บทที่ 75 พลังเทพถูกค้นพบ

ตรวจสอบประจำวันล้มเหลวครั้งแรกก็กับหญิงผู้นี้

ตอนนั้นไม่ได้ถูกค้นพบ จึงทำให้เจียงห่าวไม่ได้กังวลมากเกินไป

ตอนนี้ลองอีกครั้งคงไม่ถูกค้นพบเช่นกัน

แต่ความกังวลก็ยากจะหลีกเลี่ยง

เขาเปิดใช้พลังเทพอย่างรวดเร็ว พยายามตรวจสอบหญิงสาวตรงหน้า

พลังเทพตอบสนองไม่รวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้แสดงเครื่องหมายคำถามโดยตรง

หลังจากผ่านไปสองสามลมหายใจ พลังเทพก็ตอบสนอง

หงอวี่เย่: ??????

แม้จะยังคงเป็นเครื่องหมายคำถามมากมาย แต่ก็ไม่ได้ไร้ผลลัพธ์

อย่างน้อยก็รู้ชื่อ

เช่นนี้ก็แสดงว่าสามารถตรวจสอบต่อไปได้

เพียงแต่ครั้งหน้าต้องรอให้ทะลวงเข้าสู่ขั้นวิญญาณแท้

ซึ่งไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าใด

ได้แต่เลี้ยงของดีๆ ต่อไป หรือหาวิธีไปทำงานที่เหมืองแร่

แต่ยิ่งเลี้ยงของดี ก็ยิ่งง่ายที่จะถูกดึงเข้าสู่ห้วงวังวน

สถานการณ์ที่ดีที่สุดคือเมื่อห้วงวังวนปะทุ มีมือที่สามารถหยุดห้วงวังวนได้

"เจ้ากำลังใช้พลังเทพหรือ?"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันของหงอวี่เย่ทำให้เจียงห่าวสะดุ้ง

ถึงขั้นทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ถูกค้นพบแล้วหรือ?

"เจ้าดูตื่นตระหนกอยู่นะ" หงอวี่เย่ลุกขึ้นยืน ยิ้มอย่างกำกวม

"ไม่มี" เจียงห่าวส่ายหน้าปกปิดความไม่สบายใจ

เขายากที่จะเข้าใจว่าตนถูกค้นพบได้อย่างไร

หงอวี่เย่มองเจียงห่าวที่ไม่สู้จะสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม แล้วจึงยิ้มกล่าว:

"ดูเหมือนเจ้าจะสงสัยนัก พลังเทพและวิชาอาคมล้วนต้องมีการเบิกใช้พลัง

เจ้าเบิกใช้พลังถึงสองครั้งต่อหน้าข้า เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือไร?"

เจียงห่าวก้มหน้าไม่พูดจา

ทั้งโชคดีและโชคร้าย โชคร้ายที่ไม่สามารถปิดบังอีกฝ่ายได้ โชคดีที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าเป็นพลังเทพตรวจสอบ

"ตำราที่ข้ามอบให้ เจ้ายังอ่านไม่จบหรือ?" หงอวี่เย่ถาม

"ข้าน้อยพยายามเข้าใจส่วนแรกอยู่ ส่วนหลังเพียงดูคร่าวๆ เท่านั้น" เจียงห่าวตอบตามจริง

"ข้านึกว่าคนที่ชอบซ่อนเร้นเช่นเจ้า จะอ่านอย่างละเอียดสักรอบเสียอีก" หงอวี่เย่ส่ายหน้า กล่าวอย่างช้าๆ ว่า:

"น่าแปลกที่วิธีการใช้พลังเทพของเจ้ายังหยาบกร้านนัก"

นางหมายความว่าอย่างไร... เจียงห่าวสงสัยในใจ พลังเทพก็สามารถซ่อนเร้นได้เหมือนพลังบำเพ็ญด้วยหรือ?

"เจ้าอยากไปขุดแร่หรือไม่?" หงอวี่เย่เปลี่ยนเรื่องสนทนาอย่างกะทันหัน

เจียงห่าวเกือบจะตอบรับทันที แต่ก็ข่มความคิดเอาไว้ได้ ส่ายหน้ากล่าว:

"ข้าน้อยอยากอยู่ที่นี่ดูแลดอกไม้ให้ผู้อาวุโส"

"ไม่มีคำพูดที่เป็นความจริงแม้แต่ประโยคเดียว" หงอวี่เย่เดินไปที่มุมห้อง ชักดาบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่พังเสียหายของเจียงห่าวออกมา พิจารณาดูแล้วจึงเดินเข้าไปในห้อง:

"ชงชามา"

ถอนหายใจเบาๆ เจียงห่าวหยิบหงซิวเซียงออกมา ชงเสร็จแล้วจึงรินใส่ถ้วยหนึ่งถ้วยวางบนโต๊ะ

เหลือบมองแวบหนึ่ง หงอวี่เย่ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ

นางไม่พูดจา เพียงดื่มชาต่อไป

เห็นดังนั้น เจียงห่าวก็โล่งอก

"กระต่ายของเจ้าเลี้ยงอย่างไรกัน?" หงอวี่เย่ถือถ้วยชาถามอย่างไม่ตั้งใจ

"ให้กินหินวิเศษ" เจียงห่าวตอบ

"แค่นั้นหรือ?" หงอวี่เย่จิบชาอีกครั้ง ยังคงท่าทีไม่ใส่ใจ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เจียงห่าวจึงเอ่ยเสียงเบา: "แขวนไว้แล้วให้กิน"

มองเจียงห่าวด้วยหางตาอย่างไม่ชัดเจน หงอวี่เย่เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยอย่างสนอกสนใจ: "เจ้ายังเลี้ยงอะไรได้อีก?"

"ไม่แน่ใจ" เจียงห่าวส่ายหน้า

เขาไม่สามารถแน่ใจได้จริงๆ

หากตรวจสอบแล้วรู้วิธีเลี้ยง เขาก็เลี้ยงได้ หากตรวจสอบไม่ได้ก็หมดปัญญา

"ไปหาอะไรน่าสนใจมาปลูกบ้างสิ" หงอวี่เย่เอ่ยขึ้นทันที

ข้าจะไปหาที่ไหนกัน? เจียงห่าวถอนใจ

เขาก็อยากปลูกของน่าสนใจและดี แต่หาไม่ได้

ดอกเทียนเซียงเต้ามีความล้ำค่าสูงเกินไป

"หากข้าชอบ ข้าก็จะเอาไป" หงอวี่เย่มองเจียงห่าวด้วยสีหน้าจริงจัง:

"เจ้ามีข้อคิดเห็นหรือไม่?"

เจียงห่าว: "......"

"ไม่ได้หรือ?" หงอวี่เย่วางถ้วยชาลง น้ำเสียงเย็นลง

กระแสพลังอันกว้างใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกัน

"เป็นไปตามคำของผู้อาวุโส" เจียงห่าวพยักหน้ารับคำ

เห็นเจียงห่าวเชื่อฟัง หงอวี่เย่จึงลุกขึ้นเดินออกไป:

"ข้าไม่ให้เจ้าช่วยฟรีๆ เมื่อถึงเวลา เจ้าอยากเรียนรู้อะไร ข้าก็จะให้สิ่งที่เหมาะสมกับเจ้า"

เกี่ยวกับคำสัญญาของอีกฝ่าย เจียงห่าวเชื่อถือได้

คัมภีร์ลับไร้นามและดาบสวรรค์เจ็ดท่า ล้วนเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้

สำหรับเขาแล้วสำคัญยิ่ง

ตัวเขาเองก็ไม่ถือว่าเสียเปรียบ

"อีกอย่าง" หงอวี่เย่มองไปที่ถ้วยชาบนโต๊ะที่เกือบหมดแล้ว กล่าวว่า:

"คราวหน้าจำไว้ว่าให้เตรียมชาที่ดีกว่านี้ ข้าจะมาดูดอกไม้ของข้าบ่อยๆ

เจ้ารู้ว่าการทำให้ข้าโกรธจะมีผลลัพธ์เช่นไร"

"ข้าน้อยจดจำไว้ในใจแล้ว" เจียงห่าวพยักหน้าอย่างนอบน้อม

หลังจากนั้น หงอวี่เย่หายไปจากที่เดิม จากไปจากลาน

"โอ๊ย เจ็บจัง ท่านกระต่ายเป็นอะไรไปนะ? อ๊ะ...หน้าข้า..." กระต่ายคลานลุกขึ้นมาจากพื้น ร่ำครวญ

แน่ใจแล้วว่ากระต่ายไม่ได้เป็นอะไร เจียงห่าวก็ไม่สนใจ

เขาคิดว่าที่อีกฝ่ายสลบไปคงเป็นฝีมือของหงอวี่เย่ ตอนที่นางมานางไม่ต้องการให้กระต่ายเห็น

