บทที่ 15 – สวี่อิงผู้ยิ่งใจบุญ

เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ถูกต้นหลิวทับกดอยู่ เห็นสวี่อิงลากระฆังใหญ่กรากเข้ามา ก็ผุดนั่งพลางหัวเราะลั่น… “ยมโลกของข้าช่างวาสนาล้ำฟ้า วันนี้ได้ตัวสวี่อิงแล้ว!”

ครู่ก่อนเขากับโจวอี๋หางลงมือพร้อมกัน ตั้งใจสังหารสวี่อิง ทว่ากลับพลาดถูกรระฆังใหญ่สะท้อนกระแทก สั่นสะเทือนจนกายทองที่เพียรกลั่นมาห้าร้อยปีแทบแตกดับ ชี่ควันธูปที่สั่งสมในหิ้งองค์ประดิษฐานก็หวิดจะแตกกระจายเป็นผง!

ยังดีที่เมื่อครู่ “เทพถู่ตี้” อยู่ในวัดและเพิ่งอุปโลกน์คหบดีหวงซันตัวขึ้นเป็นเทพ ยังมิได้จากไป เห็นเฉิงหวงบาดเจ็บ จึงรีบเล็ดลอดออกจากข้างกาย นำธูปสามดอกปักลงบนหิ้งองค์ประดิษฐาน จุดธูปบูชาให้เขา

เฉิงหวงได้รับควันธูป บรรเทาลมหายใจขาดห้วง กวาดรวบชี่ควันธูปที่กำลังแตกพร่ากลับมา ตั้งมั่นกายทองไว้ได้

บัดนี้สวี่อิงวิ่งตรงมาทางนี้ เท่ากับติดบ่วงเอง แม้เฉิงหวงจอมเจนจัดก็อดยิ้มกว้างมิได้

เขายังไม่ทันลุกยืนดี สวี่อิงก็เหลือระยะเพียงสองสามจั้ง เด็กหนุ่มวิ่ง

พลางหมุนกายไปด้วย! เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่เพิ่งยันกายขึ้น รอยยิ้มยังบานอยู่บนหน้า พลันเห็นระฆังใหญ่กวาดฉวัดเฉวียนมา!

“คุณเจ้า คุ้มกัน!”

เทพถู่ตี้ร้องลนลาน เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ไม่ตระหนก ควบรวมชี่ควันธูปส่วนที่ยังเหลือ กลายเป็นโล่ใหญ่กำบังข้างกายทันที

“เพล้ง!”

โล่แตกละเอียดภายใต้แรงกวาดของระฆัง ทว่าระฆังยังคงคืบคลานต่อ เฉิงหวงหดศีรษะย่นไหล่ คิดรับแรงปะทะตรงๆ พลางซ้ายมือคว้าตะครุบไปยังสวี่อิง ด้วยแรงผ่อนจากโล่ที่ขวางไว้ เขาถูกกระแทกมึนงงตาลาย ทว่ายังไม่บอบช้ำสาหัส

โจวอี๋หางเห็นดังนั้นก็สะท้านใจ “เซวี่ยหลิงฝู่มีเทพถู่ตี้คอยบูชาธูป คืนสภาพได้เร็วกว่าข้า เกรงว่าสวี่อิงจะตกอยู่ในมือของมัน!”

แต่สวี่อิงกลับดุจลูกข่างหลุดเชือก วิ่งพลางหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง เฉิงหวงเพิ่งรับแรงปะทะจากระฆังใหญ่ไว้ได้ ก็มองเห็นระฆังลูกนั้นราวกับคลุ้มคลั่ง หมุนย้อนกลับมากวาดซ้ำด้วยความเร็วจัด จนตาพลิกตามไม่ทัน!

“ตาพลิกตามไม่ทัน” คือแม้แต่ดวงตาก็มิอาจตามภาพให้ครบ ตายังตามไม่ทัน แล้วนับประสาอะไรกับมือเท้า?

เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่รับแรงชนครั้งที่สองของระฆังใหญ่ไว้ได้ แต่ก็รับครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้าไม่ไหว ถูกกวาดกระเด็นกลิ้งเคว้งทะยานขึ้นฟ้า!

ชั่วขณะลอยกลางอากาศ เขายังถูกระฆังพุ่งซ้ำเข้าใส่อีกหลายครา ความเร็วพุ่งทะยาน จนถูกอัดโครมกระแทกใส่วัด!

