บทที่ 74 ตรวจสอบหงอวี่เย่อีกครั้ง

"ทำให้ศิษย์พี่เป็นห่วงแล้ว เหมืองแร่ก็ราบรื่นดี"

เจียงห่าวกล่าวอย่างไม่ตรงใจ

การไปเหมืองแร่ครั้งนั้น เหยียนฮว๋าแห่งสำนักเทียนเซิ่งสร้างความกดดันให้เขาไม่น้อย

และศิษย์พี่ที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็เป็นสายลับของสำนักเทียนเซิ่งเช่นกัน

"ข้าได้ยินมาแล้ว ศิษย์น้องไม่เพียงแต่ปลอดภัย ยังได้สร้างความดีความชอบใหญ่หลวง" เซียนหญิงหมิงอี้ใบหน้าเปล่งปลั่งด้วยรอยยิ้ม จากนั้นหยิบกระถางต้นไม้ส่งให้เจียงห่าว:

"ศิษย์น้องช่วยดูพืชวิเศษดอกนี้หน่อย ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้มันดูซึมเซาไปหน่อย

นี่เป็นของที่ซื้อมาจากที่นี่นะ"

"ไป๋หลี่เซียง?" เจียงห่าวรับกระถางมาด้วยความประหลาดใจ:

"พืชวิเศษนี้มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งมาก ตามหลักแล้วไม่น่าจะเกิดเรื่องผิดปกติได้

ศิษย์พี่ได้ทำอะไรกับมันหรือไม่?"

ขณะถาม เจียงห่าวก็นำทางเดินไปยังหอในสวนยาวิเศษ

ถือโอกาสเก็บฟองพลังไปด้วย

รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เจียงห่าวมาถึงหอ

ตอนนี้กระถางถูกวางไว้ด้านข้าง เป็นดอกไม้สีม่วงเจ็ดกลีบ ที่มีชื่อว่าหอมไกลร้อยลี้

แม้จะไม่ถึงกับส่งกลิ่นหอมไกลถึงร้อยลี้จริงๆ แต่การทำให้ลานเต็มไปด้วยกลิ่นหอมก็ไม่ใช่เรื่องยาก

กลิ่นหอมมีฤทธิ์ในการทำให้จิตใจสงบเล็กน้อย

เนื่องจากประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรไม่ได้แข็งแกร่งนัก ราคาจึงไม่แพงมาก

ส่วนที่บอกว่าซื้อจากสวนยาวิเศษของพวกเขานั้นก็เกินไปหน่อย พวกเขาเพียงแจกจ่ายพืชวิเศษตามรายการสั่ง

หลายอย่างเป็นการมอบให้และแบ่งสรร

"คิดดูอย่างละเอียดแล้ว ไม่ได้ทำอะไรพิเศษเลย แค่เลี้ยงดูไปเรื่อยๆ แล้วก็เป็นอย่างนี้"

เซียนหญิงหมิงอี้ครุ่นคิดมาตลอดทาง แต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปที่เป็นประโยชน์

"ไม่เป็นไร ข้าขอดูก่อน" เจียงห่าวไม่ได้ใส่ใจ

เขาใช้พลังธาตุลองจัดการกับไป๋หลี่เซียง

ไม่นานก็พบว่ารากของไป๋หลี่เซียงได้รับความเสียหาย ดูเหมือนจะเกิดจากพลังธาตุมากเกินไป

"ในลานของศิษย์พี่มีดอกบัวฟ้าหรือไม่?" เจียงห่าวถาม

"มีจริงๆ เกี่ยวข้องกันหรือ?" เซียนหญิงหมิงอี้ถาม

"มีบ้าง คราวหน้าอย่าวางไว้ใกล้ดอกบัวฟ้า พืชวิเศษทั้งสองชนิด อย่างหนึ่งกระจายพลังธาตุ อีกอย่างรวมพลังธาตุ จะเกิดการผลักกัน นานเข้าก็จะมีต้นใดต้นหนึ่งเกิดปัญหา" เจียงห่าวอธิบายสั้นๆ

