ตอนที่ 502: เซียวจืออยู่ที่นี่ รีบมาฆ่าเขาสิ!

อิทธิฤทธิ์ป้องกันตัวที่เปิดใช้อยู่ถูกกระตุ้น นักพรตวัยกลางคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนกำแพงเมือง ใบหน้าปรากฏแววตกตะลึง

ปฏิกิริยาของเขาก็รวดเร็วอย่างยิ่ง แสงสีเขียวจางๆ ปรากฏขึ้นข้างกายเขาราวกับคลื่นทะเลที่ซัดสาด พุ่งเข้าใส่เซียวจือ หวังจะผลักเซียวจือให้ออกไปจากเบื้องหน้าของเขา

ในขณะเดียวกัน ร่างของเขาก็ราวกับไร้น้ำหนัก ลอยขึ้นจากกำแพงเมือง แล้วลอยถอยหลังไปในอากาศ

ผู้ฝึกตนสายจิตไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด จำเป็นต้องรักษาระยะห่างจากคู่ต่อสู้ เพื่อที่จะรักษาความได้เปรียบในการต่อสู้ไว้

ขณะที่ลอยถอยหลังไปราวกับภูตผี นักพรตวัยกลางคนก็มองเห็นโฉมหน้าของผู้ที่ลอบโจมตีตนเองได้อย่างชัดเจน

นัยน์ตาของเขาหดเล็กลงอย่างรุนแรง ใบหน้าปรากฏแววตื่นตระหนก

“เป็นเจ้า!”

นักพรตวัยกลางคนผู้นี้ จำเซียวจือได้ในทันที

เซียวจือก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตอนนี้เขาโด่งดังขนาดนี้แล้วเหรอ? ทำไมผู้ฝึกตนระดับหลอมฐานรากของแคว้นเซวียนหมิงธรรมดาๆ คนหนึ่งถึงจำเขาได้?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้ เซียวจือระเบิดพลังปราณแท้ทั่วร่าง ฟันดาบออกไปครั้งหนึ่ง สลายแสงสีเขียวที่พุ่งเข้าใส่เขาราวกับคลื่นสึนามิให้แตกกระจาย เขาย่างเท้ากลางอากาศ ความเร็วรวดเร็วดุจสายฟ้า ไล่ตามนักพรตวัยกลางคนที่กำลังลอยถอยหลังไป

ความเร็วของเขาเร็วกว่าอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด ในไม่ช้าก็สามารถลดระยะห่างระหว่างกันได้

บนดาบน้ำค้างแข็งในมือของเขา ปรากฏเงาสีเทาดำชั้นหนึ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นี่คือสัญญาณของการใช้อิทธิฤทธิ์ ‘ดาบดับสังขาร’

ร่างของนักพรตวัยกลางคนยังคงพยายามสุดกำลังที่จะลอยถอยหลังไป เบื้องหน้าของเขามีลูกแก้วสีเขียวลูกหนึ่งลอยอยู่ ลูกแก้วส่องแสงสีเขียว แสงสีเขียวนั้นเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นนกแสงสีเขียวตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว

การปรากฏตัวของนกแสงสีเขียวตัวนี้ ไม่ได้ทำให้นักพรตวัยกลางคนรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อเซียวจือถือดาบเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่ดูภูมิฐานของเขาก็ปรากฏแววสิ้นหวังขึ้นมา

เขาจำเซียวจือได้ในทันที ย่อมรู้ดีว่าผู้ฝึกตนระดับหลอมฐานรากของแคว้นชางคนนี้น่ากลัวเพียงใด

นี่คือคนอำมหิตที่สังหารผู้ฝึกตนระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุดของแคว้นเซวียนหมิงไปแล้วหลายคน!

ส่วนเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนสายจิตระดับหลอมฐานรากขั้นปลาย ยังไม่ใช่ขั้นสูงสุดด้วยซ้ำ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวจือผู้นี้ได้อย่างไร?

นักพรตวัยกลางคนผู้นี้คิดอะไรอยู่ในใจ เซียวจือย่อมไม่รู้

หลังจากลดระยะห่างระหว่างกันลงมาจนเหลือน้อยกว่าสิบจั้งแล้ว เซียวจือก็ลงมืออย่างเด็ดขาด

ลงมือครั้งเดียว ก็คือท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเชี่ยวชาญในตอนนี้... ‘ดาบดับสังขาร’!