เทพถู่ตี้เดิมหลบอยู่หลังเฉิงหวง ครั้นเซวี่ยหลิงฝู่ถูกหวดปลิว ตัวมันจะรอดได้อย่างไร? ก็ถูกระฆังปัดเหวี่ยงหายวับไปไม่รู้ทิศทาง

โจวอี๋หางเห็นเฉิงหวงปลิวมารีบเฉียงตัวหลบ ได้ยินเพียง “ตูม!” ดังสนั่น เฉิงหวงถูกอัดฝังทะลุกำแพงวัด

สวี่อิงลากระฆังวิ่งกรากเข้ามา ยังไม่ทันประชิดก็กระโจนลอยตัว ฝ่ามือแตะพื้นเบาๆ ร่างขนานพื้นหมุนกวัดด้วยความเร็ว!

ระฆังใหญ่ถูกเหวี่ยงยกสูง หมุนกรีดอากาศวู้บ ก่อน “ตึง!” กระแทกกำแพงวัด อัดเฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ทั้งคนทั้งกำแพงดิ่งจมหายลงใต้ดิน!

“ตึง! ตึง! ตึง!”

เสียงแตกระเบิดถี่ระรัวดังตามมา กายทองของเฉิงหวง…ถูกทุบจนแตก

ครึ่งซีก!

โจวอี๋หางเร่ง “ขุมเร้นลับหนี่หวาน” อย่างสุดกำลัง ฟื้นฟูร่างกายฉุกเฉิน ทันใดนั้นสวี่อิงกลับหัวชี้พื้น เท้าชี้ฟ้า หมุนเป็นกงล้อลม ระฆังใหญ่หวดครืนเข้าใส่ร่างเขา!

“ครานี้เฒ่าคงสิ้นท่า” โจวอี๋หางเย็นวาบกลางใจ ถูกระฆังฟาดอัดครึ่งลำตัวปลิวคว้าง

ฟากสวี่อิง เหวี่ยงโจวอี๋หางกระเด็นแล้ว หันฉับ หมุนระฆังโถมใส่เฉิงหวง ไม่ปล่อยให้ทั้งคู่ได้พักหายใจแม้เสี้ยวอึดใจ

โจวอี๋หางตกพื้น กระอักโลหิต แลเห็นสวี่อิงพุ่งสวนมา จึงตะโกน…

“ท่านเฉิงหวง ร่วมมือกันจึงจะมีทางรอด!”

เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ถูกทุบจนกายทองแตกไปครึ่ง อีกครึ่งก็ฉีกขาดยับเยิน ชี่ควันธูปใกล้จะแตกสลาย ทนได้อีกไม่กี่ลมหายใจ ครั้นได้ยินเสียงโจวอี๋หาง ก็รู้ในบัดดลว่า คู่ปรับเก่าก็ถึงคราว “น้ำมันแห้งไส้เทียนขาด” ไม่ต่างกัน

“หากไม่ร่วมมือกันจริงๆ คงถูกเด็กน้อยนี่ทุบตายคาวัดหวงเถียนผูแน่!”

คิดได้ดังนี้ จึงรวบรวมพลังที่ยังหลงเหลือ ชี่ควันธูปก่อเป็นหัตถ์ยักษ์ยาว

ร่วมหนึ่งจั้ง สอดทะลุเข้าไปในวัด คหบดีหวงซันตัวซึ่งเพิ่งขึ้นเป็นเทพน้อยใหม่ หลบดูท่าอยู่ในวัด เห็นหัตถ์เฉิงหวงคว้ามา ก็คว้ารวบเขาไว้เต็มกำมือ

หวงซันตัวร้องลนลาน… “ท่านเฉิงหวง จำข้าได้หรือไม่? ข้าเคยส่งส่วยของกำนัลให้ท่านนะ!”

“รู้ จึงยืมชีวิตเจ้าสักคราว!”

เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่กอบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ปาหวงซันตัวทั้งร่างกระแทกใส่สวี่อิง!

