ตอนที่ 486: ศึกป้องกันเมืองเริ่มขึ้นแล้ว!
ตอนที่ 486: ศึกป้องกันเมืองเริ่มขึ้นแล้ว!
"เท่าที่เจ้ารู้... รู้อะไร? หูหยาง อย่ามัวแต่ลีลาสิ" ผู้เล่นคนหนึ่งเร่งเร้า
หูหยางกระแอมเบาๆ แล้วกล่าวว่า "เท่าที่ข้ารู้มา... ภายในแคว้นต้าชางของเราเองก็ไม่ได้เป็นปึกแผ่นเหมือนที่เห็น มันแบ่งเป็นก๊กเป็นเหล่าหลายฝ่าย แต่ละฝ่ายก็คานอำนาจกัน แย่งชิงผลประโยชน์กัน พอเป็นแบบนี้ รัฐชาติที่โครงสร้างค่อนข้างหลวมแบบเรา ก็ยิ่งไร้ประสิทธิภาพในการบริหารจัดการเข้าไปใหญ่"
"แล้วเจ้าผู้ครองแคว้นต้าชางล่ะ? ในฐานะประมุขของแคว้น เขาไม่คิดจะทำอะไรเลยรึไง?" ผู้เล่นคนหนึ่งถามขึ้น
"เจ้าผู้ครองแคว้นของเราน่ะรึ... เขาเป็นเจ้าสำนัก 'วิหารเทพต้าชาง' ด้วย มีข่าวลือว่าพลังของเขาทะลุขอบเขตระดับทารกแรกกำเนิดไปสู่มิติใหม่ที่ล้ำลึกกว่านั้นแล้ว เพียงแต่ว่า... เขาไม่ได้ปรากฏตัวมาสักพักใหญ่แล้ว ไม่สิ... ต้องบอกว่านับตั้งแต่พวกเราเหล่าผู้เล่นหลั่งไหลเข้ามาในโลกสรรพชีวิต ท่านเจ้าแคว้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นอีกเลย ได้ยินว่ากำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ ก็ไม่รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหน" หูหยางกล่าว
"น้องหูหยาง ทำไมเจ้ารู้เยอะขนาดนี้? เรื่องที่เจ้าพูดมา พวกข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ" ผู้เล่นหญิงที่ถูกเรียกว่านาน่าเอ่ยถาม เธอจ้องมองหูหยางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
'ไม่ใช่ว่าข้ารู้เยอะหรอก แต่เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ไม่เคยคิดจะไปศึกษาข้อมูลกันเลย สมควรแล้วที่ไม่รู้อะไรเลย' หูหยางได้แต่บ่นในใจ เขาพลันนึกถึงเรื่องขำไม่ออกเรื่องหนึ่ง สมัยที่เขายังเรียนหนังสืออยู่ในโลกแห่งความจริง เขาเคยลองถามเพื่อนๆ ในห้องว่าประเทศของเรามีประวัติศาสตร์ความเป็นมายังไงบ้าง ผลคือคนที่ตอบได้มีน้อยนิดเหลือเกิน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงไม่สนใจประวัติศาสตร์ของชาติกำเนิดตัวเองกันนะ ไม่รู้หรือไงว่าประวัติศาสตร์ทำให้คนฉลาด เรียนรู้อดีตเพื่อเข้าใจอนาคต? 'เฮ้อ สมแล้วที่โลกนี้มีแต่พวกมองการณ์ใกล้!'
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่ภายนอกหูหยางกลับทำท่าทีถ่อมตน "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ข้าแค่ชอบอ่านเรื่องจิปาถะพวกนี้เวลาว่างๆ เท่านั้นแหละ เรื่องที่ข้าพูดมา ถ้าตั้งใจหาข้อมูลหน่อยก็หาเจอได้ในเน็ตทั้งนั้น"
"หูหยาง เจ้าพูดมาตั้งเยอะยังไม่เข้าประเด็นเลย สรุปแล้วทำไมเจ้าถึงคิดว่าโอกาสที่แคว้นต้าชางจะส่งยอดฝีมือระดับทารกแรกกำเนิดมาช่วยเหลือน่ะมันมีไม่มาก?"
พอได้ยินคำถามนี้ หูหยางก็แทบอยากจะกลอกตาขึ้นฟ้า 'นี่แสดงว่าที่ข้าอธิบายไปยืดยาวก่อนหน้านี้คือสีซอให้ควายฟังสินะ? ก็บอกไปชัดๆ แล้วไม่ใช่รึไง! ว่าแคว้นต้าชางโครงสร้างมันหลวมโพรก ตอนนี้ประมุขก็ไม่อยู่ ในประเทศก็แตกเป็นก๊กเป็นเหล่า แย่งชิงอำนาจกันเป็นว่าเล่น สถานการณ์แบบนี้จะเอาปัญญาที่ไหนมารวมพลส่งคนมาช่วยได้ทันท่วงที!'
"เฮ้อ!" หูหยางถอนหายใจออกมาจริงๆ เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืน "เอาล่ะ ข้าไม่พูดแล้ว พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเถอะ ถ้าอยากรอดก็กระจายกันออกไป อย่ารวมกลุ่มกัน อย่าไปหลบภัยตามที่ทำการของทางการเด็ดขาด ให้ไปหาที่หลบภัยตามบ้านของชาวบ้านที่รู้จักจะดีที่สุด ถ้าเมืองมณฑลเป่ยหลานไม่ถูกตีแตกก็ดีไป แต่ถ้าเมืองแตก... ก็คงต้องแล้วแต่ชะตากรรมของแต่ละคนแล้ว ข้าไปล่ะ!"
พูดจบ หูหยางก็โบกมือลา แล้วกระโดดลงจากหลังคา วิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเขาจากไป ผู้เล่นหนุ่มคนหนึ่งก็แค่นเสียงเย็นชา "ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน ทำมาเป็นอธิบายยืดยาว คิดว่าตัวเองเก่งนักรึไง"
"ปัญหาคือ เขาพูดมาตั้งเยอะ แต่สุดท้ายก็ไม่เข้าประเด็นสักที เหมือนไม่ได้พูดอะไรเลย..."
"พูดจาไม่รู้เรื่อง อยู่ๆ ก็เดินหนีไปซะงั้น ประสาทว่ะ"
ขณะที่ผู้เล่นที่เหลืออยู่บนหลังคากำลังจะพูดอะไรต่อ...
ครืนนนน!
เสียงกัมปนาทดังสนั่นมาจากฟากฟ้า! เหล่ายอดฝีมือระดับทารกแรกกำเนิดของแคว้นเซวียนหมิงที่ลอยตัวนิ่งอยู่เนิ่นนาน... ในที่สุดก็ลงมือแล้ว!
หอกยักษ์ยาวร้อยจั้งที่ส่องประกายสีทองเจิดจ้า ฉีกกระชากอากาศพุ่งเข้ากระแทกม่านพลังสีทองเหนือเมืองมณฑลเป่ยหลานอย่างรุนแรง!
ในชั่วพริบตาต่อมา ดาบยักษ์และกระบี่ยักษ์ก็ตามมาติดๆ การโจมตีทั้งหมดถาโถมเข้าใส่ค่ายกลป้องกันเมือง จนม่านพลังสั่นไหวอย่างรุนแรง
เมื่อเหล่ายอดฝีมือระดับทารกแรกกำเนิดลงมือแล้ว เหล่าผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำและหลอมฐานรากที่เหลือก็ไม่รอช้า ระดมยิงอิทธิฤทธิ์นานาชนิดเข้าใส่ค่ายกลป้องกันเมืองเช่นกัน!
หูหยางที่กำลังวิ่งอยู่บนถนนถึงกับตัวสั่นสะท้าน เขาเหลือบมองฟ้าแล้วกัดฟันแน่นจนหน้าแดงก่ำ พลังปราณสีขาวจางๆ ปะทุออกมาจากร่าง ความเร็วของเขาพุ่งสูงขึ้นในทันที ประดุจสายลมพุ่งทะยานไปบนถนนที่ว่างเปล่า... เวลาของเขาเหลือน้อยลงทุกทีแล้ว!
ในขณะเดียวกันนั้นเอง จากจวนเจ้าเมืองเป่ยหลาน ร่างห้าร่างที่ส่องสว่างเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
คือจี้หยวนหรงและยอดฝีมือระดับทารกแรกกำเนิดของแคว้นต้าชางอีกสี่คน!
ทันทีที่ขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกเขาทั้งห้าก็ลงมือพร้อมกัน!
"รวมพลังโจมตีคนเดียว! จัดการจวินฮ่าวชิง!" ท่านปรมาจารย์หลีหยวนในชุดคลุมสีเขียวตะโกนสั่งการผ่านอิทธิฤทธิ์สื่อสาร
พร้อมกับเสียงตะโกน กระบี่บินเล่มเล็กขนาดฝ่ามือสีเขียวหยกก็พุ่งทะยานออกจากร่าง ทิ้งร่องรอยสีดำละเอียดราวเส้นผมไว้ในอากาศ มันหายตัวข้ามระยะทางนับพันจั้งในชั่วพริบตา พุ่งเข้าใส่ชายชราในฉลองพระองค์ลายมังกรวารีสีเหลืองนวลผู้สวมมงกุฎจักรพรรดิ!
ยอดฝีมืออีกสี่คนเมื่อได้ยินคำสั่ง ก็ใช้อิทธิฤทธิ์โจมตีระยะไกลของตนเอง ระดมยิงเข้าใส่ชายชราผู้นั้นพร้อมกัน!
แผนของพวกเขาง่ายนิดเดียว... ฉวยโอกาสที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว รวมพลังของยอดฝีมือระดับทารกแรกกำเนิดทั้งห้าคน สังหารหรืออย่างน้อยก็ทำให้ศัตรูบาดเจ็บสาหัสให้ได้สักคน! หากกำจัดไปได้หนึ่งจากแปด ศึกป้องกันเมืองครั้งนี้ก็จะเบาลงไปมากโข!