บทที่ 26

บทที่ 26

ครู่ต่อมากัวเสวี่ยก็เงยหน้าขึ้นมองชิวอันในแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ครั้งหน้าท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้อีก ของเหล่านี้ไม่สำคัญ ข้าไม่อยากให้ท่านเป็นอะไรไป”

“วางใจเถิด ข้ารู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ จะไม่เป็นอะไรแน่นอน เจ้าควรรีบเก็บยาเม็ดนี้เสีย หรือว่าจะกินมันตอนนี้เลยก็ได้”

เมื่อมีบัตรทดลองนักบุญยุทธ์อยู่ในมือ ชิวอันไหนเลยจะสนใจองค์ชายใหญ่กัวจิ่งเหวิน อีกอย่างยังมีเย่จิ้งอยู่ข้างกายหากเย่จิ้งสู้ไม่ได้ เขาก็ไม่สนใจที่จะทำให้เรื่องใหญ่โตขึ้น

กัวเสวี่ยมองไปที่ยาคงโฉมจากนั้นก็ส่ายหน้า

“กลับไปที่จวนอ๋องแล้วค่อยว่ากัน”

กัวเสวี่ยไม่รู้ว่าหากกินยาคงโฉมนี้เข้าไปแล้วจะมีผลอย่างไรบ้าง จึงรู้สึกว่ากลับไปที่จวนอ๋องแล้วค่อยใช้น่าจะดีกว่าพูดจบก็เก็บกล่องใส่เข้าไปในอกเสื้อ

ทันทีที่กัวเสวี่ยนํายาคงโฉมใส่เข้าไปในอกเสื้อ เสียงของระบบก็ดังขึ้นในสมองของชิวอันทันที

“ติ๊ง ท่านมอบยาคงโฉมหนึ่งเม็ดให้แก่กัวเสวี่ย ตามกฎของระบบจะคืนให้ร้อยเท่า ยาคงโฉมหนึ่งร้อยเม็ดถูกใส่ไว้ในแหวนมิติแล้ว โปรดตรวจสอบ”

“ติ๊ง ทำภารกิจของระบบสำเร็จ รางวัลคือบัตรทดลองนักบุญยุทธ์ (จำกัดเวลาครึ่งชั่วยาม) ถูกใส่ไว้ในแหวนมิติแล้วโปรดตรวจสอบ”

ชิวอันมองยาคงรูปโฉมในแหวนมิติแล้วก็มองไปยังองค์หญิงใหญ่ซีเหยาในห้องส่วนตัวหมายเลขสามอย่างครุ่นคิด

และในขณะที่ชิวอันกำลังมองไปที่องค์หญิงใหญ่ซีเหยา องค์หญิงใหญ่ซีเหยาก็ดูเหมือนจะรับรู้ถึงสายตาของชิวอันเช่นกัน นางจึงหันไปมองยังห้องส่วนตัวหมายเลขสิบห้า

ขณะที่สายตาของชิวอันและองค์หญิงใหญ่ซีเหยาทั้งสองกำลังจะประสานกัน กัวเสวี่ยก็เรียกชิวอันขึ้นมาก่อน

หลังจากที่รู้สึกว่าสายตาที่จ้องมองจากห้องส่วนตัวหมายเลขสิบห้าหายไป องค์หญิงใหญ่ซีเหยาก็คิดว่าเมื่อครู่คงจะคิดไปเอง จึงไม่ใส่ใจแล้วก็มองดูการประมูลข้างล่างต่อไป

“ความหมายที่ท่านบอกเมื่อครู่ ว่าต่อให้ท่านจะไม่แย่งชิงยาคงโฉมกับองค์ชายใหญ่ เขาก็จะไม่ปล่อยท่านไปอยู่ดี หรือว่าท่านเคยไปล่วงเกินเขามาก่อนหรือ?”

หลังจากที่เก็บยาคงรูปโฉมใส่เข้าไปในอกเสื้อแล้ว กัวเสวี่ยจึงนึกขึ้นมาว่าเมื่อครู่คำพูดของชิวอันยังพูดไม่ทันจบ