Chapter 1 – ผู้รอดชีวิตในสุสาน!

[ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดในสุสานและอย่างที่พวกท่านเห็น พวกท่านทุกๆคนกำลังติดอยู่ภายในสุสาน]

[เป้าหมายเดียวของพวกท่านคือการเอาชีวิตรอด ถ้าท่านอยากจะเอาชีวิตรอดให้ได้นานที่สุดก็โปรดจำสิ่งสำคัญเหล่านี้เอาไว้]

[1.ดินคือสิ่งที่ปิดเส้นทางไม่ให้ท่านไปต่อแต่ท่านสามารถขุดมันออกได้  ในแต่ละวันท่านสามารถขุดได้สิบเส้นทางและมีเพียงไปถึงสุสานถัดไปเท่านั้นการขุดของท่านจึงจะถือว่าเสร็จสิ้นสมบูรณ์]

[2.จงอย่าได้ละทิ้งฐานรูนของท่าน โปรดจำเอาไว้ว่าฐานรูนของท่านคือสิ่งที่ท่านเชื่อถือได้มากที่สุดแล้ว]

[3.โลกที่ท่านอยู่ถูกเชื่อมต่อกับถ้ำใต้ดินหลากหลายแห่ง โปรดเลือกเส้นทางขุดอย่างระมัดระวัง]

[4.หลังจากที่ท่านเข้าสู่ถ้ำใต้ดินเส้นทางกลับจะถูกปิด อย่าได้คิดฝันว่าจะสามารถกลับไปยังถ้ำก่อนหน้าได้ ทุกๆย่างก้าวในการขุดนี้สำคัญมากไม่ต่างอะไรจากการเล่นหมากรุก]

[5.สุสานถัดไปอาจจะมีทรัพยากรในการเอาชีวิตรอดหรืออาจะมีสัตว์อสูรแห่งสุสานที่อันตรายมากรออยู่ก็เป็นได้ แน่นอนว่าถ้าสามารถสังหารสัตว์อสูรแห่งสุสานลงได้ก็จะได้รับรางวัลมหาศาล]

[6.พยายามปล้นทรัพยากรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ การทำตัวเป็นตั๊กแตนไม่ใช่เรื่องน่าอาย]

[7.ถ้าท่านบังเอิญขุดไปเจอคนเหมือนกันก็ขอแสดงความยินดีด้วย ในกรณีนี้ท่านอาจจะเลือกก่อตั้งพันธมิตร แลกเปลี่ยนหรือปล้นชิงทรัพยากรที่คนกลุ่มอื่นเสาะหามาอย่างยากลำบากก็ย่อมได้]

[8.ฐานรูนจะผูกมัดกับท่าน เมื่อใดที่ท่านเรียกบ้านของท่านก็จะปรากฏ]

[9.ในโลกแห่งสุสานมีกลางวันกลางคืนเหมือนกัน]

[10.ถ้าท่านตั้งสมาธิจะสามารถเปิดหน้าต่างเกมขึ้นมาได้ หน้าต่างนี้มีฟังก์ชั่นมากมายให้ท่านค้นหา]

[ไม่ต้องกังวลว่าท่านอาจจะแก่ไป เด็กไปหรือกำลังท้องอยู่ทั้งหมดนี้จะพวกเราจะจัดการให้ แม้จะพิการก็จะถูกรักษาจนหายเช่นกัน ขอให้ทุกท่านสนุกไปกับเกม]

...

ภายในสุสานสี่เหลี่ยมที่ถูกผนึกแห่งหนึ่ง

ไคลน์ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

ชุดคำพูดมากมายปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงทางด้านหน้า

ความสงสัยมากมายฉายชัดอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

ถ้าเขาจำไม่ผิดเขาจำได้ว่าในตอนที่เขากำลังกลับจากช็อปปิ้งวันนี้จู่ๆเขาก็เห็นผู้คนทยอยกันล้มลง กระทั่งตัวเขาเองก็เช่นกัน

หลังจากนั้นเขาก็หมดสติไป

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาก็พบว่าตนเองมาอยู่ในที่ประหลาดแห่งนี้แล้ว

รอบๆตัวเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากชั้นดิน!