พบปัญหาแล้ว เขาจึงเริ่มจัดการกับปัญหาที่ราก

"ศิษย์น้องช่วงนี้สร้างความไม่พอใจให้ผู้คนไม่น้อยเลยนะ" เซียนหญิงหมิงอี้พูดขึ้นอย่างกะทันหัน

เงยหน้ามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง เจียงห่าวก้มหน้าลงจัดการพืชวิเศษต่อ:

"ศิษย์พี่พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร"

"ตอนที่ข้าเพิ่งออกจากการปิดด่านก็ได้ยินว่าศิษย์น้องสร้างความไม่พอใจให้ตำหนักเทียนฮวนเพราะคนทรยศคนหนึ่ง สอบถามอย่างละเอียดแล้วเรื่องไม่เล็กเลย" เซียนหญิงหมิงอี้เท้าคางมองพืชวิเศษ พูดอย่างไม่ตั้งใจว่า:

"แต่ศิษย์น้องดูเหมือนจะรับมือได้ แต่ช่วงนี้ได้ยินว่าศิษย์น้องไปพัวพันกับสำนักเทียนเซิ่งอีก

อ๋อ ศิษย์น้องยังไม่รู้หรือ?

หลังจากการสืบสวน เหยียนฮว๋าอาจเป็นคนของสำนักเทียนเซิ่ง หลังจากนางหายตัวไป หุ่นเชิดบางตัวก็เกิดความผิดปกติ ฝ่ายบังคับใช้กฎจึงได้ข้อมูลมาไม่น้อย

ตามที่ข้ารู้ คนของสำนักเทียนเซิ่งบางคนจับตาดูศิษย์น้องอยู่

เพราะเหยียนฮว๋าดูเหมือนจะหายตัวไปจากโลกจริงๆ และศิษย์น้องเป็นคนสุดท้ายที่พบนาง

ว่ากันว่าสำนักเทียนเซิ่งมีคนเชื่อว่าเหยียนฮว๋าทรยศสำนักและมอบสิ่งสำคัญให้ศิษย์น้อง

แม้จะไม่รู้ว่าข่าวนี้จริงหรือไม่ แต่ต่อไปศิษย์น้องควรระวังตัวเวลาออกไปข้างนอก"

เจียงห่าวทำหน้าตกตะลึง ครั้งนี้เขาไม่ได้แสร้ง แต่รู้สึกประหลาดใจจริงๆ

ที่แท้อีกฝ่ายก็กังวลเรื่องคนทรยศ

แต่เหยียนฮว๋ามีสิ่งสำคัญอะไรกันแน่?

'นางกำลังลองสำรวจข้าหรือ?'

ตอนนี้เซียนหญิงหมิงอี้ไม่ให้เจียงห่าวได้พูด นางกล่าวต่อ:

"ศิษย์น้องคิดว่าแค่นี้หรือ? ข้าจำได้ว่าศิษย์น้องมีความดีความชอบใหญ่หลวงใช่ไหม?

เกี่ยวกับเซวียนหยวนไท่จากสำนักเสวียนเทียน

เจ้าคิดว่าศิษย์พี่ม่านหลงใจดี ยกความดีความชอบให้เจ้าหรือ?

เจ้าไม่เคยคิดหรือว่า ตอนนี้สำนักเสวียนเทียนจะโทษใครเรื่องเซวียนหยวนไท่ถูกจับ?"

ได้ยินดังนั้น เจียงห่าวอึ้งไป หลิวซิงเฉินเคยเตือนเขาว่า เขาอาจสร้างความไม่พอใจให้สำนักเสวียนเทียน

แต่กลับไม่มีใครพูดถึงม่านหลง

เหตุที่ม่านหลงยกความดีความชอบให้เขา จริงๆ แล้วเพื่อหาแพะรับบาป?

