บทที่ 13 - ผักกาดหอมหลายใบพันธุ์ไม้พุ่มอันทรงพลัง

คุณสมบัติต้านทานดินเลว, งอกใหม่, โตเร็ว, ไม้พุ่ม, ชอบร่ม ครั้งนี้เขาสามารถหลอมรวมคุณสมบัติได้ถึงห้าอย่าง ทำให้ระดับของเมล็ดพันธุ์เพิ่มขึ้นเป็นระดับหนึ่งชั้นเลิศ

ระยะเวลาการสุกของผักกาดหอมหลายใบพันธุ์ไม้พุ่มคือสิบห้าวัน และมันมีอายุการเจริญเติบโตหนึ่งปี ส่วนคุณสมบัติเฉพาะต่างๆ ต้องรอให้มันสุกก่อนถึงจะรู้ได้

ฟางหยวนนำเมล็ดพันธุ์ใส่เข้าไปในเตาคัดลอก คัดลอกออกมาหนึ่งแสนเมล็ด จากนั้นก็นำไปปลูกในเตาเพาะปลูก

ด้วยระยะเวลาการเจริญเติบโตที่เร็วขึ้นสิบเท่า วงจรสิบห้าวันจะถูกย่นให้เหลือเพียงวันครึ่ง ใบผักก็จะสุกพร้อมให้เก็บได้แล้ว

วันแรก เมล็ดผักกาดหอมในเตาเพาะปลูกก็งอกออกมา และสูงขึ้นประมาณห้าสิบเซนติเมตร ครั้งนี้ฟางหยวนจำลองสภาพแวดล้อมทั้งในร่มและระเบียง ทำให้สามารถมองเห็นพืชในกระถางมีลำต้นเหมือนกับต้นหม่อน

วันที่สอง ลำต้นเจริญเติบโตอย่างแข็งแรงจนสูงถึงแปดสิบเซนติเมตร ใบไม้ก็งอกออกมาจากกิ่งก้านที่แตกแขนง ไม่ใช่ใบหม่อน แต่เป็นใบผักกาดหอมสีเขียวอ่อนที่ห้อยอยู่เต็มกิ่งราวกับใบหม่อน

ฟางหยวนเด็ดออกมาสิบกว่าใบ ลองลูบดูก็พบว่าเนื้อสัมผัสเต็มเปี่ยม ลองกินดิบไปหนึ่งใบก็รู้สึกว่าหอมหวานอร่อยมาก

และใบที่เด็ดไปนั้น สองชั่วโมงต่อมาก็งอกขึ้นมาใหม่ แน่นอนว่าสองชั่วโมงในเตาเพาะปลูกก็คือยี่สิบชั่วโมงข้างนอก หรือประมาณหนึ่งวันนั่นเอง

เมล็ดพันธุ์ระดับหนึ่งชั้นเลิศ อร่อยกว่าผักกาดหอมทั่วไปไม่รู้กี่เท่าจริงๆ

“ท่านประธานฟาง วิจัยผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมาแล้วเหรอคะ” หลี่เสวี่ยที่เปิดประตูเข้ามา พอดีกับที่เห็นฉากที่ฟางหยวนกำลังกินผักดิบอยู่พอดี

“ฮ่าๆ หลี่เสวี่ย เธอก็มาลองชิมดูสิว่ารสชาติเป็นยังไง” ฟางหยวนหลีกทางให้ แล้วก็นำผักกาดหอมในเตาเพาะปลูกออกมา

“เอ๊ะ ฟางหยวน หรือว่านี่… นี่คือผักกาดหอมเหรอคะ?” ไม้พุ่มสูงแปดสิบเซนติเมตร มีใบดกหนาแน่น ใบไม้สีเขียวอ่อนประดับอยู่บนนั้น มองแล้วสบายตามาก

“อืม นี่เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ที่บริษัทเราวิจัยขึ้นมา ชื่อว่าผักกาดหอมหลายใบพันธุ์ไม้พุ่ม” ฟางหยวนพยักหน้ายิ้ม

“ว้าว หวาน… หวานสดชื่นมากเลยค่ะ เต็มปากไปด้วยกลิ่นหอมของผัก ถ้าเอาไปทำสลัดผัก คงจะอร่อยมากแน่ๆ เลยค่ะ” หลี่เสวี่ยที่เพิ่งจะเด็ดกินไปคำหนึ่ง อดอุทานออกมาไม่ได้

“ใช่แล้ว เธอดูสิ ใบที่เด็ดไปเดี๋ยวก็จะงอกขึ้นมาใหม่ ปลูกหนึ่งต้นวันหนึ่งสามารถเก็บใบได้ประมาณเก้าใบ ก็ประมาณหนึ่งกิโลกรัม หลี่เสวี่ย เธอว่าเราควรจะตั้งราคาเท่าไหร่ดี?” ฟางหยวนถาม

“สุดยอดไปเลยค่ะ” ดวงตาของหลี่เสวี่ยเต็มไปด้วยประกายดาว พืชที่อยู่ตรงหน้าทำให้เธออยากจะย้ายกลับไปปลูกที่บ้านเสียเดี๋ยวนี้เลย

