บทที่ 15 - ครอบครัวนักชิม

บทที่ 15 - ครอบครัวนักชิม

“ปลาไหลโลหิตสายทอง” เหอเสี่ยวอวิ๋นมองซุปปลาไหลโลหิตสายทองหนึ่งหม้อที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ที่ขาหักไปข้างหนึ่งแล้วก็ไม่สงบอีกต่อไป เธอเคยเห็นในงานเลี้ยงของรัฐบาล แม้แต่ซุปหม้อนี้ก็ไม่สามารถประเมินค่าเป็นเงินได้

เจ้าอ้วนตายยากขาดเงินเหรอ จากซุปหม้อนี้ก็ดูออกแล้วว่าเขาไม่สนใจเงินยี่สิบหมื่นนั่นเลย งั้นการกระทำเมื่อกี้ของเขาก็มีจุดประสงค์เดียวคือ ตบหน้า ตบหน้าเธออย่างแรง บอกให้เธอรู้ว่าต่อหน้าเขาหน้าตาของเธอยังสู้เงินยี่สิบหมื่นไม่ได้ด้วยซ้ำ

เหอเสี่ยวอวิ๋นกัดฟันจนได้ยินเสียง ‘กรอดๆ’ เธอรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่อึดอัดที่สุดในรอบยี่สิบกว่าปีของเธอ การตบหน้าแบบอ้อมๆ ของเจ้าอ้วนตายยากคนนี้ทำให้เธอรู้สึกอัปยศยิ่งกว่าการถูกดูถูกต่อหน้าเป็นหมื่นเท่า

ได้ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ก็จะเล่นกับแกต่อไป เธอจะคอยดูว่าเจ้าอ้วนใจแคบคนนี้จะแกล้งทำเป็นได้ถึงเมื่อไหร่

เธอยื่นมือไปหยิบชามกับตะเกียบ ตักซุปปลาไหลโลหิตสายทองหนึ่งชามอย่างไม่เกรงใจ แล้วก็เริ่มกิน

ห่าวต้าซานกระตุกมุมปาก มองเหอเสี่ยวอวิ๋น ผู้หญิงคนนี้ดูเป็นกุลสตรี รู้จักกาลเทศะ ทำไมถึงได้ไม่เกรงใจขนาดนี้

แต่เมื่อดูจากเสียงร้องอุทานเมื่อกี้ของเธอแล้ว ก็เป็นคนที่รู้เรื่องอยู่เหมือนกัน ซุปที่ตั้งใจเคี่ยวมาอย่างดีสามารถมีคนชื่นชมได้ อารมณ์ก็ดีขึ้น ไม่คิดบัญชีแล้ว แค่เพิ่มตะเกียบมาอีกคู่เท่านั้นเอง

โจวเหวินซวิ่นรู้ตัวดีอยู่แล้ว ตอนที่เหอเสี่ยวอวิ๋นเข้าบ้านเขาก็รีบขอตัวกลับไปแล้ว

ท่านเสี่ยวไป๋รู้ได้ทันทีว่ามีคนมาแย่งอาหารอีกแล้ว เสี่ยวไป๋มองเหอเสี่ยวอวิ๋นด้วยใบหน้าหมาๆ ที่แสดงความขุ่นเคืองแบบพระเยอะโจ๊กน้อย

โต้วโต่วรีบยกชามซุปตรงหน้าขึ้นมาซดเสียงดัง เธอต้องรีบกินให้หมดแล้วเติมชามที่สอง กลัวว่าถ้าช้าไปจะโดนคุณป้าตรงข้ามกินหมด

ไม่ใช่สิ

เหอเสี่ยวอวิ๋นเพิ่งจะซดซุปปลาไหลโลหิตสายทองเข้าปาก ก็รู้สึกเหมือนมีเหล้าเก่าร้อยปีรสชาติกลมกล่อมระเบิดอยู่ในปากของเธอ กลิ่นหอมสดชื่นระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้าใส่ประสาทของเธอ แม้แต่ซุปปลาไหลโลหิตสายทองในงานเลี้ยงของรัฐบาลก็ยังด้อยกว่าซุปหม้อนี้หลายระดับ เธฮรีบหยิบช้อนขึ้นมาคนในหม้อซุป

ห่าวต้าซานมองเหอเสี่ยวอวิ๋นแล้วกระตุกมุมปากไม่หยุด คุณเป็นกุลสตรีนะ

เมื่อกี้ท่าทางสง่างามไปไหนแล้ว เมื่อกี้ความสุภาพอ่อนโยนไปไหนแล้ว การอบรมสั่งสอนของคุณไปไหนแล้ว คุณทำแบบนี้ถ้าโต้วโต่วเอาอย่างจะทำยังไง