ฝ่ายสวี่อิงกำลังเหวี่ยงระฆังฟาดโจวอี๋หาง เงยตาเห็นเทวรูปเคารพ “สองเศียรหกกร” ลอยมาปะทะ ก็วกตัวฉับ ให้ระฆังใหญ่ปะทะตรงกับหวงซันตัว

ระฆังโครมใส่เทวรูปสลัก เทวรูปสลักแตกสี่เสี่ยง หวงซันตัวเพิ่งได้ลิ้มชิม “ชี่ควันธูป” อย่างแผ่วบาง ก็ถูกทุบจนร่างเทพแตก วิญญาณเทพวอดวาย เศษวิญญาณที่ไม่สูญสิ้นเพียงน้อยนิดร่วงสู่ยมโลกไป

กระนั้น ด้วยแรงขวางชั่วครู่ โจวอี๋หางได้ตั้งตัวทันที เร่งแรงเฮือกสุดท้าย กระตุ้น “ผนึกผิงเทียนแห่งตงจวิน” ฟาดฝ่ามือตราผนึกลงที่ระฆังใหญ่

“ตึง!”

ระฆังใหญ่เปล่งสุรเสียงกึกก้องสะท้านฟ้าดิน ถูกพลังอนาถาสะพรั่งจาก “ผนึกผิงเทียนแห่งตงจวิน” โยนกระเด็น กลิ้งหลายตลบลอยคว้างขึ้นฟ้า

สวี่อิงไม่ถูกผนึกนั้นโดนตัว ทว่าร่างกลับรู้สึกแรงที่มิอาจจะต้านพัดโหมเข้าหา โดนหอบลอย หมุนคว้างกลางอากาศไม่รู้กี่ตลบ

“แย่แล้ว! ข้าพาระฆังทำได้สารพัดท่า ระฆังก็พาข้ากลิ้งคว้างได้สารพัดท่าเหมือนกันนี่นา” เด็กหนุ่มคิดพลางหน้าชา

ระฆังตกพื้น เด้งขึ้น ตกลง กลิ้งไปอีกหลายสิบจั้ง สวี่อิงเองก็ตกพื้น เด้งขึ้น ตกลง กลิ้งห่างออกไปหลายสิบจั้ง โจวอี๋หางกับเฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ก็อึ้ง จากนั้นก็ประจักษ์พร้อมกัน

“จัดการมัน ต้องใช้วิธีนี้!”

สวี่อิงยันสองมือ ลุกยืน จับจ้องทั้งคู่ด้วยแววระวังเต็มที่ โจวอี๋หางกับเซวี่ยหลิงฝู่กัดฟันยันกายขึ้น แต่ยังไม่กล้าเข้าปะทะ ต่อให้เป็นยอดขุนนางกับเทพประจำหลิงหลิง เวลานี้ต่างก็ “น้ำมันแห้งไส้เทียนขาด” แม้รู้กลวิธีรับมือสวี่อิง ทว่าหากขาดสหายข้างกาย วิ่งพรวดออกไป ก็ไม่พ้นถูกสวี่อิงเหวี่ยงระฆังฟาดเอา

สวี่อิงเองก็เพลี่ยงพล้ำทีหนึ่ง แผลไหล่แตกปริ รู้สึกไม่สู้ดีนัก จึงจ้องตาทั้งคู่ ถอยหลังอย่างเชื่องช้า

เขาถอยเข้าร้านยา

เด็กร้านยาห่อสมุนไพรเรียบร้อยแล้ว ใส่กระสอบปอใบใหญ่ ยืนกับเถ้าแก่ของร้านที่ชะเง้อมองอยู่หน้าประตู เมือเห็นสวี่อิงมาก็รีบถอยกลับเข้าด้านใน

สวี่อิงฉวยกระสอบพาดบ่า ค่อยๆ ถอยหลัง กลัวว่าหากหันตัวฉับพลัน ระฆังใหญ่จะกวาดทลายร้านยา เขาถอยจนพ้นร้าน แล้วค่อยหันกาย วิ่งมุ่งออกนอกเมือง

“แคร้ง แคร้ง แคร้ง” ระฆังใหญ่พ่นควันขาวทะลายทาง ลากตามหลังเขาไป เสียงดังพลุกพล่านราวกับมีคนเรียงรายเป็นแถวอยู่หลังบั้นท้าย คึกคักเคาะกลองตีกันอย่างรื่นเริงบันเทิงใจ

โจวอี๋หางกับเซวี่ยหลิงฝู่ต่างปราบอาการบาดเจ็บ มิได้ไล่ตาม ปล่อยให้สวี่อิงถอยไป

“เดินเลียบน้ำอยู่เรื่อย จะไม่เปียกฝ่าเท้าได้อย่างไร?”