ไม่เพียงแต่ปลูกง่ายเท่านั้น แต่ยังอร่อยอีกด้วย แค่เด็ดกินทุกวันก็พอแล้ว

ถึงแม้พืชไม้พุ่มสูงแปดสิบเซนติเมตรจะกินที่ไปบ้าง แต่สำหรับพวกเขาที่เคยทำงานด้านจัดสวนทั้งในร่มและกลางแจ้งมาตลอดแล้ว กลับรู้สึกว่ามันไม่ได้เกะกะอะไรเลย

“ถ้ามันให้ผลผลิตวันละหนึ่งกิโลกรัมจริงๆ และสามารถให้ผลผลิตได้ต่อเนื่องหนึ่งปี ถ้าราคาเท่ากับผักออร์แกนิก พูดตามตรงแล้วต้นละห้าร้อยหยวนก็ไม่แพงเลยค่ะ” หลี่เสวี่ยกล่าว

“ห้าร้อยหยวนสำหรับครอบครัวหนึ่งก็อาจจะแพงไปหน่อย และผลิตภัณฑ์ที่เราวิจัยขึ้นมาก็เพื่อนำชีวิตที่ดีมาสู่ประชาชนในประเทศของเรา ดังนั้น ตั้งราคาไว้ที่หนึ่งร้อยหยวนก็แล้วกัน แพงกว่ามะเขือเทศหนึ่งเท่าก็พอแล้ว และถ้าตอนนี้ตั้งราคาสูงเกินไป ในอนาคตพอมีผักผลไม้พันธุ์ดีออกมาก็จะควบคุมราคาได้ยาก” ฟางหยวนกล่าว

ผักกาดหอมหลายใบพันธุ์ไม้พุ่มเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับหนึ่งชั้นเลิศ รสชาติของมันอร่อยกว่ามะเขือเทศมาก และคุณค่าทางโภชนาการก็สูงมากเช่นกัน พูดตามตรงแล้ว หนึ่งร้อยหยวนก็ไม่ได้แพงเลยจริงๆ

“งั้นก็หนึ่งร้อยหยวนค่ะ ตอนนี้จะลงขายในร้านค้าทีมอลล์เลยไหมคะ” หลี่เสวี่ยถาม

หลี่เสวี่ยคนปัจจุบันนั้น เมื่อครึ่งเดือนก่อนก็ได้ย้ายกลับมาจากเมือง H เพื่อมาทำหน้าที่เป็นเลขาของฟางหยวน ไม่ว่าพ่อแม่จะห้ามปรามอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์

“อย่าเพิ่งรีบ เราต้องโพสต์รูปสองสามรูปในบัญชีทางการบนเวยป๋อก่อน แล้วก็ให้ตัวอย่างกับเพื่อนสนิทของเธอไปช่วยโปรโมทในโต้วอวี๋ด้วย และเราก็ต้องการเวลาเตรียมสต็อกสินค้าด้วยนะ” ฟางหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมล็ดพันธุ์ที่ปลูกลงไปกว่าจะงอกเป็นต้นสูงยี่สิบเซนติเมตรก็ต้องใช้เวลาประมาณสามสี่วัน เหมือนกับการขายโทรศัพท์มือถือ ที่จะมีการปล่อยข้อมูลเครื่องใหม่ออกมาก่อน แล้วก็ให้พวกนักรีวิวมือถือช่วยกันโปรโมต

“นั่นสินะคะ แค่ผลิตภัณฑ์สองอย่างนี้ ฉันรู้สึกว่าปีนี้ก็จะสามารถสร้างกำไรจากการขายให้บริษัทเราได้เป็นร้อยล้านแล้ว” หลี่เสวี่ยอุทานด้วยความทึ่ง

นี่เป็นเพียงบริษัทที่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ก็สามารถทำกำไรได้มหาศาลแล้ว อนาคตจะทรงพลังขนาดไหน หลี่เสวี่ยไม่อาจจินตนาการได้

หากขยายไปทั่วโลก ให้คนทั้งโลกได้ใช้เมล็ดพันธุ์ของซิงคงเพาะพันธุ์ นั่นก็จะเป็นบริษัทระดับโลกเลยทีเดียว

โลกมีประชากรเจ็ดพันล้านคน แค่พืชสองชนิดก็สามารถขายได้มากกว่าหนึ่งพันล้านชุด ไม่สิ แค่ในจีนที่เป็นชาติที่รักการกินที่สุด ก็สามารถขายได้เป็นสิบกว่าล้านชุดแล้ว

ตั้งราคาไว้ที่หนึ่งร้อยหยวน ต่อให้กำไรในภายหลังจะเหลือแค่ครึ่งเดียว นั่นก็เป็นกำไรหลายหมื่นล้านแล้ว

แต่อาจจะส่งผลกระทบต่อผู้ปลูกรายใหญ่ พวกเขาถึงแม้จะไม่ต้องเผชิญกับการล้มละลาย แต่ผลิตภัณฑ์ที่ปลูกออกมาอาจจะต้องนำไปขายให้แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทน

หากมีวิสัยทัศน์ ส่วนใหญ่ก็จะเปลี่ยนมาปลูกพืชของซิงคงเพาะพันธุ์ แล้วก็ทำกำไรให้ได้สูงสุดในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เพราะผักกาดหอมหลายใบพันธุ์ไม้พุ่ม ไม่ได้จำกัดการปลูกไว้แค่ในบ้าน ต่อให้ปลูกกลางแจ้งก็สามารถเจริญเติบโตได้

[จบตอน]