น่าแปลกที่ภายในนี้กลับมีแสงสว่างและออกซิเจนมากพอ

นี่มันขัดกับกฎเกณฑ์ธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด

“เกมเอาชีวิตรอด?” ไคลน์พึมพำขณะค่อยๆก้มตัวลงนั่งยองๆลงบนพื้นและใช้ฝ่ามือสัมผัสกับพื้นดิน

เขาปัดชั้นดินออกทีละนิดๆก่อนจะสัมผัสกับกำแพงดินที่ล้อมรอบสุสานเอาไว้

มันทั้งแข็ง หนาและเย็นเฉียบ

พื้นที่เองก็มีเพียงน้อยนิด ดูๆไปแล้วคงกว้างยาวไม่เกินสองเมตร

ถ้าเป็นคนกลัวที่แคบคงรู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไปแล้วแน่นอน

ข้างๆเท้าของเขามีพลั่วสนิมเขรอะอยู่อันหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีลูกบอลโลหะทรงรีที่มีลวดลายประหลาดขนาดเท่านิ้วโป้งหล่นอยู่อีกด้วย

ไคลน์มองไปที่ของทั้งสองอย่างนี้

[พลั่วทั่วไป : อุปกรณ์ที่เชื่อถือได้ที่สุดในเรื่องของความปลอดภัยซึ่งใช้ในการขุดเส้นทาง]

[ฐานรูน (เสียหาย) : นี่คือที่อยู่อาศัยของท่าน จงหาทางซ่อมและพัฒนามันซะ ไม่แน่บางทีวันข้างหน้ามันอาจจะกลายเป็นราชวังก็เป็นได้]

ข้อความเล็กๆปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ไคลน์หยิบของทั้งสองอย่างขึ้นมา

พลั่วนี้ไม่ใช่ของแปลกสำหรับเขา

แต่ฐานรูนนี่สิเขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ

“ก่อนอื่นลองเปิดดูฟังก์ชั่นของหน้าต่างเกมก่อนแล้วกัน”

ไคลน์ตั้งสมาธิและเปิดหน้าต่างเกมขึ้นมาอ่านแบบเงียบๆ

หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นมาทางด้านหน้าของเขาอย่างที่คิด

[พูดคุย] [แลกเปลี่ยน] [ประมูล] [ผลิต]

นอกจากนี้ยังมีไอคอนรูปพลั่วอยู่บริเวณขวาบนของมุมหน้าต่างโปร่งใสอีกด้วย ตัวเลขด้านหลังพลั่วนั้นคือ10ซึ่งแสดงให้เห็นถึงจำนวนการขุดที่เหลือในวันนี้

ไคลน์เบนสายต่อไปที่ช่องพูดคุย

หน้าต่างพลันเปลี่ยนไปและมีปุ่มใหม่ปรากฏขึ้นมาสองปุ่มคือช่องแชทโลกกับช่องแชทเฉพาะภูมิภาค

เขาเข้าไปที่ช่องแชทโลกเป็นที่แรก

“มีคนเห็นข้อความนี้ไหม? ช่วยด้วย! ฉันติดอยู่ในถ้ำไหนก็ไม่รู้”

“ใครก็ได้ช่วยฉันทีได้ไหม? รอบๆที่ฉันอยู่นี่มีแต่ชั้นดินสีแดง...”

“พวกเราถูกเอเลี่ยนลักพาตัวมารึเปล่าเนี่ย?”

“พวกคุณเองก็มีพลั่วเก่าๆเหมือนกันใช่ไหม?”

“จุดจบของมนุษยชาติมาถึงแล้ว! ฮ่าๆทุกๆคนจะต้องตายกันหมด”

คนสนทนาประโยคแล้วประโยคเล่าวิ่งผ่านไป

ในตอนนั้นเองไคลน์ก็สังเกตเห็นปุ่มรูปแตรบริเวณขวาบนของมุมจอ ด้านหลังของมันมีเลข1เขียนเอาไว้

[แตรเล็ก – ในช่วงเริ่มต้นของเกมท่านสามารถส่งข้อความในแชทโลกได้เพียงหนึ่งครั้งต่อวันเท่านั้น ถ้าท่านต้องการพูดคุยมากกว่านี้โปรดไปยังหน้าต่างแชทเฉพาะภูมิภาค]

ในช่วงเริ่มต้นเช่นนี้ลำโพงที่ใช้ได้แค่ครั้งเดียวต่อวันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก!

ไคลน์มองข้ามมันไปทันที

จากที่ดูๆไปแล้วเหมือนว่าทุกๆคนจะติดอยู่ภายในสุสานเหมือนกันหมดและมีเพียงพลั่วเก่าๆกับฐานรูนเป็นของเริ่มต้นไม่ต่างกัน

“ไปโหวกเหวกในช่องแชทคงไม่ช่วยอะไรคงต้องช่วยตัวเองอย่างเดียวแล้ว ถ้าไม่ใช่การพูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับประสบการณ์เอาชีวิตรอดอ่านไปก็คงเสียเวลาเปล่า”

ไคลน์ปิดหน้าต่างแชทโลกลงและเปิดหน้าต่างแชทเฉพาะภูมิภาคขึ้นมาดู

ซึ่งดูแล้วก็เป็นหน้าต่างพูดคุยไม่ต่างกัน

จำนวนคน – 1000

คนที่แสดงอยู่บนหน้าจอทั้งหมดก็คือคนจริงๆทั้งนั้น

บริเวณชื่อเล่มมีบอกทั้งชื่อและส่วนสูง

“มีใครอยู่ใกล้ๆฉันใช่ไหม? เมื่อกี้ฉันลองตะโกนดูแล้วได้ยินเสียงเคาะกลับมา”

“ฉันลงตบกำแพงโคลนทางด้านซ้ายดู มีใครได้ยินบ้างไหม?”