โจวอี๋หางเร่ง “ขุมเร้นลับหนี่หวาน” ให้ฟื้นเร่งความเป็นตาย ซ่อมแซม

บาดแผล พลางยิ้มขื่น… “ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เปียกเท้า เกือบถูกเจ้าหนุ่มสวี่อิงลากลงน้ำให้จมตายเสียแล้ว”

สีหน้าของเฉิงหวงมืดดำ กายทองครึ่งซีกยัง “ปะทุเปรี๊ยะๆ” เป็นครั้งคราว เศษทองคำชิ้นเล็กเปล่งประกายร่วงลงพื้น พอแตะดินก็กลายเป็นทองคำแท้

เจ้าเทพถู่ตี้ไม่รู้โผล่มาจากไหน คุกเข่าแทบเท้าเฉิงหวง จุดธูปคุกเข่ากระหนก พึมพำสวดภาวนาบูชาไม่ขาดปาก

ชี่ควันธูปที่คลุ้งกระจัดก็กลับค่อยๆ รวมตัว เศษทองคำที่เกลื่อนพื้นยังเด้งกระดอนดุจมีแขนขา วิ่งกลับไปติดกายเขาไม่หยุด

“สวี่อิงฉวยทีเผลอ ใช้ของวิเศษคุ้มกายทำร้ายพวกเรา เพียงแต่ถ้าตั้งหลักได้แล้ว การรับมือ ‘ระฆังยักษ์ร่องรอยพัง’ ลูกนั้น ไม่ใช่เรื่องยาก”

เฉิงหวงเอ่ยเรียบ… “เพียงแต่ว่า ท่านโจวเกรงว่าคงไม่อาจลงมือจับสวี่อิงด้วยตนเองได้ เพราะท่านโจวอีกไม่นานก็จะไปสู่หวงเฉวียนแล้ว”

คำพูดเพิ่งจบ ปากทางเมืองก็กระจายไอปีศาจทะมึน “เทพอสูร” ตนหนึ่งก้าวยาวเข้ามาในเมืองหวงเถียนผู

เฉิงหวงว่า… “ข้ามีเทพถู่ตี้ เดินลงดินได้ ไปยังเขาทะเลสาบต่างๆ เรียก

ระดมผู้คนได้ อีกทั้งคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวของสวี่อิง ท่านโจวบาดเจ็บหนัก…เกรงว่าต้านเทพอสูรในบัญชาข้าไม่ไหวกระมัง?”

โจวอี๋หางถอนใจยาว แค่นยิ้มต่ำ

“ท่านมีแรงหนุน ข้าก็จะไม่มีหรือ? ท่านเฉิงหวงยังมิรู้ ‘ศาสตร์นั่ว’ ของสกุลโจวหรือ ‘ไม้หญ้าล้วนเป็นทหาร’! แจ้งเรียกหลานเหลนทั้งหลายมาช่วย เป็นเรื่องไม่ยากสำหรับข้า”

อีกฟากหนึ่ง เจ้าพนักงานฝ่ายสีกง ซีชาง ซีหู่ ฯลฯ แห่งอำเภอหลิงหลิง ทยอยมาถึงเมืองหวงเถียนผู และยังมีเหล่าเทพประจำหมู่บ้าน ตำบล ตลอดจนเทพอสูรสายต่างๆ หลั่งไหลเข้ามา

เมื่อเห็นเฉิงหวงบาดเจ็บก็พากันตกตะลึง รีบคุกเข่าบูชาธูป ถามไถ่ความปลอดภัย

อีกด้านหนึ่ง เจ้าพนักงานฝ่ายสีกงซั่ว ซีชางซั่ว ซีหู่ซั่ว ซีปิงซั่ว ซีฝ่าซั่ว ซีซื่อซั่ว พัศดีเรือนจำและขุนนางจากกรมกองต่างๆ รวมแล้วหลายสิบคน แม้จะน้อยกว่าเทพ อสูรที่มาถึง แต่ล้วนเป็น “นั่วซือ” ที่สกุลโจวชุบเลี้ยง ฝีมือเหนือ “เทพพื้นบ้าน” ทั่วไปหลายขุม ทั้งสองฝ่ายตั้งกระบวนเผชิญหน้า ฆ่าฟันคลุ้งคลั่ง หลังจาก

“จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ผู้ทรงธรรมแห่งเส้นทางเต๋า” เสด็จ สวรรคต เรื่อง “อำนาจเทพ” กับ “อำนาจขุนนาง” หมางใจกัน ก็เป็นที่ประจักษ์ ในหยงโจวยิ่งหนัก

แว่นแคว้นอื่นยังรักษาหน้าชื่นไว้ได้บ้าง แต่ในหยงโจว โดยเฉพาะหลิงหลิง ฟ้าดินกว้างนัก จักรพรรดิไกลเกินไขว่คว้า อำนาจหลวงลงมาถึงอำเภอยังยาก อย่าพูดถึงเทวอำนาจเลย

ที่นี่ สกุลโจวก็คือ “เจ้าถิ่น” แบ่งแยกครองแดน เข้าปะทะกับเทวอำนาจแห่งยมโลกแต่เก่าก่อน อยู่ร่วมกันดุจน้ำมันกับไฟ

โจวอี๋หางกู้รูปลักษณ์ผู้เฒ่าหน้าตาสง่างามกลับมา ฝืนเดินออกหน้ากระบวน ยิ้มว่า “ท่านเฉิงหวง เรื่องนี้เดิมทีเป็นความเข้าใจคลาดเคลื่อน จริงหรือไม่?”

เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ได้รับชี่ควันธูปจากหมู่บ้าน ตำบลต่างๆ ช่วยประคองอาการ ก้าวออกจากหมู่เทพ เอ่ยเสียงหนัก

“เรื่องนี้ เดิมก็เป็นความเข้าใจคลาดเคลื่อน”

โจวอี๋หางยิ้ม… “ในเมื่อเป็นเพียงความคลาดเคลื่อน ผู้ต้องคดีสวี่อิง กำลังแตกตื่นหนี หามิใช่กาละเทศะจะถกเถียงให้มาก หากปล่อยให้มัน

หนีพ้นหลิงหลิง มิใช่ขำขันให้ผู้คนประณามหรือ?”

เฉิงหวงเซวี่ยหลิงฝู่ทำหน้าเจียมใจ

“ท่านโจวว่าถูก ผู้ต้องคดีสวี่อิงอันตรายเหลือคณา ล่วงละเมิดบทบัญญัติแห่งสวรรค์ ต้องรีบจับกุมตามกฎหมาย อย่าชักช้า ความหมางใจระหว่างเราสองฝ่าย พักไว้ก่อน วันหน้าแล้วค่อยว่ากัน”

โจวอี๋หางเอ่ยขรึม… “ข้าก็เห็นพ้องเช่นนั้น”

ทั้งสองฝ่ายแยกคำสั่ง ให้ขุนนางฝ่ายกรมกอง และเหล่าเทพภูเขาสายน้ำแห่งหมู่บ้านตำบล ออกติดตามปิดล้อมจับสวี่อิง ส่วนตัวสองผู้ยิ่งใหญ่คงอยู่หลังแนว ตั้งหลักเยียวยาบาดแผล

เฉิงหวงสั่งเทพถู่ตี้ตนหนึ่งให้บูชาธูป พลางกำชับ… “เรื่องของสวี่อิง หาใช่เรื่องเล็ก จงไปเชิญ ‘เทพมังกรแห่งวัดเหวินเมี่ยวเมืองหนิงหยวน’ มาช่วยทัพ”

โจวอี๋หางเองก็สั่งการเงียบๆ ให้ไปเชิญนายอำเภอโจวหยาง ครั้นโจวหยางมาถึงเมืองหวงเถียนผู เห็นโจวอี๋หางบาดเจ็บเต็มสรรพางค์ ก็ตกใจล้น

“หยางเอ๋อร์ สวี่อิงกำลังหนี ให้เจ้าหน้าที่ชั้นพลังด้อยลงไปพักเสีย

พวกนั้นมิใช่คู่มือของเจ้าเหตุ จงนำมือดีบางส่วนไปรวบตัวด้วยตนเอง เฒ่าจะคุมทัพให้อยู่ข้างหลัง คอยระวังเซวี่ยหลิงฝู่”

โจวอี๋หางกำชับ “อีกอย่าง นำเรื่องสวี่อิงขึ้นกราบบังคมซื่อสือ ขอให้เขาเรียกระดมยอดฝีมือสกุลโจวล้อมจับสวี่อิง”

นายอำเภอโจวหยางสะท้านใจ “ไอ้หนุ่มนั่นก็แค่คนบ้านนอกคนหนึ่ง จะต้องให้ซื่อสือสะเทือนถึงเพียงนั้นหรือ?”