ฟัน!

เซียวจือเหวี่ยงดาบไปข้างหน้า พลังปราณแท้ในร่างกายของเขาราวกับเขื่อนแตกทะลัก พุ่งไปยังดาบน้ำค้างแข็งที่เขากำไว้ในสองมือ จากนั้น ดาบน้ำค้างแข็งก็ฟาดฟันไปข้างหน้าพร้อมกับเงาสีเทาดำทะมึน

เงาสีเทาดำนี้ทะลุออกมาจากตัวดาบ รวมตัวกันกลายเป็นดาบยาวเงาเสมือนจริงขนาดมหึมา ฟันเข้าใส่นักพรตวัยกลางคน

ดวงตาทั้งสองข้างของนักพรตวัยกลางคนเบิกกว้างในทันที จากร่างของเขา ก็ระเบิดแสงสีเขียวราวกับคลื่นทะเลออกมาอีกครั้ง เขาอยากจะหลบหลีก แต่ภายใต้แรงกดดันของดาบดับสังขาร ร่างกายของเขาราวกับตกลงไปในบ่อโคลนที่มองไม่เห็น การเคลื่อนไหวพลันเชื่องช้าลง

หลีกเลี่ยงไม่ได้!

นกแสงสีเขียวร้องเสียงแหลมใสครั้งหนึ่ง บินขึ้นจากอกของเขา กางปีกรับดาบยาวเงา

เสียงดัง ‘ฉัวะ’ นกแสงสีเขียวสลายไป เผยให้เห็นลูกแก้วสีเขียวที่อยู่ภายใน

ลูกแก้วแม้จะเล็ก แต่ก็เป็นศาสตราวุธวิเศษระดับเดียวกับดาบน้ำค้างแข็ง

ลูกแก้วสีเขียวถูกฟันกระเด็นออกไป ดาบยาวเงายังคงฟันต่อไป

ปราการแสงใสราวกับแก้วผลึกสีเขียวปรากฏขึ้นอีกครั้ง ห่อหุ้มร่างของนักพรตวัยกลางคนไว้ภายใน

ทว่า ปราการแสงเพิ่งจะปรากฏขึ้น ก็ถูกดาบยาวเงาฉีกกระชาก

ดาบยาวเงายังคงฟันลงไปราวกับผ่าไม้ไผ่ ผ่าร่างของนักพรตวัยกลางคนตั้งแต่หัวจรดเท้า... ออกเป็นสองซีก

ตั้งแต่ที่เซียวจือลอบโจมตีล้มเหลว ไล่ตามศัตรู จนถึงฟันดาบสังหารศัตรู กระบวนการทั้งหมดดูเหมือนจะช้า แต่จริงๆ แล้วใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองลมหายใจเท่านั้น และเวลาส่วนใหญ่ก็ยังหมดไปกับการไล่ตามศัตรูเสียอีก

ความเร็วนั้นรวดเร็วจนนักสู้ระดับกำเนิดฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น การต่อสู้ก็จบลงแล้ว

สังหารศัตรูได้ในดาบเดียว เซียวจือเก็บดาบกลับ สีหน้าของเขากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง

ความสงบนิ่งนี้ไม่ใช่เขาแสร้งทำ แต่สงบนิ่งจริงๆ

ตอนนี้เขา แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำที่อ่อนแอกว่าหน่อยก็ยังสามารถฆ่าได้ ผู้ฝึกตนสายจิตระดับหลอมฐานรากขั้นปลายธรรมดาๆ คนนี้ จะนับเป็นอะไรได้สำหรับเขา?

เซียวจือรู้สึกว่าไม่มีอะไร แต่ซุนลี่ที่นั่งอยู่บนรถม้า บนตักวางกระบี่เล่มหนึ่ง ในใจของเขากลับตกตะลึงจนถึงขีดสุด!

เมื่อครู่นี้ที่เซียวจือลงมือสังหารผู้ฝึกตนสายจิตระดับหลอมฐานรากของแคว้นเซวียนหมิงคนนั้น กระบวนการทั้งหมด เขาเห็นอยู่ในสายตา

ก่อนที่เขาจะได้รับบาดเจ็บ พลังของเขาคือระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุด!

เขากล้าพูดได้เลยว่า แม้เขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ พลังยังคงอยู่ในระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุด การจะเอาชนะผู้ฝึกตนสายจิตระดับหลอมฐานรากขั้นปลายของแคว้นเซวียนหมิงคนนี้ เขาน่าจะทำได้ แต่การจะสังหารอีกฝ่าย... เขากลับไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสังหารอีกฝ่ายได้ในพริบตา

ดาบที่เซียวจือฟันออกไปเมื่อครู่นี้ แม้จะอยู่ห่างออกไปกว่าร้อยจั้ง เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความใจสั่น!

พลังของดาบนี้แข็งแกร่งเกินไป อานุภาพของมันน่าจะถึงระดับแก่นทองคำแล้วกระมัง

ซุนลี่ตกตะลึงในใจ

ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่มองเซียวจือเป็นนักสู้ระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุดธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่นึกว่าพลังของเซียวจือจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้! เหนือกว่านักสู้ระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุดธรรมดาๆ ไปไกล!

“ท่านเจ้าคุณ...” หัวหน้าองครักษ์เดินมาถึงเบื้องหน้าซุนลี่ โค้งตัวลง แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง

ซุนลี่ได้สติกลับคืนมา เขาพยายามทำสีหน้าให้ดูสงบนิ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “อันตรายข้างหน้า ท่านผู้ตรวจการณ์จัดการให้แล้ว เดินทางต่อเถอะ”

แม้แต่ซุนลี่เองก็ไม่ทันสังเกตว่า ในใจของเขาได้เติมคำว่า ‘ท่าน’ ต่อท้ายคำว่าผู้ตรวจการณ์ไปโดยไม่รู้ตัว

ซุนลี่คิดอะไรอยู่ในใจหลังจากที่ได้ชมการต่อสู้ เซียวจือย่อมไม่รู้ เขาก็แค่โบกมือครั้งหนึ่ง จากร่างที่ถูกเขาผ่าเป็นสองซีกนั้น ก็มีแหวนมิติวงหนึ่งลอยออกมา บินมาหาเขา

หลังจากเก็บแหวนมิตินี้แล้ว เซียวจือก็ไม่เว้นแม้แต่ศพของผู้ฝึกตนสายจิตคนนี้ เขาโบกมืออีกครั้ง ร่างที่ถูกผ่าเป็นสองซีกของนักพรตวัยกลางคนก็ถูกเขาเก็บเข้าไปในแหวนมิติที่ใช้สำหรับเก็บศพโดยเฉพาะ

เขาไม่ได้สนใจศพนี้หรอก แต่หยางซวี่ต้องการนี่สิ

หลังจากที่ศพถูกเก็บเข้าไปในแหวนมิติแล้ว แม้ไอแห่งชีวิตที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายจะค่อยๆ สลายไปตามกาลเวลา แต่ความเร็วในการสลายตัวนั้น กลับช้ากว่าข้างนอกหลายสิบเท่า!

ในตอนนั้นเอง เงาสีครามสายหนึ่งก็ผลุบหายไปในอากาศ ปรากฏขึ้นข้างกายเซียวจือ

นั่นคือจินตภาพมังกรครามตัวน้อยของเซียวจือ

ในปากของมังกรครามตัวน้อย ยังคาบลูกแก้วสีเขียวเล็กๆ ลูกหนึ่งอยู่ มันคาบมาถึงเบื้องหน้าเซียวจือราวกับจะอวด

ลูกแก้วสีเขียวเล็กๆ ลูกนี้ ก็คือลูกแก้วสีเขียวระดับศาสตราวุธวิเศษที่ถูกฟันกระเด็นออกไปเมื่อครู่นี้นั่นเอง

เซียวจือเก็บลูกแก้วไป เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏศิลาเร้นวิญญาณก้อนหนึ่งขึ้นมา เขาถือมันไว้ในมือเพื่อดูดซับพลังงาน

ภายใต้การควบคุมจิตของเขา มังกรครามตัวน้อยกลายเป็นเงารางๆ วูบไหวมาถึงหน้าประตูเมืองที่สูงสามสิบจั้งและปิดสนิท

บนร่างของมังกรครามตัวน้อยส่องแสงสีเขียวเจิดจ้าออกมา เริ่มผลักประตูเมือง

ในตอนนั้นเอง ห่างจากเซียวจือไปไม่ไกลนักในอากาศ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นราวกับฟ้าร้องอย่างกะทันหัน “เซียวจืออยู่ที่นี่ รีบมาฆ่าเขาสิ!”