“ฉันไม่เคยทำงานกรรมกรแบบนี้มาก่อนเลยแต่มาตอนนี้กลับต้องมาขุดดินเนี่ยนะ ฮึกๆ...”

ไคลน์สังเกตช่องแชทอยู่หลายนาทีก่อนจะกดปิดลงด้วยความผิดหวัง

พวกเขาทุกคนล้วนตกอยู่ในสภาวะตะหนกและไม่มีใครเริ่มขุดเลยซักคน

ไคลน์กำลังรอให้มีผู้กล้าเริ่มทำการขุดเป็นคนแรกอยู่นั่นเอง...

ตัวเกมได้ให้คำใบ้เอาไว้แล้ว

ในถ้ำของห้องถัดไปอาจจะมีสัตว์อสูรแห่งสุสานที่โคตรอันตรายอยู่ก็เป็นได้

เรียกได้ว่าไม่ต่างอะไรไปจากการเปิดกล่องสุ่มเลย

ไม่มีผู้ใดรู้ได้เลยว่าในห้องถัดไปจะมีทรัพยากรหรืออันตรายรออยู่!

ดังนั้นเขาเลยอยากจะได้หนูทดลองเสียก่อน

ต่อจากนั้น...

ไคลน์เริ่มทำการเช็คฟังก์ชั่นแลกเปลี่ยนกับประมูล

หน้าต่างแลกเปลี่ยนก็คือพื้นที่ที่ให้ผู้เล่นทำการแลกเปลี่ยนสิ่งของกันได้

ไม่มีการเก็บภาษีสำหรับไอเทมหรือค่าส่งไอเทมแต่อย่างใด

ส่วนหน้าต่างประมูลก็เหมือนกับการทำธุรกรรม

ไม่มีภาษีเช่นกัน

เวลาประมูลและราคาสามารถตั้งได้ตามใจ

“เปิดหน้าต่างการผลิต”

ไคลน์เริ่มตรวจสอบฟังก์ชั่นที่เหลืออีกหนึ่งอย่าง

วิ้ง!

ทันใดนั้นสูตรการผลิตมากมายก็ปรากฏ

...

[พลั่วทั่วไป – ไม้0/2 , เหล็ก0/2]

[หอกทั่วไป (เหล็ก) – ไม้0/2 , เหล็ก0/2]

[หอกทั่วไป (หิน) –  ไม้0/2 , หิน0/1]

[ถ่าน – ไม้0/1 , ไฟ] (วิธีผลิตถ่านมันคือการเอาไม้มาเผาอ่ะนะ)

[ชุดเกราะเบาทั่วไป – เหล็ก0/4 , เชือก0/2]

...

ไอเทมและอุปกรณ์ทุกชนิดใช้วัตถุดิบในการสร้างต่างกันออกไป

ชัดเจนเลยว่าการเก็บและสร้างวัตถุดิบคือสิ่งสำคัญในเกมเอาชีวิตรอดเกมนี้!

ไคลน์ปิดหน้าต่างเกมลง

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ฐานรูนซึ่งมีหน้าตาเป็นลูกบอลโลหะในมือ

ของสิ่งนี้ดูเหมือนอุปกรณ์ไฮเทคหรืออุปกรณ์เวทย์มนตร์เป็นอย่างยิ่ง

“ฐานรูนจงเปิด!” เขาพูดขึ้น

พริบตานั้นลูกบอลโลหะก็สั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นบอลแสงอย่างช้าๆ

แสงสีขาวเงินส่องประกายออกมาดูไปแล้วคล้ายกับเครื่องฉายภาพยิ่งนัก

แสงที่ว่าก่อรูปขึ้นรอบตัวเขาด้วยความเร็วมหาศาล

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีบ้านหินหยาบขนาดเล็กๆที่ดูเรียบง่ายก็ปรากฏขึ้นมา

พริบตานั้นพื้นที่แคบๆภายในสุสานก็ถูกบ้านเล็กๆกลบจนมิด

ภายในตัวบ้านหลังนี้ไม่มีสิ่งใดอยู่เลยแม้แต่ที่น้อยก็ไม่มี

“เป็นบ้านเปล่า...จริงๆด้วยแฮะ”

ไคลน์ส่ายหัวและกล่าวออกมาอย่างคร่าวๆ “ฐานรูนจงปิด!”

บ้านหินหลังเล็กสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงจำนวนนับร้อยนับพันและพุ่งกลับไปอยู่บนมือของไคลน์

มันกลับมามีรูปทรงเป็นก้อนโลหะอีกครั้ง ดูๆไปแล้วน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก