนหนึ่ง

“ท่านผู้อาวุโส ไม่ได้พบกันนานนะเจ้าคะ”

เจียงเยว่ประสานมือคารวะซูฉี

นับจากการพบกันครั้งล่าสุดก็ผ่านมาสิบเจ็ดสิบแปดปีแล้ว

แม้เจียงเยว่จะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองคำ แต่บนใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยแห่งกาลเวลาให้เห็น

เมื่อมองดูรูปลักษณ์ของซูฉีที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจียงเยว่ก็ยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตนเองมากขึ้น

ซูฉีต้องเป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนกายอยู่อย่างแน่นอน

“ไม่ได้พบกันนาน”

ซูฉีเอ่ยเสียงเรียบ

“ที่มาในครั้งนี้ ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้องเจ้าค่ะ”

เจียงเยว่กล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม

“ว่ามา”

ซูฉีตอบอย่างกระชับ

“ห่างจากเมืองชิงซีไปหนึ่งร้อยห้าสิบลี้ มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งชื่อว่าหมู่บ้านสือซี ช่วงนี้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นบ่อยครั้ง ขอเพียงเป็นบุรุษรูปงามหรือสตรีโฉมงามที่เดินทางผ่านหมู่บ้านแห่งนี้ ล้วนต้องตายอย่างปริศนาทั้งสิ้น”

“ครั้งนี้ข้าได้รับคำสั่งให้เดินทางไปสืบสวน แต่ในใจกลับสังหรณ์ไม่ดีนัก จึงหวังว่าท่านผู้อาวุโสจะเดินทางไปกับข้าด้วย”

เจียงเยว่กล่าว

“กองปราบปรามมารยังอยู่หรือ”

ซูฉีกลับเอ่ยถาม

เจียงเยว่ฝืนยิ้มพลางกล่าวว่า “แม้ราชวงศ์จะเปลี่ยนไป แต่กองปราบปรามมารยังคงอยู่เจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นกองปราบปรามมารแห่งต้าซ่ง”

“ข้าไปกับเจ้าได้”

ซูฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “หลังจากเรื่องนี้จบลง ข้าอยากให้เจ้าไปที่ฉางอันเพื่อช่วยข้าตามหาคนผู้หนึ่ง เจ้าจะยินยอมหรือไม่”

เจียงเยว่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับคำรัวๆ “ท่านผู้อาวุโสวางใจเถิด ไม่ว่าท่านจะตามหาผู้ใด ขอเพียงเขายังอยู่ในฉางอัน ข้าจะช่วยท่านตามหาเขาให้พบอย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นก็ขอบใจมาก”

ซูฉีพยักหน้ากล่าว

หลังจากเตรียมตัวเล็กน้อย ซูฉีก็หยิบกระบี่ไม้ท้อที่เต็มไปด้วยรอยร้าวเล่มนั้นขึ้นมา แล้วจึงออกเดินทางไปพร้อมกับเจียงเยว่

ขณะเดียวกัน เขาก็ได้ติดประกาศไว้ที่หน้าประตูอาราม

“ช่วงนี้มีธุระต้องออกไปข้างนอก ผู้ที่ต้องการจุดธูปอธิษฐานพรเชิญทำได้ตามสะดวก”

เจียงเยว่มองกระบี่ไม้ท้อบนหลังของซูฉีแล้วพลันเกิดความคิดขึ้นมา ดูจากสภาพแล้วกระบี่ไม้ท้อของซูฉีน่าจะเป็นเพียงกระบี่ไม้ท้อธรรมดาๆ บางทีหากฟาดฟันอีกสักครั้งก็คงจะแตกหักเป็นแน่

บางทีตนนน่าจะมอบกระบี่ดีๆ สักเล่มให้เขาดีหรือไม่

ระยะทางหนึ่งร้อยห้าสิบลี้ไม่นับว่าใกล้ หากเหินกระบี่ไปก็ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม แต่ทั้งสองคนไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเปลี่ยนเทวะ จึงทำได้เพียงเดินเท้าไปเท่านั้น

ตลอดเส้นทางเจียงเยว่เอาแต่ชวนซูฉีพูดคุย

นางเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่หยุดปาก

บัดนี้นางได้บรรลุจากขั้นแก่นทองคำช่วงต้นเป็นขั้นแก่นทองคำสมบูรณ์แล้ว รอเพียงก้าวเข้าสู่ขั้นทารกแรกกำเนิด อายุขัยของนางก็จะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ถึงเวลานั้นก็จะสามารถฟื้นคืนรูปลักษณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนได้

ซูฉีเอ่ยถามถึงศิษย์พี่ผู้หยิ่งผยองของนางในตอนนั้น

เจียงเยว่ยิ้มพลางกล่าวว่า นับตั้งแต่เหตุการณ์ของสตรีนางพญามารหิมะ สื่อซิงหัวก็รู้สึกท้อแท้สิ้นหวัง ไม่นานก็ลาออกจากกองปราบปรามมาร กลับบ้านไปแต่งงานมีลูก ตอนนี้ก็นับว่าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี

