บทที่ 120 ความสัมพันธ์ที่แปรเปลี่ยน

วันรุ่งขึ้น

หนิงเส่าหงมาเยี่ยม

เมื่อหนิงฟาเล่าเรื่องราวจบสิ้น หนิงเส่าหงก็กล่าวขึ้นว่า

"เรื่องนี้ข้ารับรู้แล้ว ผู้อาวุโสที่สามได้เรียกประชุมผู้อาวุโสเมื่อคืน เพื่อหารือเรื่องนี้โดยเฉพาะ และได้รับการอนุมัติเป็นทางการแล้ว"

"เจ้าจงรับตำแหน่งต่อไปโดยไม่ต้องเกรงใจผู้อาวุโสที่สอง หนิงฟา เจ้าเป็นคนพิเศษ อย่าได้ใส่ใจเรื่องการแย่งชิงอำนาจภายในตระกูลให้มาก"

หนิงฟาพยักหน้ารับคำ

หนิงเส่าหงพลางหมุนดวงตางาม เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"ข้าได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ พี่สาวเหว่ยซื่อฉินพาไข่มุกสว่างแห่งตระกูลเมิงมาขอให้เจ้าช่วยปรุงยา?"

หนิงฟาพยักหน้าอีกครั้ง

"ถูกแล้ว เนื่องจากยาหยูหลงจะมีฤทธิ์แรงที่สุดในหนึ่งยามหลังจากปรุงเสร็จ คุณหนูเมิงต้องการใช้ยานี้ทะลุผ่านคอขวด

สู่ขั้นบริบูรณ์ของการฝึกฉีชั้นเก้าในเร็ววัน"

"พี่สาวเหว่ยซื่อฉินได้ตกลงกับผู้อาวุโสที่สามเป็นที่เรียบร้อย นางรับผิดชอบจัดหาวัสดุวิญญาณทั้งหมด

ส่วนคุณหนูเมิงก็มอบเครื่องรางจัดรายหนึ่งชุดเป็นค่าตอบแทนข้า"

หนิงเส่าหงยิ้มอย่างมีเลศนัย

"พี่สาวเหว่ยซื่อฉินหรือ? ดูเหมือนความสัมพันธ์ของเจ้ากับนางจะดีนัก"

หนิงฟายิ้มเก้อ ๆ

น่าจะเป็นเพราะเขายังรักษาพรสวรรค์ด้านการปรุงยาหยูหลงไว้ได้ดี

เหว่ยซื่อฉินจึงให้ความสำคัญกับเขายิ่งขึ้น

นางมาหาเขาเพื่อสนทนาอยู่เสมอ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงแน่นแฟ้นโดยธรรมชาติ ถึงขั้นเรียกกันเป็นพี่น้อง

ด้วยความช่วยเหลือของเหว่ยซื่อฉิน ร้านค้าของหนิงฟาในตลาดเกาะจินชางจึงได้รับช่องทางจัดหาวัสดุวิญญาณจากหอทงเป่าอย่างมั่นคง

ธุรกิจรุ่งเรือง ทำให้เขามีหินวิญญาณสะสมจำนวนไม่น้อย

หนิงเส่าหงไม่กล่าวหยอกล้ออีก แต่แววตากลับวาบขึ้น

"ดูเหมือนบรรพบุรุษตระกูลเมิงคงหวังให้เมิงรั่วฉีสร้างฐาน เพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าตระกูลรุ่นต่อไป… เพียงไม่รู้ว่าตัวเขาจะมีชีวิตยืนยาวพอจะเห็นวันนั้นหรือไม่

ข้าได้ยินว่าอำนาจรอบข้างเริ่มเคลื่อนไหว คิดรวมตัวโจมตีตระกูลเมิงแล้ว"

หนิงฟาเงียบไปเมื่อนึกถึงใบหน้าเคร่งเครียดของเมิงรั่วฉีในวันนั้น

ในตอนนั้นเอง หนิงเส่าหงก็หยิบเสื้อคลุมสีเขียวเข้มที่แฝงกลิ่นวิญญาณชุดหนึ่งออกมา

นางยื่นให้พลางกล่าวเสียงนุ่ม

"หนิงฟา ข้าเย็บเสื้อคลุมชุดใหม่ ลองสวมดูว่าเหมาะหรือไม่"