ซื่อสือ ผู้ตรวจการมณฑลหย่งโจวแซ่โจวนามว่าเหิง เป็นผู้ตรวจการที่ราชสำนักส่งมาประจำการที่หย่งโจว

กุมอำนาจทางการทหาร ภายใต้บังคับบัญชามียอดฝีมือดุจเมฆา แม้โจวหยางจะเป็นคนของตระกูลโจวเช่นกัน แต่ไม่สามารถเข้าไปสู่ศูนย์กลางอำนาจของตระกูลได้

ผู้ที่ก้าวถึงศูนย์กลางอำนาจมีเพียงหยิบมือ ซื่อสือโจวเหิงคือหนึ่งในนั้น

โจวหยางฉงนใจ ไยต้องยกเรื่องของสวี่อิงขึ้นถวายซื่อสือ เท่ากับส่งความชอบไปให้โจวเหิง ไฉนไม่เก็บกินเอง?

โจวอี๋หางว่า… “ผู้ต้องคดีสวี่อิง บัดนี้ฝึก ‘วิญญาณอสูร’ จนขึ้นถึงชั้นราชาอสูรแล้ว แม้ในหมู่ปีศาจเอง ผู้ฝึกถึงระดับนี้ก็หาได้มากไม่ สกุล

โจวของเรา จะยอมให้ตกสู่มือยมโลกมิได้เด็ดขาด!”

โจวหยางนิ่งชั่วครู่ จึงกล้าถาม “ท่านพ่อ บรรพชนของเราฤทธานุภาพไพศาล เปิดเผยขุมเร้นลับอย่างถึงที่สุด เดี๋ยวนี้ใต้หล้าทั้งผีทั้งเทพ หาใครยืนเหนือท่านได้ยาก ไยท่านผู้เฒ่ายังสนใจ ‘วิชาอสูร’ ยิ่งนัก?”

โจวอี๋หางทอดตากร้าวเย็น… “หยางเอ๋อร์ วุฒิภาวะของเจ้ายังขาดอยู่ จึงยังแตะต้องความลับเหล่านี้มิได้ ทว่าครั้นเจ้าสงสัย ข้าก็จะบอกเรื่องลับที่ข้าพอรู้ให้ฟังบ้าง”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนว่า… “ยี่สิบปีก่อน ข้าตามผู้เฒ่าในตระกูล ไป ‘หลิงหนาน’ อำเภอเป่ยหลิว ภูเขาตูเจียว ที่นั่นนั่วซือของเราเจอ ‘ถ้ำสวรรค์โบราณ’ แห่งหนึ่ง ผู้เฒ่าพลิกจดหมายเหตุหลวง คาดว่าเป็นสถานที่บำเพ็ญของ ‘นักกลั่นชี่โบราณชื่อสตรีชรา ถัวอวี่’ และเป็น ‘ถ้ำสวรรค์’ ที่คงสภาพสมบูรณ์หายากในแผนดินนี้ ครั้งนั้นมีผู้เฒ่าสามท่านคุมการทัพ บุตรหลานสายหลักของตระกูลสองร้อย นั่วซืออีกนับพัน เคลื่อนขบวนมหึมาเข้าไปสำรวจ เราพบเรื่องแปลกประหลาด”

แววตาเขาปรากฏความหวาดพรั่น ต้องสงบใจอยู่นานจึงคุมอารมณ์ได้

“ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์นั่วหรือเวทผีเทพ ล้วนมิอาจไขความสิ่งที่เกิดขึ้นได้! เรื่องวิปลาสเหล่านั้น อธิบายได้ด้วยเพียง ‘วิชาของเซียน’ เท่านั้น! พวกเราเหล่านั่วซือ รวมถึงผู้เฒ่าทั้งสาม…ล้วนมองไม่ออก! มองไม่ออก เจ้ารู้หรือไม่?”