หลังจากเดินทางมาเกือบครึ่งค่อนวัน ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงหมู่บ้านสือซีที่เจียงเยว่กล่าวถึง

ตอนนี้ในหมู่บ้านสือซีเหลือบ้านอยู่เพียงไม่กี่หลังคาเรือน

คนส่วนใหญ่หนีไปจนเกือบหมดแล้ว

เจียงเยว่และซูฉีตามหาบ้านหลังหนึ่งที่ยังพอมีคนอาศัยอยู่

เจียงเยว่เคาะประตู รออยู่ครู่ใหญ่ประตูก็แง้มเปิดออก

สตรีชราผู้หนึ่งซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยลึกเป็นคนเปิดประตู

“ข้าคือคนจากกองปราบปรามมารแห่งต้าซ่ง ได้รับคำสั่งให้มาสืบสวนเรื่องประหลาดในหมู่บ้านสือซี”

เจียงเยว่หยิบป้ายคำสั่งออกมาแผ่นหนึ่งแล้วกล่าว

หญิงชราเหลือบมองป้ายคำสั่งในมือของเจียงเยว่แวบหนึ่ง กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง พลันมีเสียงบุรุษที่แฝงแววเย่อหยิ่งดังมาจากในบ้าน

“พวกกองปราบปรามมารยังจะมาทำอะไรอีก เรื่องนี้สำนักชิงอวิ๋นของข้ารับช่วงต่อแล้ว”

พูดจบ ชายหนุ่มผู้หนึ่งก็เดินออกมา

เมื่อเขาเห็นเจียงเยว่และซูฉีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็จ้องเขม็งไปที่ซูฉี

ในใจพลันเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

‘เป็นไปได้อย่างไร... เป็นไปได้อย่างไรกัน’

‘เป็นไปไม่ได้!’

‘เป็นไปไม่ได้ที่จะมีบุรุษรูปงามถึงเพียงนี้!’

เจิ้งซ่วยร่ำร้องอย่างบ้าคลั่งในใจ

เขามีดวงตารูปสามเหลี่ยม จมูกแบน ใบหน้ารูปฟักทอง เรียกได้ว่าคำใดที่สามารถนึกถึงเกี่ยวกับความอัปลักษณ์ แทบจะนำมาใช้กับเขาได้ทั้งหมด

ก่อนที่จะได้พบซูฉี เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะมีบุรุษใดเกิดมารูปงามถึงเพียงนี้ได้!

ในทันใดนั้น ความตกตะลึงก็แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความริษยาที่ลุกโชน

ท่าทีของเขายิ่งเย็นชาขึ้นไปอีกสามส่วน

เจิ้งซ่วยแค่นเสียงเฮอะแล้วกล่าวว่า “กองปราบปรามมารมาช้าก็ช่างเถอะ คนหนึ่งขั้นแก่นทองคำ อีกคนขั้นลมปราณ จะมาหาที่ตายหรืออย่างไร ข้าว่าพวกเจ้ารีบไสหัวกลับไปเสียจะดีกว่า!”

“ท่านคือศิษย์สำนักชิงอวิ๋นหรือ”

เจียงเยว่ไม่ได้โกรธเคือง แต่เอ่ยถามขึ้น

นางสัมผัสได้ว่าบุรุษอัปลักษณ์ผู้นี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นทารกแรกกำเนิด

สามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นทารกแรกกำเนิดได้ในวัยนี้ ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว

“ถูกต้อง”

เมื่อเจิ้งซ่วยกล่าวถึงสำนักของตนเอง ก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

เป็นที่รู้กันดีว่าทั่วหล้ามีสำนักนับไม่ถ้วน

แต่ที่เรียกได้ว่าเป็นสุดยอดนั้นมีเพียงสามสำนักใหญ่

สำนักชิงอวิ๋น สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ และหอเฟิ่งอี๋

สำนักระดับสุดยอดนั้นอยู่เหนือโลกิยะ ไม่เพียงไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของราชสำนัก แต่ราชวงศ์ทุกยุคทุกสมัยยังต้องอำนวยความสะดวกให้แก่สำนักเหล่านี้ มิฉะนั้นอาจมีภัยถึงขั้นล่มสลายได้

ดังนั้นเจิ้งซ่วยจึงไม่ได้ยำเกรงเจียงเยว่ซึ่งมาจากกองปราบปรามมารแม้แต่น้อย

จากนั้นเจิ้งซ่วยก็กล่าวเสริมว่า “เรื่องประหลาดในหมู่บ้านสือซีครั้งนี้ ข้าเป็นผู้รับผิดชอบ พวกเจ้ามาจากที่ใดก็กลับไปที่นั่นเถอะ”