สายตาของนางอบอุ่นราวสระน้ำในฤดูใบไม้ผลิ แม้สีหน้าของหนิงฟาจะนิ่งเฉย แต่ในใจก็รู้สึกไม่สบายราวถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทง

ตลอดสองปีที่ผ่านมา หนิงเส่าหงมาเยี่ยมเขาทุกเดือนหรือสองเดือน

บางครั้งนางทำอาหารมาให้ บางครั้งก็เย็บเสื้อคลุมมาให้

แรกเริ่ม หนิงฟารู้สึกซาบซึ้งไม่น้อย

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขากลับเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์กับ "ป้าเส่าหง" ผู้นี้เริ่มแปรเปลี่ยนไป

ช่วงนี้นางก็มาเยี่ยมบ่อยขึ้น

ท่าทีของนางชัดเจนขึ้นจนเขาไม่อาจทำตัวเฉยชาได้อีก

เขาไม่รู้จะรับมือกับนางอย่างไร

แม้ในใจจะถอนหายใจเงียบ ๆ แต่หนิงฟาก็ยังสวมเสื้อคลุมนั้น

เมื่อเห็นเขาสวมเสื้อคลุมจนแลดูสง่างามสูงส่ง หนิงเส่าหงยิ่งยิ้มหวาน ราวดอกไม้บานในฤดูใบไม้ร่วง

นางยิ้มอ่อนกล่าว

"เจ้ายังต้องเตรียมตัวเข้าร่วมการประลองสายตรงของตระกูล รีบกลับไปเถิด อย่าฝืน หากรู้ว่าตนสู้ไม่ได้ ก็ยอมแพ้แต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า"

หนิงฟาราวกับได้รับการปลดปล่อย รีบคารวะแล้วล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากหนิงฟาจากไป

รอยยิ้มที่มุมปากของหนิงเส่าหงค่อย ๆ เลือนหาย ใบหน้าไร้อารมณ์

ผ่านไปพักใหญ่ นางถอนหายใจยาว แล้วหยิบเครื่องมือบินรูปนกกระเรียนออกมา

ยังไม่ทันได้ไปไกล เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏเบื้องหน้า เป็นชายชราร่างสูงใหญ่ ผมขาวราวนกยาง ใบหน้ายังดูหนุ่มแน่น

ผู้นั้นคือ หนิงเว่ยตง ผู้อาวุโสที่สองของตระกูล พี่ชายแท้ ๆ ของหนิงเส่าหง

เขามองน้องสาวแล้วถอนใจ

"เจ้าควรหยุดพบหนิงฟาได้แล้ว ไม่รู้สึกหรือว่าตนควบคุมใจได้ยากขึ้นทุกวัน? หากยังเป็นเช่นนี้ ไท่หัววังชิงเจว๋ที่เจ้าฝึกจะคลุ้มคลั่ง เจ้าจะหมดสิ้นหนทางสร้างฐาน!"

หนิงเส่าหงมิได้โกรธ เพียงเอ่ยเสียงเรียบ

"เจ้าก็เคยพูดกับข้าเช่นนี้แล้วในอดีต ข้าจึงแยกจากจื่อหยวน แล้วผลเล่าเป็นเช่นไร?"

"เจ้าควรกังวลเรื่องหัวหย่งมากกว่า นางก็ฝึกคัมภีร์นี้เช่นกัน"

หนิงเว่ยตงกล่าวอย่างจนใจ

"หัวหย่งไม่เหมือนเจ้า นางฝึกม้วนหยางสูงสุด อีกทั้งอุปนิสัยเย็นชา ไร้ความรู้สึกต่อลูกชายตระกูลอื่น อีกทั้งยังมีวิธีเสริมเฉพาะ

จุดอ่อนของคัมภีร์จึงไม่อาจกระทบต่อนาง"

หนิงเส่าหงกล่าวเย้ยหยัน

"วิธีเสริมที่เจ้าพูดถึง ไม่ใช่เพียงการฝึกร่วมจอมปลอมหรือ? ให้นางดูดซับแรงปรารถนาจากผู้อื่น สร้างภาพลวงว่าไร้อารมณ์?"