ความหวาดพรั่นในแววตาแปรเป็นความสิ้นหวัง

ครานั้น สกุลโจวเจาะลึก “ถ้ำสวรรค์ภูเขาตูเจียว” สูญเสียสาหัส นั่วซือนับพันสิ้นชีวา ลูกหลานตระกูลหลักล้มครึ่ง และผู้เฒ่าหนึ่งในสามก็อันตรธานไป

ท้ายที่สุด หลังแลกด้วยโลหิตและชีวิตนับไม่ถ้วน พวกเขานำสิ่งของบางอย่างออกมาจากถ้ำสวรรค์นั้น ในบรรดานั้นมี “แผ่นหยกจารอักษร” ที่ ‘ถัวอวี่’ ทิ้งไว้

แผ่นหยกยาวหนึ่งฉือสองชุ่น เขียวดุจไผ่อ่อน ลายอักษรบนแผ่นเป็นทอง ไม่มีผู้ใดอ่านออก นอกจากแผ่นหยก ยังมี “ตำราคัดมือ” ม้วนหนึ่ง คาดว่าเป็นบันทึกลายมือของ ‘ถัวอวี่’ ขณะพยายามถอดความแผ่นหยก

ตำรานั้นคือ “วิชาฝึกตน” ทว่าถ้อยคำ “วกวนม้วนคด ลิ้นพันกันฟังยาก” คำสุดท้ายอ่านว่า “หยา” คลุมเครือเข้าใจยาก

“เรายังเห็นภาพฝาผนัง ‘ข้ามเคราะห์เหินสวรรค์’ ในถ้ำสวรรค์นั้นด้วย จึงมีผู้เฒ่าคาดว่า ‘ถัวอวี่’ เคยเห็นผู้คนเหินสวรรค์เป็นเซียน วิชาที่ที่นางถอดความไว้ นั่นแหละ ‘วิชาแห่งเซียน’!”

ถึงตรงนี้เขาตั้งสติ แล้วว่า

“นับแต่นั้น ข้าก็มิได้เห็นตำราม้วนนั้นอีก ทว่า ข้ายังจำสีหน้าของผู้อาวุโสทั้งหลายเมื่อเปิดอ่านได้ดี ใบหน้าพิลึกพิกล ดั่งลิ้มกากข้าวบูดค้างถังสามวัน! พวกเขากล่าวว่า”

เขาหยุด แล้วค่อยว่า “พวกเขากล่าวว่า บทแรกของ ‘วิชาเซียน’ ที่ตัวอวี่ถอดความ เริ่มต้นเหมือน ‘ศาสตร์อสูร’ ทุกประการ”

นายอำเภอโจวหยางตาค้าง คลื่นปั่นป่วนซัดใจ

ตามไหล่เขาหลิงหลิงมีอสูรชุกชุม แม้มิถึงกับเกลื่อนกลาด แต่จะเผชิญหน้าเข้าโดยบังเอิญสักหนึ่งสองตนก็ใช่ว่าจะไม่มี

อสูรเหล่านั้นบ้างก่อเภทภัยแก่ชาวบ้าน บ้างซ่อนเร้นในหุบห้วย ป่าลึก บ้างห้าวหาญยึดเขาเป็นอาณาเขต แต่ส่วนมากเมื่อฝึกสำเร็จถึงชั้นราชาอสูร ก็มักถูกรวบรวมลงบัญชียมโลก ได้รับแต่งตั้งเป็นเทพภูผาเทพสายน้ำ คอยดูแลขุนเขาห้วยหนองให้ยมโลก

โจวหยางมิได้เห็นค่าวิชาอสูร เคล็ดอสูรมีเพี้ยนพิสดารนานา ทว่าล้วนเป็นเคล็ดใน “ช่วงเก็บชี่” จนเมื่อบ่มเพาะถึงเต็มขั้นแล้วก็สุดทาง ก็ไปต่อมิได้

อสูรสู้ “นั่วซือ” มิได้ นั่วซือเมื่อเปิดขุมเร้นลับแล้ว อาศัยพลังขุมเร้นกลั่น “นิมิตซ่อนร้น” ยศศักดิ์เพิ่มพูน สูงล้ำลิ่วทะลุฟ้าฝีมือเหนือโลกีย์!

บรรพชนตระกูลโจวของพวกเขา ยิ่งยืนอยู่สูงสุดบนกระดานโลก แม้แต่จักรพรรดิปัจจุบันยังจำต้องยำเกรงสามส่วน!