เหอเสี่ยวอวิ๋นค้นหาวัตถุดิบทั้งหมดดูแล้ว ไม่มีอะไรพิเศษเลย เรียกได้ว่าง่ายกว่าเครื่องเคียงในงานเลี้ยงของรัฐบาลเสียอีก แต่เจ้าอ้วนตายยากทำให้อร่อยขนาดนี้ได้อย่างไร หรือว่าจะเป็นจริงอย่างที่เขาว่ากันว่า วัตถุดิบชั้นเลิศมักต้องการวิธีการปรุงที่ง่ายที่สุด

เหอเสี่ยวอวิ๋นที่วางช้อนลงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าคนทั้งโต๊ะกำลังมองเธออย่างแปลกๆ ทันใดนั้นแก้มทั้งสองข้างก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย อายจะตายอยู่แล้ว เมื่อกี้ทำไมถึงได้ทำเรื่องไม่เป็นกุลสตรีแบบนั้นออกไปนะ คงจะโดนเจ้าอ้วนตายยากดูถูกในใจจนตายไปแล้ว

ห่าวต้าซานถอนหายใจเล็กน้อย หรือว่าเขาทำอร่อยเกินไป แค่หยดฝนทิพย์ลงไปสองหยดเท่านั้นเอง ไม่นึกเลยว่าฝนทิพย์จะมีสรรพคุณแบบนี้ด้วย

โต้วโต่วจะไปสนใจอะไรมากขนาดนั้น ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าร้อนจนต้องสูดปาก ซดซุปในชามหมดไปไม่กี่คำ ก็ยื่นชามเล็กๆ ไปตรงหน้าพ่อ บอกเป็นนัยว่าโต้วโต่วจะเอาอีก

ผู้เฒ่ารากไม้ทำหน้าเหมือนฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ซดซุปปลาไหลโลหิตสายทองไปสองชามใหญ่อย่างใจเย็น เช็ดปากแล้วก็เดินจากไป คนแก่แล้วความอยากอาหารไม่ค่อยดี ไม่อย่างนั้นคงจะกินได้อีกสองชาม เขาก็ไม่ดูเลยว่าตัวเองใช้ชามขนาดไหน

“โฮ่งๆ” เสี่ยวไป๋คาบชามหมาของมันมาเห่าอยู่ใต้เท้าของห่าวต้าซาน ให้ท่านเสี่ยวไป๋อีกชาม ขอเนื้อเยอะๆ

พอเหอเสี่ยวอวิ๋นหยิบชามขึ้นมาจะตักชามที่สอง ในหม้อดินก็เหลือแค่น้ำซุปติดก้นหม้อกับกระดูกปลาไหลที่ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยสองสามชิ้น

ในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะกวาดหม้อให้เกลี้ยงดีหรือไม่ มือใหญ่คู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามา ห่าวต้าซานอุ้มหม้อดินขึ้นมาเทน้ำซุปและของที่เหลือทั้งหมดลงในชามของเขา

เหอเสี่ยวอวิ๋นมองน้ำซุปในชามของห่าวต้าซานแอบกลืนน้ำลาย เธอพบว่าตัวเองต้องใช้ความอดทนอย่างมากถึงจะไม่เผลอไปแย่งชามซุปของห่าวต้าซานมา

“เอาอีกหน่อยไหมครับ” ห่าวต้าซานมองสายตาของเหอเสี่ยวอวิ๋นที่เหมือนพังพอนมองไก่ ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุก เขายื่นชามซุปออกไปอย่างเสียดาย

“ไม่เป็นไรค่ะ” เหอเสี่ยวอวิ๋นฝืนยิ้มออกมา ถ้าเธอไม่มีความอดทนอย่างมหาศาล ตอนนี้คงจะแย่งชามซุปมาซดเข้าปากไปแล้ว แบบนั้นต้องวิเศษมากแน่ๆ

บนโต๊ะเละเทะไปหมด โต้วโต่วตบพุงน้อยๆ ของเธออย่างพอใจแล้วเรอออกมาหนึ่งที เอนตัวลงบนเก้าอี้พนักพิงไม่อยากขยับ

เสี่ยวไป๋ขดตัวอยู่ใต้เก้าอี้ของโต้วโต่ว หรี่ตาหมาๆ ของมัน เหมือนยังคงละเมียดละไมกับรสชาติเมื่อครู่อยู่

ห่าวต้าซานแคะฟัน มองเหอเสี่ยวอวิ๋น

“คุณมองฉันทำไมคะ” เหอเสี่ยวอวิ๋นมองดูตัวเองทั่วตัว ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา

“ผมจะบอกให้นะครับหมอเทวดาเหอ คุณมาเป็นแขกบ้านคนอื่น กินข้าวเสร็จแล้วชามก็ไม่ช่วยล้างเลยเหรอครับ” ห่าวต้าซานรู้สึกขาดทุนอย่างแรง เมื่อกี้บอกแล้วว่าจะไม่เลี้ยงข้าวแขก ไม่นึกเลยว่าเหอเสี่ยวอวิ๋นจะหน้าด้านมาขอกินข้าวฟรี ถ้าไม่ให้เธอเก็บกวาด เขารู้สึกไม่ยุติธรรม

“อะไรนะคะ” เหอเสี่ยวอวิ๋นมองสายตาจริงจังของห่าวต้าซาน แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอเหอเสี่ยวอวิ๋นไปเป็นแขกบ้านใครครั้งไหนบ้างที่ไม่ได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ เจ้าอ้วนตายยากกลับมาหาว่าเธอกินแล้วไม่ทำงาน

“ทำไมคะ ที่บ้านหมอเทวดาเหอสอนให้คุณกินข้าวฟรีเหรอคะ” ห่าวต้าซานเลิกคิ้วขึ้น กินแล้วไม่ล้างชามยังมีเหตุผลอีกเหรอ

“ฉันล้างเองค่ะ” เหอเสี่ยวอวิ๋นกัดฟันพูด

ห่าวต้าซานนอนบนเก้าอี้ไม้อย่างสบายใจ จะว่าไปแล้วฝีมือของผู้เฒ่ารากไม้ก็ไม่เลวเลย เก้าอี้ไม้ตัวนี้ทำออกมาได้สบายจริงๆ กินอิ่มดื่มหนำนอนสบายช่างมีความสุข

เหอเสี่ยวอวิ๋นเห็นท่าทางล่องลอยดั่งเมฆาของห่าวต้าซาน ในใจก็รู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก เจ้าอ้วนตายยากแกคอยดูนะ ถ้าแกตกมาอยู่ในมือฉันเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นคอยดูว่าฉันจะจัดการแกยังไง

มือคู่หนึ่งขัดชามจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

“ไม่ส่งนะครับ ต่อไปอย่ามาอีก” ตอนที่ห่าวต้าซานส่งเหอเสี่ยวอวิ๋นออกจากบ้าน เขาโบกมือลาเหมือนกับส่งไล่เทพเจ้าแห่งโรคระบาด ทำให้เหอเสี่ยวอวิ๋นโซซัดโซเซเกือบจะล้มลงกับพื้น

เธอเป็นถึงหมอเทวดาหญิง รูปร่างก็มี หน้าตาก็มี ตลอดเวลามีคนตามจีบเป็นโขยง เมื่อไหร่กันที่เธอโดนรังเกียจขนาดนี้

ห่าวต้าซานไม่อยากเจอเธออีกเหรอ เธอก็จะไม่ยอมให้เขาได้สมใจหรอก ตัดสินใจแล้ว จะอยู่ที่อำเภอสิงนี้แหละ เธอไม่เชื่อว่าด้วยเสน่ห์ของเธอจะจัดการเจ้าอ้วนตายยากคนนี้ไม่ได้

ห่าวต้าซานที่กลับเข้ามาในบ้านอดไม่ได้ที่จะจามออกมา นี่ใครคิดถึงเขาอีกแล้วนะ ช่วงนี้ทำไมมีแต่คนคิดถึงเขาบ่อยจัง

ช่างมันเถอะ พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ต้องเริ่มปรับปรุงพันธุ์ท้อป่าแล้ว

เสี่ยวไป๋ผ่านการขยี้อย่างทารุณอีกครั้ง ในที่สุดก็อาบน้ำจนสะอาดเอี่ยมอ่อง อยู่ในบ้านหมาน้อยของตัวเองอย่างสันโดษ

ห่าวต้าซานเล่านิทานเรื่องสโนว์ไวท์กล่อมโต้วโต่วให้นอน

“พ่อคะ พ่อจะหาแม่เลี้ยงให้โต้วโต่วไหมคะ” โต้วโต่วเบิกตากลมโตเป็นประกายถามขึ้นมาทันที

“ฮะ โต้วโต่วทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ” ห่าวต้าซานอดหัวเราะไม่ได้ ในหัวเล็กๆ นี่ทั้งวันคิดอะไรอยู่กันนะ

“แม่เลี้ยงของสโนว์ไวท์น่ากลัวมาก โต้วโต่วไม่อยากให้พ่อหาแม่เลี้ยง เธอจะเปลี่ยนโต้วโต่วให้เป็นกบ” โต้วโต่วทำหน้าตาหวาดกลัว

ห่าวต้าซานกระตุกมุมปาก มองโต้วโต่วที่อินกับบทบาท พูดไม่ออก นี่มันข้ามเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ สโนว์ไวท์ไปข้ามเรื่องกับเจ้าชายกบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

[จบแล้ว]