"วิธีเช่นนี้อาจได้ผลรวดเร็วในช่วงต้น แต่ภายหลังย่อมเกิดการสะท้อนกลับรุนแรง… ข้าไม่ได้พบหัวหย่งมาสักพักแล้ว นางเผชิญผลสะท้อนแล้วกระมัง?"

เมื่อเห็นหนิงเว่ยตงเงียบงัน หนิงเส่าหงก็ยิ่งมั่นใจในคำพูดตนเอง

"ตอนนั้นข้าก็เตือนพวกเจ้าทั้งหมดแล้ว ทว่าพวกเจ้ากลับละโมบต่อพลังของคัมภีร์นี้ ยืนยันให้หัวหย่งฝึกมัน ตอนนี้ก็รับผลกรรมกันไปเถิด!"

"ส่วนเรื่องของข้า ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาออกหน้าจัดการ!"

เมื่อกล่าวจบ หนิงเส่าหงก็จากไปทันที เหลือเพียงหนิงเว่ยตงที่ถอนหายใจเงียบ ๆ

วันถัดมา

หนิงฟาเดินทางไปยังตลาดเกาะจินชาง

เขาห่างหายจากที่นี่มานานนัก

ตอนนี้ตลาดของตระกูลหนิงกลับคึกคักกว่าเดิม มีผู้ฝึกตนจากแซ่อื่นเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

ร้านค้าของเขาเองก็ครึกครื้นยิ่ง

เห็นร้านทำกำไรได้ดี หนิงฟาก็อดยิ้มไม่ได้

ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาได้ปรุงยาหลายชนิดให้เหว่ยซื่อฉิน รวมถึงยาพิเศษและยาชั้นหนึ่ง

เหว่ยซื่อฉินก็ตอบแทนเขาอย่างเหมาะสม จัดหาวัสดุวิญญาณที่เขาต้องการไม่ขาด

การที่เขาฝึกคัมภีร์ฟ้าร้องโบราณได้อย่างราบรื่น ก็เพราะนางช่วยเหลืออย่างแท้จริง

ด้วยอำนาจของนาง ร้านค้าของเขาได้รับช่องทางวัสดุอย่างมั่นคง แถมราคายังต่ำกว่าร้านทั่วไป

บางครั้งเขาก็นำยาชั้นดีมาขายในราคาย่อมเยา ยิ่งดึงดูดผู้คนให้แวะเวียนมาไม่ขาดสาย

คำนวณคร่าว ๆ กำไรในช่วงสองปีมานี้ สูงถึงกว่าสามพันหินวิญญาณ

นับว่าไม่ธรรมดา

ขณะเขากำลังจะเข้าไปพูดคุยกับลุงใหญ่และพี่ชายลูกลุง เสียงใสร่าเริงก็ดังขึ้น

"หนิงฟา!"

หนิงฟาหันไปเห็นหญิงสาวงดงามในกระโปรงสีเหลืองเดินตรงมา

ข้างกายนางมีชายหนุ่มร่างสูงเดินเคียง

ชายผู้นั้นคิ้วหนาตาโต ดูองอาจ แม้อายุไล่เลี่ยกันกับหนิงฟา แต่ฝึกถึงขั้นฉีชั้นเก้าแล้ว ลมปราณแข็งแกร่งนัก

หนิงฟารู้จักทั้งคู่

หญิงสาวผู้นั้นคือ หนิงวานหยุน ผู้เคยจะสมรสกับเขา ส่วนชายหนุ่มคือ หนิงนานชิง พี่ชายของนาง

เขาคืออัจฉริยะที่โด่งดังในตระกูล และยังเป็นหนึ่งในผู้ชื่นชอบหลิ่วชิงฮุ่ย

สองปีที่ผ่านมานี้ เขามักไปเยี่ยมหลิ่วชิงฮุ่ย และหนิงฟาก็พบเขาอยู่หลายครา

สิ่งที่หนิงฟาคาดไม่ถึงคือ อุปนิสัยของชายผู้นี้กลับตรงไปตรงมา เป็นกันเอง นับว่าเข้าตาหนิงฟายิ่งนัก

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงกลายเป็นสหายกันในที่สุด

(จบบท)