แล้วเจิ้งซ่วยก็ตวัดสายตามาทางซูฉีพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่า “โดยเฉพาะเจ้า ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นลมปราณจะมาผสมโรงอะไรด้วย! เหลวไหลสิ้นดี”

ทุกคนต่างสวมชุดนักพรตเหมือนกัน แต่เจ้าหมอนี่กลับสวมออกมาได้ราวกับเป็นเจ้าสำนัก ส่วนข้าสวมแล้วกลับดูเหมือนศิษย์ฝ่ายนอกทำงานจิปาถะ เรื่องนี้ทำให้เจิ้งซ่วยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ซูฉีรู้สึกว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้า

แต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้าคนผู้นี้มาหาเรื่องตนด้วยเหตุใด

ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

เจียงเยว่รีบกล่าวว่า “ท่านนักพรต แม้ท่านจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นทารกแรกกำเนิด แต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยร้อยส่วน หากมีท่านผู้อาวุโสข้างกายข้าคอยช่วยเหลือ ย่อมไม่เกิดความผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น”

เจิ้งซ่วยได้ยินดังนั้นก็ตกใจอย่างมาก

ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองคำเรียกผู้บำเพ็ญเพียรขั้นลมปราณว่าผู้อาวุโส

นี่มันลูกไม้อะไรกัน

เจิ้งซ่วยรีบสำรวจซูฉีอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร นี่ก็เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นลมปราณคนหนึ่งเท่านั้น

เช่นนั้นแล้วตอนนี้ก็มีความเป็นไปได้เพียงสองอย่าง

อย่างแรก เจ้าหมอนี่เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นลมปราณจริงๆ

อย่างที่สอง นี่คือยอดฝีมือที่แสร้งทำตัวเป็นหมูเพื่อรอขย้ำเสือ!

เจิ้งซ่วยเอนเอียงไปทางข้อแรก แต่ท่าทีของเจียงเยว่ทำให้เขาตัดสินใจไม่ถูก

เมื่อในใจเกิดความหวาดระแวง เขาก็ไม่ยืนกรานที่จะไล่ทั้งสองคนไปอีก

แต่กลับแค่นเสียงเฮอะแล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวอย่ามาถ่วงขาข้าก็แล้วกัน!”

เมื่อเห็นเจิ้งซ่วยยอมอ่อนข้อ เจียงเยว่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หากเจิ้งซ่วยยืนกรานจะไล่นางไปจริงๆ นางก็คงจนปัญญา เกรงแต่ว่าซูฉีจะโกรธจนตบเจ้าหมอนี่ตาย เช่นนั้นกองปราบปรามมารกับสำนักชิงอวิ๋นก็คงได้บาดหมางกัน

สำนักชิงอวิ๋นนั้นมีผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานอยู่ด้วยนะ ขนาดราชครูองค์ปัจจุบันยังอยู่เพียงครึ่งก้าวมหายานเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง หญิงชราผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า “ท่านทั้งสองรีบไปเถอะ พอฟ้ามืดต้าจ้วงก็จะกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นชีวิตของท่านทั้งสองจะรักษาไว้ไม่ได้”

เจิ้งซ่วยที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะ “ได้ยินหรือไม่ รีบหนีไปซะ”

แต่เมื่อเขาหันกลับไป เห็นหญิงชรากำลังมองมาที่ตนเอง ก็พลันเดือดดาลขึ้นมาทันที

“หมายความว่าอย่างไร?! ท่านกำลังพูดถึงข้าหรือ”

เจิ้งซ่วยโกรธจนกระทืบเท้า

หญิงชราพยักหน้า “ท่านกับแม่นางน้อยผู้นี้”

“ข้าผู้เป็นอัจฉริยะแห่งสำนักชิงอวิ๋น จะไปกลัวภูตผีปีศาจชั้นต่ำได้อย่างไร!”

เจิ้งซ่วยชี้ไปที่ซูฉีแล้วกล่าวว่า “แล้วอีกอย่าง ทำไมพวกเราสองคนถึงจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ แล้วเขาล่ะ”

ความนัยของหญิงชราผู้นี้มิใช่กำลังบอกว่าตนอ่อนแอกว่าซูฉีหรอกหรือ

ตนอัปลักษณ์กว่าซูฉีได้ แต่จะอ่อนแอกว่าเขาไม่ได้เด็ดขาด!

“เขาหน้าตาดี”

หญิงชรากล่าว

“?”

เครื่องหมายคำถามค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนศีรษะของเจิ้งซ่วย

“หน้าตาดีมีอภิสิทธิ์หรือ”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเจิ้งซ่วย

หญิงชราพยักหน้า “มี”

“เพราะต้าจ้วงฆ่าแต่บุรุษอัปลักษณ์กับสตรีโฉมงาม”

“เหลวไหลสิ้นดี!”

เจิ้งซ่วยโกรธจัด