สมกับเป็นศิษย์อันดับสิบ ไม่มีใครเป็นคนดีเลยจริงๆ

หลังจากนั้นเขาส่งเซียนหญิงหมิงอี้กลับไป

ก่อนจากไปเขาตั้งใจจะตรวจสอบข้อมูลของอีกฝ่าย แต่กลับถูกอาจารย์เรียกไปเสียก่อน

เกี่ยวกับสำนักเทียนเซิ่ง คำพูดของหมิงอี้ไม่สามารถเชื่อถือได้ทั้งหมด

"พรุ่งนี้แล้วกัน ไป๋หลี่เซียงยังต้องดูแลอีกครั้ง"

แต่สำนักเสวียนเทียนก็ต้องระวังจริงๆ

แต่สำนักหลอเสียก็สร้างความไม่พอใจไปแล้ว เพิ่มสำนักเสวียนเทียนอีกหนึ่งก็ไม่ได้เกินไปนัก

อย่างมากก็ไม่ออกไปข้างนอกเท่านั้น

ตราบใดที่ฝ่ายบังคับใช้กฎประกาศชื่อเขาสักร้อยปี ความแค้นใดๆ ก็ง่ายต่อการขจัด

หากพวกเขาไม่สามารถขจัดได้เอง เขาก็สามารถช่วยขจัดได้

ตอนนี้สิ่งที่กลัวคือ มีสายลับของสำนักเสวียนเทียนในสำนักเทียนอิน

แต่ตอนนี้ต้องทำความเข้าใจรางวัลการประลองใหญ่เสียก่อน

อาจารย์บอกเขาว่า อีกสองวันจะแสดงรางวัลของการบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐาน

เนื่องจากเขามีความดีความชอบ หากไม่แพ้ย่อยยับนัก ก็จะได้สิทธิ์เลือกสิ่งของหนึ่งอย่างก่อน

หากชนะในระดับขั้นสร้างฐานระยะกลาง ยังมีรางวัลความดีความชอบอีก

ในรางวัลขั้นสร้างฐาน สิ่งที่เจียงห่าวสนใจคือเมล็ดพันธุ์นั้น อีกสองวันต้องไปตรวจสอบข้อมูลดู

ยามเย็น

เจียงห่าวกลับถึงที่พัก นั่งในลานมองออกไปข้างนอก

วิธีขจัดความเกลียดชังของอีกฝ่ายคือรีบเพิ่มความแข็งแกร่งให้เร็วที่สุด

แต่วิธีที่เร็วที่สุดในการเพิ่มความแข็งแกร่ง...

เจียงห่าวหยิบจอบออกมา ถอนหายใจว่า:

"อยากไปขุดแร่จังเลย"

เสียงดังขึ้นทันใด หันไปมองเห็นร่างสีขาวชนกำแพง

เมื่อมันร่วงหล่นลงมา เจียงห่าวจึงพบว่าเป็นกระต่าย ตอนนี้มันหมดสติไปแล้ว

จมูกห้อเลือด หน้าบวมเขียว บาดเจ็บไม่เบา

มองไปทางดอกเทียนเซียงเต้า ที่นั่นไม่รู้ว่าเมื่อใดมีร่างงามปรากฏ

ชุดแดงทั้งร่าง สีหน้าสงบนิ่ง

"เจ้าดูเหมือนจะชอบขุดแร่จริงๆ" หงอวี่เย่จับจ้องเจียงห่าว

โดยเฉพาะจอบในมือนั้น

"ทำให้ท่านผู้อาวุโสขบขันแล้ว" เจียงห่าวเก็บจอบ ลุกขึ้นยืนกล่าวอย่างนอบน้อม:

"เพียงแค่ครุ่นคิดถึงความยากลำบากในวันขุดแร่"

"เจ้าดูจะคุ้นเคยกับการโกหกนัก" หงอวี่เย่ไม่สนใจเจียงห่าวอีก ก้มตัวลงแตะดอกเทียนเซียงเต้าที่มีใบอ่อนสามใบแล้ว กล่าวว่า:

"ดอกไม้นี้เติบโตเร็วนัก"

เจียงห่าวมองอีกฝ่าย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ยังอยากตรวจสอบข้อมูลดู