"ปลูกของที่ดีกว่าหรือ?" เจียงห่าวถอนใจ

คงต้องรออีกสองสามวันไปดูสมบัติที่จัดแสดง

ตอนนี้เขาอยากเก็บฟองพลังสีม่วงสักลูก มีพลังเทพเพิ่มอีกหนึ่งอย่างจะช่วยยกระดับได้ไม่น้อย

พลังบำเพ็ญทำได้เพียงรอเวลาเคี่ยวกรำ

มีดอกเทียนเซียงเต้าอยู่ คงไม่ต้องรอนาน

แต่ก่อนกลับห้อง เขาเหลือบมองไปที่มุมห้อง พบว่าดาบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่เคยวางไว้หายไปแล้ว

ถูกหยิบไปอีกแล้วหรือ?

งามสตรีนัก เหตุใดจึงขโมย?

หลังจากหงอวี่เย่จากไป จิตใจของเจียงห่าวก็สงบลงอย่างสิ้นเชิง

ความแตกต่างของสภาพจิตใจที่ชัดเจนเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองต้องการการบ่มเพาะของกาลเวลา

นั่งอยู่ในห้องฝึกยุทธ์ เขาหยิบตำรานิรนามออกมา เริ่มอ่านอย่างตั้งใจ

ครั้งนี้เขาต้องการอ่านให้จบทั้งเล่ม ไม่จำเป็นต้องฝึกฝน ไม่เร่งรีบที่จะทำความเข้าใจ

ตามคำพูดของหงอวี่เย่ อ่านให้จบก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เวลาผ่านไปทั้งคืน เขาไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย มีแต่การอ่าน

จนกระทั่งรุ่งเช้าจึงอ่านจบ

ปิดตำราเบาๆ เจียงห่าวเริ่มครุ่นคิด

"ในเนื้อหาทั้งหมดไม่ได้กล่าวถึงพลังเทพอย่างชัดเจน แต่มีการกล่าวถึงวิชาอาคมพิเศษและการเบิกใช้พลังพิเศษ น่าจะหมายถึงพลังเทพนั่นเอง"

"คิดผิดไป ข้าคิดว่าการเบิกใช้พลังพิเศษเป็นอย่างอื่น"

หากเป็นเรื่องพลังเทพ เขาไม่ควรไม่สังเกต

และหากไม่มีหญิงผู้นั้นเตือน เขาก็คงไม่สังเกตถึงการเบิกใช้พลังพิเศษ

นั่นคือ พลังเทพก็จะเบิกใช้พลังบางอย่าง แต่ละพลังเทพเบิกใช้พลังแตกต่างกันมาก

มีทั้งพลังจิต พละกำลัง พลังบำเพ็ญ พลังเลือด ทุกส่วนของร่างกายล้วนเป็นจุดเบิกใช้พลังได้ แม้แต่สิ่งภายนอกก็สามารถเป็นจุดเบิกใช้พลังได้

ยิ่งไปกว่านั้น บางอย่างต้องเบิกใช้พลังแบบผสมผสาน

เพียงแค่เข้าใจว่าตนเองเบิกใช้พลังอะไร ก็สามารถพยายามซ่อนเร้นได้

ผสานเข้ากับการหายใจของร่างกาย การแผ่ขยายของพลังจิต

สามารถลดร่องรอยลงได้อย่างมาก

หากการเบิกใช้พลังอยู่แล้วเล็กน้อย ก็สามารถเบิกใช้พลังในช่วงหายใจได้

ทำให้ผู้อื่นไม่อาจตามรอย

"ผู้เขียนตำราเล่มนี้ คงเป็นอัจฉริยะแห่งยุคแน่นอน"

ถือตำราไว้ เจียงห่าวอดที่จะรู้สึกทึ่งไม่ได้

เขาต้องเรียนรู้อีกมาก ทั้งจิตใจที่ยังอ่อนเยาว์ ความรู้ที่ยังขาดแคลน

ล้วนเป็นจุดอ่อนของเขาทั้งสิ้น

หากไม่ใช่วันนี้ต้องตรวจสอบศิษย์พี่หมิงอี้ เจียงห่าวยังอยากจะลองตรวจสอบตำรานิรนามดู

ดูว่าเป็นตำราที่หงอวี่เย่เขียนขึ้นหรือไม่

หากเป็นเช่นนั้น...

อนาคตคงต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น

ครู่ต่อมา

เจียงห่าวพากระต่ายที่หน้าตาบวมเขียวมาที่สวนยาวิเศษ

ครั้งนี้พบศิษย์พี่หมิงอี้ที่หอ

ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เปิดการตรวจสอบทันที