แต่พวกอสูร กระทั่งยังด้อยกว่าพวกเทพที่ขึ้นนั่งจากชี่ควันธูปเสียอีก!

เทพขึ้นโดยชี่ควันธูป เพียงมีตำแหน่งเทพสถิตอยู่ ชี่ควันธูปก็หลั่งหลอมมิรู้หมด เวทนาพลเพิ่มพูน ก็ฝึกยืนยงเข้มแข็งได้!

มีแต่อสูรสุดแต่ช่วงเก็บชี่ บทอวสานมากก็แค่ราชาอสูร ได้ตำแหน่ง “อสูรเทพ” คุมพื้นที่แค่เขาลูกเดียว

ส่วนเคล็ดบำเพ็ญอสูรหาคุณค่าพิเศษได้ยาก มีคนน้อยนักสนใจ

ทว่าเวลานี้ โจวอี๋หางกลับกล่าวว่า “วิชาเซียนบทแรกเริ่ม เหมือนศาสตร์อสูร” เรื่องนี้จะไม่ให้โจวหยางตะลึงได้อย่างไร!

“ตำราที่ผู้กลั่นชี่ถัวอวี่ทิ้งไว้ แม้จะเป็น ‘วิชาเซียน’ ที่ถูกถอดความแล้ว ก็ยังมืดทึบทวนลิ้น ต้องถอดความต่อ”

โจวอี๋หางหลับตาพักเอาแรง “แม้เพียงถอดความตำรานี้ ก็เผาผลาญชีวิตบุตรหลานผู้มีพรสวรรค์ของตระกูลไปหลายคน บางผู้บางนามเจิดจ้าก็ยังต้องคร่ำครวญจนผมขาว กระดาษเดียวก็ยากเกินกล่าว”

เขาถอนยาว หยาดน้ำตาซึมขอบตา

โจวหยางตาวาว “เหตุฉะนั้น สวี่อิงผู้ถอดความศาสตร์อสูร จึงล้ำค่าเช่นนี้”

“กระนั้น หากตระกูลโจวเราไม่ได้ ก็จำต้องทำลาย อย่าปล่อยให้บ้านอื่นกอบโกย!”

สีหน้าของโจวอี๋หางกร้านเย็นโหดเหี้ยม โบกมือ “ไปเถิด หยางเอ๋อร์ จำไว้ ต้องแจ้งซื่อสือให้ถึงพร้อม”

นายอำเภอโจวหยางรับคำ ก้มคำนับแล้วผละไป

ในถ้ำบนเขาเสี่ยวซานแห่งหลิงหลิง สวี่อิงยืนในโพรงมองออกไป เห็นฟ้าครึ้มมืดครึ้ม ฝนคะนองสายฟ้าฟาด สายน้ำฟาดซัดดุจเทกระหน่ำ ลมจัดสาดฝนจนเป็นริ้ว

ตะวันลับฟ้ามืดโรยแล้ว พายุฝนฉับพลันครานี้ ตัดกำลังผู้ไล่ล่าจนขาดตอน สวี่อิงดึงสายตากลับ ในถ้ำมีหม้อน้ำใบใหญ่ตั้งบนกองไฟ ต้มยาเดือดพร่ำอยู่

งูอสูรหยวนชีขดกายอยู่ริมไฟ ผิงไฟสั่นอ่อย คอยให้หญ้าหรือสมุนไพรในหม้อยาได้ที่

มุมถ้ำมีหมีดำตัวหนึ่งซุกหัวอยู่ มองสวี่อิงพลางสั่นงัน นี่คือถ้ำของมัน บัดนี้กลับถูกสวี่อิงกับหยวนชีมายึดครองเสียแล้ว

“หมีเฉียนหลี่ไม่ต้องกลัวเราหลบฝนแล้วจะไป” สวี่อิงปลอบอย่างสุภาพอ่อนโยน

หมีดำอ้าปากออกเสียงมนุษย์ “สวี่ผู้ใจบุญ ท่านมิได้ลวงข้าหรือ? คราวก่อนท่านยึดคัมภีร์ของข้าไป บอกว่าอ่านเสร็จจะคืน บัดนี้ยังไม่คืนเลย!”

(จบบท)

หมายเหตุ: เทพถู่ตี้ (เทพผืนดิน)